Leopold And Loeb

(λίγο καθυστερημένα, αλλά εντελώς αλληλέγγυα… στο άλλο μισό των Leopold&Loeb.)

Όταν οι άνθρωποι θέλουν να πονείς,

μπορούνε με χίλιους τρόπους.

Ρίξε το όπλο και σωριάσου πρηνής,

όταν ακούσεις ανθρώπους.

Όταν ακούσεις ποδοβολητά

λύκων, ο Θεός μαζί σου!

Ξαπλώσου χάμου με μάτια κλειστά

και κράτησε την πνοή σου.

Κράτησε κάποιον τόπο μυστικό,

στον πλατύ κόσμο μια θέση.

Όταν οι άνθρωποι θέλουν το κακό,

του δίνουν όψη ν’αρέσει.

Του δίνουν λόγια χρυσά, που νικούν

με την πειθώ, με το ψέμα,

όταν οι άνθρωποι διαφιλονικούν

την σάρκα σου και το αίμα.

Κ. Καρυωτάκης

(και άλλη μια αφιέρωση, σε αυτούς που θάβουν τις φοιτητικές κινητοποιήσεις πριν καν αρχίσουν, σ’ αυτούς που κρατάνε μαγαζάκι και τους συμπαρομαρτούντες “επαναστάτες” έφηβους χομπίστες του δημόσιου βίου, σε όσους μιλούν ηχηρά στο όνομα της δημόσιας δωρεάν παιδείας και της πολιτικής και της επανάστασης, και τις υπονομεύουν με όσα πράττουν, κοντολογίς στους φοιτητοπατέρες, στις αρπαχτές και στους προβοκάτορες.

και στις έρμες τις ψήφους, που φτιάχνουν, και χαλάνε…)

Δε σε γνωρίζω. Ίσως να ταξιδέψαμε μαζί, όπως το λες, με το “Αλκινόη”

Μα δε σε ξέρω. Από το δρόμο αυτό δεν πέρασες ποτέ σου

Δε διάβασες τα επισκεπτήρια και τις επιγραφές πάνω στους τοίχους.

Όχι δεν πιάνω το χέρι σου. Δε θα κλέψεις το σχήμα του δικού μου.

Μ. Αναγνωστάκης

για την αντιγραφή,

mutatis mutandis

Ανεκαθεν υπήρξα δύσπιστη απέναντι στους φιλελεύθερους φαφλατάδες που μιλούσαν για το άνοιγμα της ελληνικής αγοράς και την εισαγωγή ιδιωτικών επενδύσεων λες και αυτό ήταν η σωτηρία μας η ίδια και η οποία –αλλοίμονο- εμποδίζεται από συντηρητικές μειοψηφίες και αρτηριοσκληρωμενους αριστεριστές…

Ναι, μιλώ για αυτούς που πιστεύουν ότι με την απαλλαγή μας από το άρθρο 16, παραχρήμα το ΜΙΤ και το Cambridge θα ανοίξουν υποκαταστήματα στην Ελλάδα, αυτούς που παρακολουθούν τώρα ξελιγωμένοι το deal ΟΤΕ – Deutsche Telekom , αυτούς που αναμένουν με χαρά την ιδιωτικοποίηση των λιμανιών και η λίστα μου θα μπορούσε να συνεχίζεται –σχεδόν- επαπειρον…

Η δυσπιστία μου παρότι είναι ζήτημα θέσης –και αυτό την κάνει μεθοδολογικά επισφαλή- καμιά φορά επιβεβαιώνεται βεβαία με τρόπο σχετικά αναμφισβήτητο δηλαδή απεικονίζεται μέχρι και σε μια εφημερίδα όπως η Καθημερινή.

Ο λόγος για ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο της Λιαγγου σε σχέση με το εθνικό μας δίκτυο ηλεκτροδότησης με τίτλο «πρέπει να μάθουν να ζουν με το μπλακ άουτ οι καταναλωτές».

Η ιστορία εκκινείται αρχές του 2000 όπου οι αρμόδιοι φορείς (υπουργείο ανάπτυξης, ΡΑΕ, ΔΕΣΜΗΕ, ΔΕΗ) προβλέπουν έλλειμμα ισχύος που θα εμφάνιζε το ηλεκτρικό σύστημα της χωράς από τις αρχές του 2005 και μετά.

Οι προβλέψεις στηρίζονταν στο ρυθμό αύξησης της ετησίας ζήτησης και αποτυπώθηκαν στο νόμο 3175/2003 όπου αναφέρεται η ανάγκη ενίσχυσης του συστήματος με 900ΜW μέχρι το 2007.

Ο ίδιος νόμος προέβλεπε η νέα αυτή ισχύς να κατασκευαστεί από ιδιώτες, προκειμένου να εναρμονιστεί η χώρα με το καθεστώς της απελευθέρωσης. Και εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον κομμάτι.

Ιδιωτικοί εγχώριοι όμιλοι μέσα στο 2001 είχαν ήδη εξασφαλίσει άδειες για την παραγωγή 2.500 περίπου ΜW. Όμως δεν προέβηκαν στις σχετικές επενδύσεις. Κι αυτό διότι εκ των υστέρων διαπίστωσαν ότι οι μονάδες δεν μπορούσαν να ανταγωνιστούν τη ΔΕΗ. Έπειτα από μακρές διαβουλεύσεις, κυβέρνηση, επενδυτές και ΔEH κατέληξαν στην κατασκευή των 900 MW μέσω δημοπράτησης για τρεις μονάδες, για τις οποίες ο ΔEΣMHE ανέλαβε την υποχρέωση καταβολής εγγυημένου εισοδήματος για 12 χρόνια.

O ίδιος νόμος απαγόρευε στη ΔEH να συμμετάσχει στους διαγωνισμούς για τη νέα ισχύ. Μη και χάσουμε τους πρόθυμους επενδυτές – ιδιώτες μας.

Eδωσε όμως τη δυνατότητα έπειτα από πίεση της ΓENOΠ-ΔEH να αντικαταστήσει παλαιά ισχύ 1.600 MW με νέα, αφού το μεγαλύτερο μέρος του παραγωγικού δυναμικού της είναι χαμηλής απόδοσης.

Aπό τα 900 MW που ο νόμος προέβλεπε να λειτουργήσουν το 2007 δεν έχει μέχρι στιγμής εγκατασταθεί ούτε ένα.

Στο μεταξύ, οι ανάγκες του συστήματος σε ηλεκτρισμό αυξήθηκαν πέραν των προβλέψεων, κυρίως σε ό,τι αφορά την ισχύ της περιόδου αιχμής. Τα κλιματιστικά σε κάθε δωμάτιο, η αποπνικτική ατμόσφαιρα στα μεγάλα αστικά κέντρα έχουν κάνει τα καλοκαίρια αβίωτα και εξαιρετικά ενεργοβορα.

Mπροστά στην απροθυμία των ιδιωτών να υλοποιήσουν τις επενδύσεις και ενώ η κατάσταση είχε γίνει ήδη οριακή, το υπουργείο Aνάπτυξης αποδέχτηκε τον Ιανουάριο του 2003 το αίτημα της ΔEH για την κατασκευή μιας μονάδας στο Λαύριο που πιεστικά η τότε διοίκηση έθετε από το 2001. H μονάδα λειτούργησε μέσα στο 2006 προσφέροντας στο σύστημα 400 MW. Eνα χρόνο νωρίτερα λειτούργησε η μονάδα των EΛΠE στη Θεσσαλονίκη ισχύος 400 MW, η οποία θα πρέπει να σημειωθεί δεν αποτέλεσε επιχειρηματική επιλογή, αλλά πολιτική εντολή που εξυπηρετούσε προεκλογικούς σκοπούς άσχετους με την ηλεκτροδότηση της χώρας. Aκόμη όμως και έτσι η μονάδα αυτή έκανε την κατάσταση λιγότερο οριακή για την περίοδο από το 2005 και μετά.

Aπό το 2006 υπήρχαν εκτιμήσεις ότι η κατάσταση θα είναι πιο δύσκολη το καλοκαίρι του 2008 και του 2009. Mέχρι και το καλοκαίρι του 2009 δεν προβλέπεται η ένταξη καμίας νέας μονάδας στο σύστημα, με εξαίρεση ίσως τη μονάδα συμπαραγωγής της Aλουμίνιον της Eλλάδας. Tο πρόβλημα γίνεται εντονότερο και λόγω της απόδοσης των παλαιών μονάδων της ΔEH, που χειροτερεύει με την πάροδο του χρόνου. Ταυτόχρονα, η μεγάλη εφεδρεία μας για την θερινή περίοδο: τα υδροηλεκτρικά εργοστάσια έχουν να αντιμετωπίσουν το θέμα της έντονης ξηρασίας.

Η Λιαγγου αποδίδει το όλο πρόβλημα «στην αποτυχία μιας προσπάθειας ανοίγματος της αγοράς..»

Και εγώ βέβαια διερωτώμαι με τη σειρά μου, χαμογελώντας γλυκά στους απανταχού έλληνες φιλελεύθερους, μήπως κάτι δεν πάει καλά εδώ?

Μήπως ο φιλελευθερισμός μας ιδιωτικοποιεί τα κέρδη και κρατικοποιεί, ή μάλλον κοινωνικοποιεί τις ζημιές?

Και μήπως αυτή η όλο και αυξανόμενη κατανάλωση – ρεύματος και όχι μόνο – οδηγεί στα περιβαλλοντικά όρια του τον δυτικό πολιτισμό μας?

Δεν ξέρω για εσάς, εγώ πάντως σαν τον Γουντι Άλεν έχω έτοιμο το survival kit μου, τα κεράκια μου και ετοιμάζομαι για ρομαντικά σκοτεινά tet a tet με τον άντρα μου όταν βρούμε και οι δυο μας χρόνο μέσα στις χαωμένες ζωές μας\

Περί νέου χωροταξικού νομοσχεδίου ο λόγος. Το νομοσχέδιο κατετέθη στη Βουλή στις 16 Απριλίου, σε εφαρμογή του Αρθρου 6 του Ν. 2742/1999 «Χωροταξικός σχεδιασμός και αειφόρος ανάπτυξη & άλλες διατάξεις», με βάση το Αρθρο 24 του Συντάγματος. Οι τοποθετήσεις, από την Καθημερινή.

• Του Γιωργου Λιαλιου

(…) Αυτό που διεφάνη εξαρχής ήταν ότι σκοπός του εθνικού χωροταξικού και των τριών ειδικών χωροταξικών (τα υπόλοιπα δύο, του ορεινού όγκου και των παράκτιων περιοχών έχουν παραπεμφθεί ασαφώς στο μέλλον) δεν ήταν τόσο να αντιμετωπίσουν τις πάγιες ελληνικές αδυναμίες σε σχέση με τη διαχείριση του χώρου και της γης, αδυναμίες που οδήγησαν τις προηγούμενες δεκαετίες στην κατασπατάληση των φυσικών πόρων και στη δημιουργία ορισμένων εκτρωματικών πολεοδομημάτων. Κύριος στόχος της σημαντικής αυτής χωροταξικής παρέμβασης ήταν να ανοίξει τον δρόμο σε μεγάλες επενδύσεις στην ενέργεια και τον τουρισμό. Κάτι που φυσικά και δεν είναι μεμπτό, εφόσον όμως γίνει με σεβασμό στο περιβάλλον, αλλά και στην κλίμακα της χώρας. (…)

Ετσι, και το εθνικό χωροταξικό δεν έμεινε για πολύ στο απυρόβλητο. Εννέα από τους δεκαεννέα φορείς που συμμετείχαν στη διαδικασία διαβούλευσης (Τεχνικό Επιμελητήριο, ΣΕΒ, Σύλλογος Χωροτακτών, Συνομοσπονδία Γεωργικών Συνεταιρισμών, Αρκτούρος, Ξενοδοχειακό Επιμελητήριο, Συνομοσπονδία Επαγγελματιών Βιοτεχνών και Εμπόρων, Πανελλήνιος Σύλλογος Αρχιτεκτόνων, ΓΣΕΕ) αρνήθηκαν να υπογράψουν το κοινό κείμενο και εξέφρασαν δημόσια τις αντιρρήσεις τους οι οποίες συμπυκνώνονται στα εξής:

1. Το Πλαίσιο διαιωνίζει ένα παρωχημένο μοντέλο ανάπτυξης, με την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη να εξακολουθούν να διαδραματίζουν κυρίαρχο ρόλο. Χαρακτηριστικό της έλλειψης οράματος είναι ότι οι έξι από τους επτά ηπειρωτικούς άξονες ανάπτυξης της χώρας ταυτίζονται με αντίστοιχους αυτοκινητόδρομους, που (ανα)κατασκευάζονται σήμερα με συμβάσεις παραχώρησης.

2. Το Πλαίσιο παραγνωρίζει το νησιωτικό χαρακτήρα της χώρας. Η αρχική μελέτη πρότεινε μια ολότελα νέα θεώρηση: την αυτοργάνωση των νησιών, την ενίσχυση της εσωτερικής τους επικοινωνίας και τη σταδιακή απεξάρτηση από την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Οι προτάσεις αφαιρέθηκαν για να αντικατασταθούν αργότερα από μια γενικόλογη αναφορά.

3. Παρόλο που αναγνωρίζει τη γιγάντωση της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, το πλαίσιο δεν λαμβάνει καμία πρόνοια για να ελεγχθεί η συνεχής πολεοδομική επέκταση των δύο πόλεων και να προστατευθεί ο περιαστικός χώρος, ως απαραίτητο κεφάλαιο για την ποιότητα ζωής των κατοίκων τους.

4. Παρόλο που αναγνωρίζει τα προβλήματα που έχει δημιουργήσει σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, η δόμηση στις εκτός σχεδίου πόλεως περιοχές (όπως τα νησιά και η παράκτια ζώνη), το πλαίσιο δεν έχει συγκεκριμένη αναφορά στον τρόπο περιορισμού της. Το υπουργείο έκανε «πίσω ολοταχώς» σταθμίζοντας τις αντιδράσεις.

5. Το Πλαίσιο στερείται χρονοδιαγραμμάτων, παρόλο που έχει διάρκεια ζωής μια 15ετία. Οι δράσεις που προτείνει (λ.χ. η σταδιακή μετακίνηση των δρομολογίων από το λιμάνι του Πειραιά σε εκείνα της Ραφήνας και του Λαυρίου) δεν έχουν κανέναν χρονικό ορίζοντα, ούτε κατά προσέγγιση. Τα μόνα χρονοδιαγράμματα που προβλέπονται είναι η υποχρέωση ολοκλήρωσης του δασολογίου μέσα σε μια τετραετία (την οποία όμως συνδέει με το ζήτημα της χρήσης των αεροφωτογραφιών του 1960 έναντι του 1945 για τον καθορισμό των δασών) και η ολοκλήρωση στο ίδιο διάστημα της διοικητικής μεταρρύθμισης.

Τα ζητήματα αυτά αναμένεται να απασχολήσουν το προσεχές διάστημα τη συζήτηση του εθνικού χωροταξικού σχεδίου στη Βουλή. Ο υπουργός ΠΕΧΩΔΕ υποσχέθηκε ότι η διαδικασία θα είναι «ανοιχτή», ενδέχεται δηλαδή να οδηγήσει ακόμα και σε αλλαγές της τελευταίας στιγμής. Ωστόσο, εκτός από την αντιπολίτευση (το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν από καιρό ασκήσει δριμεία κριτική, ενώ το ΚΚΕ τήρησε στάση αναμονής), ο κ. Γ. Σουφλιάς θα βρεθεί ενώπιον και αντιδράσεων βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας. Το «φιάσκο» του Κιότο, εξ αντανακλάσεως, ρίχνει τη βαριά σκιά του και εδώ.

• Του Ευαγγελου Μπαλτα (γενικός γραμματέας του ΥΠΕΧΩΔΕ)

Η ολοκλήρωση του Εθνικού Χωροταξικού Σχεδιασμού συνιστά μία από τις σημαντικότερες διαρθρωτικές αλλαγές που έγιναν στη χώρα τις τελευταίες δεκαετίες. Είναι μία μεγάλη μεταρρύθμιση που θα συμβάλλει καθοριστικά στην ολοκληρωμένη και αειφόρο ανάπτυξη της ελληνικής επικράτειας. Η απουσία Εθνικού Χωροταξικού Σχεδιασμού είναι ένα τεράστιας σημασίας έλλειμμα πολλών δεκαετιών, που η χώρα το έχει πληρώσει πολύ ακριβά σε ό,τι αφορά και την ορθολογική ανάπτυξη και οργάνωσή της και την προστασία του περιβάλλοντος.

Μελετήσαμε και καταρτίσαμε το Εθνικό Χωροταξικό Σχέδιο και τα Ειδικά Χωροταξικά για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, τη Βιομηχανία, τον Τουρισμό και τον Ορεινό και Παράκτιο Χώρο, που αποτελούν την σημαντικότερη «ομπρέλα» για την προστασία του περιβάλλοντος. Για την κατάρτισή τους χρειάστηκε συστηματική και επίπονη προσπάθεια. Το Εθνικό Χωροταξικό έχει παρουσιαστεί από τον περασμένο Ιούλιο και έχει γίνει αντικείμενο ευρύτατου δημόσιου διαλόγου εδώ και εννέα μήνες. Συζητήθηκε εκτενώς και στο Εθνικό Συμβούλιο Χωροταξίας, όπου εγκρίθηκε κατά πλειοψηφία. Πολλές παρατηρήσεις μελών του Συμβουλίου, αλλά και προτάσεις που διατυπώθηκαν στο πλαίσιο του δημόσιου διαλόγου που μεσολάβησε, ενσωματώθηκαν στο κείμενό του. Δυστυχώς, όμως, έχουν ειπωθεί πολλές ανακρίβειες και υπερβολές που μόνο στόχο έχουν να ακυρώσουν μία πολύ σημαντική μεταρρύθμιση. Τώρα, το Εθνικό Χωροταξικό βρίσκεται στη Βουλή για συζήτηση και έγκριση και περιμένουμε μία ουσιαστική, εποικοδομητική και ειλικρινή συζήτηση.

• Του Κυριακου Μητσοτακη (πρόεδρος της Επιτροπής Προστασίας Περιβάλλοντος της Βουλής)

Kαλώς εχόντων των πραγμάτων, σε ένα μήνα από τώρα η χώρα μας θα έχει Εθνικό Χωροταξικό Σχέδιο. Αυτό καθαυτό το γεγονός συνιστά μεγάλη επιτυχία, καθώς μέχρι σήμερα ουδέποτε καταφέραμε να εφαρμόσουμε μια αποτελεσματική χωροταξική πολιτική. Δεν θα σταθώ στις μεγάλες χαμένες ευκαιρίες του παρελθόντος που είχαν ως αποτέλεσμα η Ελλάδα να είναι σήμερα η μόνη ευρωπαϊκή χώρα χωρίς κεντρικό χωροταξικό σχεδιασμό. Θα επισημάνω απλά ότι η έλλειψη χωροταξικού σχεδιασμού είχε αρνητικότατες συνέπειες και ως προς την ανάπτυξη, καθώς αποθάρρυνε σημαντικές επενδυτικές πρωτοβουλίες που έπεφταν θύματα της ασάφειας στα ζητήματα χρήσεων γης, αλλά και προς το περιβάλλον, η προστασία του οποίου ουδέποτε αξιολογήθηκε ως συγκριτικό πλεονέκτημα της χώρας.

Ενα κείμενο όπως το Εθνικό Χωροταξικό μπορεί να το διαβάσει κανείς από πολλές οπτικές γωνίες. Εάν πιστεύει κάποιος ότι το κεντρικό αναπτυξιακό πρόβλημα της χώρας σχετίζεται με τις υποδομές της, θα βρει στο συγκεκριμένο κείμενο πολλές ικανοποιητικές απαντήσεις. Εάν από την άλλη κάποιος πιστεύει ότι το αναπτυξιακό πρότυπο της χώρας είναι απολύτως εξαρτημένο από την ικανότητά μας να προστατεύουμε το περιβάλλον, να διαχειριζόμαστε ορθολογικά τους φυσικούς μας πόρους και να επενδύσουμε δυναμικά σε αυτό που αποκαλούμε πράσινη οικονομία, ίσως αντιμετωπίσει το κείμενο με μεγαλύτερο σκεπτικισμό. Διαφορετικές φιλοσοφίες οδηγούν σε διαφορετικά αποτελέσματα ως προς τη διατύπωση του τελικού κειμένου.

Ως πρόεδρος της Επιτροπής Περιβάλλοντος προσεγγίζω το Εθνικό Χωροταξικό μέσα από ένα πολύ συγκεκριμένο πρίσμα. Δεν ισχυρίζομαι ότι είναι κατ’ ανάγκην το σωστό, αλλά πιστεύω ότι οι ακόλουθες παράμετροι χρήζουν πιο συστηματικής προσέγγισης:

- Η κλιματική αλλαγή. (…)

- Η «πράσινη» ανάπτυξη.(…)

- Η εκτός σχεδίου δόμηση. (…)

- Η συμβατότητα με την ευρωπαϊκή νομοθεσία.(…)

Το Εθνικό Χωροταξικό θα συζητηθεί διεξοδικά στη Βουλή τις προσεχείς ημέρες. Οι αρμόδιοι φορείς έχουν ήδη καταθέσει τις απόψεις τους στο πλαίσιο των διαβουλεύσεων του Εθνικού Συμβουλίου Χωροταξίας. Είναι βέβαιο ότι δεν μπορούν όλοι να συμφωνήσουν σε όλα. Ομως, το Εθνικό Χωροταξικό επιδέχεται βελτιώσεις, έτσι ώστε να επιτελέσει πραγματικά τον ρόλο του και να μην αρκεστεί στο να δημιουργήσει μια νέα γραμμή άμυνας απέναντι στο Συμβούλιο της Επικρατείας, που μέχρι σήμερα συχνά ακυρώνει αποφάσεις έργων οι οποίες δεν εντάσσονται σε ένα γενικότερο χωροταξικό σχεδιασμό. Η διαμόρφωση ενός σωστού χωρικού προτύπου ανάπτυξης είναι επιτακτική ανάγκη, ειδικά σε μια περίοδο που η κοινωνία ζητάει περισσότερες πολιτικές πρωτοβουλίες για το περιβάλλον και η βιώσιμη ανάπτυξη είναι μονόδρομος. Και ο πολιτικός κόσμος δεν θα έχει καμία δικαιολογία αν αποτύχει ξανά.

• Του Γιαννη Παλαιοκρασσα (πρώην υπουργός και επίτροπος στην Ε.Ε.)

(…) Από ένα Γενικό Πλαίσιο Χωροταξικού Σχεδιασμού δεν περιμένει κανείς λεπτομερείς χρήσεις γης, ή ακριβείς χαράξεις των έργων υποδομής, αλλά τουλάχιστον:

1. Προβλέψεις για πιθανές κατανομές οικονομικής δραστηριότητας και πληθυσμού ως αναγκαίο υπόβαθρο.

2. Εξέταση εναλλακτικών σεναρίων ανάπτυξης. (Βλ. μελέτη Δοξιάδη για την περιοχή του Ντιτρόιτ με 128 αναπτυξιακά σενάρια.)

3. Κάποια μέτρα που να στηρίζουν το βαρύγδουπο «πολυπολικό αναπτυξιακό νησιωτικό σύμπλεγμα Β. και Ν. Αιγαίου».

4. Μέτρα για την αντιμετώπιση των κλιματικών αλλαγών, αφού παράκτιες αρτηρίες, λιμάνια, αρχαιολογικοί χώροι, παραγωγικές πεδιάδες και όλες σχεδόν οι τουριστικές περιοχές θα κατακλυστούν από την αυξανόμενη στάθμη της θάλασσας;

5. Κάποιο μέτρο για την αειφορία και την ένταξη του περιβαλλοντικού κόστους, αν μη τι άλλο στα δημόσια έργα που τόσο «φιλεί» ο ΥΠΕΧΩΔΕ.

(…)

• Της Θεοδοτας Ναντσου (υπεύθυνη Πολιτικής της WWF Ελλάς)

(…) Αφενός λοιπόν το σχέδιο του ΥΠΕΧΩΔΕ δεν εισηγείται συγκεκριμένες ρυθμίσεις για την προστασία του περιβάλλοντος, πέραν των όσων υποχρεωτικά απορρέουν από τη σχετική νομοθεσία της Ε.Ε., για την παράβαση πολλών από τις οποίες έχουν ήδη κινηθεί διαδικασίες εναντίον της χώρας. Παράλληλα, όμως, αποτυπώνει μια κατασκευαστική φρενίτιδα με την πρόβλεψη για νέους οδικούς άξονες, νέα διαμετακομιστικά λιμάνια, εκτροπή του Αχελώου και άλλα μεγάλα έργα, την αθροιστική περιβαλλοντική επίπτωση και αναπτυξιακή χρησιμότητα των οποίων κανένας δεν έχει εκτιμήσει. Την ίδια στιγμή, υποβαθμίζει τις προοπτικές απεξάρτησης των νησιών από τα γνωστά μεγάλα αστικά κέντρα, απειλώντας τα με διαιώνιση της απομόνωσής τους.

(…)

• Του Αναστασιου Καλλιτσαντση (μέλος του Δ.Σ. του ΣΕΒ)

(…) Θέλουμε οικονομική ανάπτυξη; Θέλουμε μια οικονομία που να μπορεί να σταθεί στην κοσμογονία της παγκοσμιοποίησης; Πώς θα στηρίξουμε τις επιλογές μας όμως, διασφαλίζοντας την ποιότητα του περιβάλλοντος και την κοινωνική συνοχή; Θέλουμε τα παιδιά μας να ζουν καλύτερα από εμάς, σε καλύτερα σπίτια, με καλύτερους δρόμους, καλύτερα λιμάνια και αεροδρόμια αλλά και σε ένα πιο καθαρό περιβάλλον χωρίς χωματερές και βόθρους, με λιγότερη ρύπανση.

Μπορούμε όλα αυτά να τα πετύχουμε χωρίς να εξαφανίσουμε τις αρκούδες και τις φώκιες, χωρίς να καταστρέψουμε τα ρέματα, χωρίς να αλλοιώσουμε τα δασικά χαρακτηριστικά της ελληνικής φύσης και του ελληνικού τοπίου. Είναι βέβαιο ότι, αν και ο καθένας μας βλέπει τις προτεραιότητες με διαφορετικό τρόπο, μπορούμε να πετύχουμε πολλά. Ισως, τελικά, αυτά στα οποία συμφωνούμε να είναι πολύ περισσότερα απ’ ό,τι φαίνεται μέσα από τις θυελλώδεις συζητήσεις.

Σε κάθε περίπτωση ένα χωροταξικό πλαίσιο κρίνεται στην πράξη. Και η πράξη θα μας κάνει σοφότερους ώστε όταν το αναθεωρήσουμε μετά από πέντε χρόνια, όπως ορίζει ο νόμος, να το κάνουμε καλύτερο. Κάθε μεγάλη πορεία ξεκινάει με ένα βήμα. Ας είναι αυτό λοιπόν το πρώτο βήμα.

(κατά σειρά τα άρθρα, του Γιωργου Λιαλιου κλικ εδώ, του Ευαγγελου Μπαλτα εδώ, του Κυριακου Μητσοτακη εδώ, του Γιαννη Παλαιοκρασσα εδώ, της Θεοδοτας Ναντσου εδώ και του Αναστασιου Καλλιτσαντση εδώ.)

Την Τρίτη,13 του μηνός Μαϊου, θα πραγματοποιηθέι στην Αποθήκη Δ’ του Λιμανιού εκδήλωση με θέμα “Χωροταξικό και Θεσσαλονίκη”. Ομιλητές οι: Στέφανος Μάνος, πρώην Υπουργός, Νικος Ευθυμιάδης, Πρόεδρος της Πολιτιστικής Εταιρίας Επιχειρηματιών Βορείου Ελλάδος, Γιάννης Μπουτάρης, δημοτικός σύμβουλος, Νίκος Παπαμίχος, αναπληρωτής καθηγητής στην Αρχιτεκτονική του Α.Π.Θ., Χρίστος Ταξιλτάρης, καθηγητής τμήματος Αγρονόμων-Τοπογράφων Μηχανικών Α.Π.Θ.

Δεν έχω διαβάσει το νέο χωροταξικό νομοσχέδιο. Προβληματίζομαι όμως με αυτά που διαβάζω. Και κυρίως, με αυτά που δε διαβάζω. Δύο τα ερωτήματα που μου γεννιούνται: πρώτον, μπορεί να υπάρξει η “πράσινη ανάπτυξη” που διατείνεται ο κύριος Μητσοτάκης? Είναι η βιώσιμη ανάπτυξη μονόδρομος? Και δεν με βρίσκει τόσο δύσπιστη η ύπαρξη ενός μονοδρόμου μπροστά μας. Αυτή ίσα ίσα μου φαίνεται πολύ λογική. Η ισορροπία του οικοσυστήματος μπορεί να απλοποιηθεί σε θεμελιώδη μαθηματικά: άλλαξε κάτι στην αρχική συνθήκη και το αποτέλεσμα θα αλλάξει επίσης. Κοινώς, και στο περίπου, αν μολύνω περισσότερο απ’ότι ο παππούς ή ο μακρινός πρόγονος μου (πόσες γενιές μέχρι τη βιομηχανική επανάσταση..?), θα ζήσω σε ένα διαφορετικό περιβάλλον. Κατεστραμμένο. Μήπως ο μονόδρομος μας όμως είναι ο λάθος και μας οδηγεί από μια πιο μακρινή διαδρομή (στη διάρκεια της οποίας δε θα στερηθώ το σπα… όχι ακόμα…) στο ίδιο αδιέξοδο? Υποερώτημα: γιατί ακόμα κι ένας βουλευτής της κυβέρνησης δημόσια αναγνωρίζει ότι το νομοσχέδιο δε μεριμνά για μια “βιώσιμη” ανάπτυξη, απ’οτι φαίνεται μάλλον αγρόν αγοράζει σε ότι αφορά την προελαύνουσα περιβαλλοντική καταστροφή? Δεύτερο υποερώτημα: γιατί τα μεγάλα αναπτυξιακά έργα της χώρας πραγματοποιούνται με συμβάσεις παραχώρησης? Δηλαδή, αντί να τα κατασκευάζει το Δημόσιο, παραχωρούνται στη ιδιωτική πρωτοβουλία έναντι ωφελειών, ως άλλα καινά πεδία επιχειρηματικού ανταγωνισμού και οργασμού.

Το δεύτερο ερώτημα που ξεπηδάει σαν μανιτάρι στο μυαλό μου είναι πού είμαστε εμείς σε όλο αυτό. Εγώ κι εσύ. Όχι πόσα ξέρουμε για τον χωροταξικό σχεδιασμό,  ήμαρτον.  Αυτό που αναρωτιέμαι είναι αν ξέρω πότε συζητιέται το χωροταξικό και τι επιπτώσεις θα έχει στη ζωή μας. Αν ψυλλιάζομαι (σε αδρές γραμμές) τι χρειάζεται η πόλη μου και η πόλη σου, πώς θα ήθελα να τις δω, κι αν όταν βρεθώ προ τετελεσμένων, και μπω με το Ι.Χ. μου στο τούνελ να περάσω την Υποθαλάσσια, θα γκρινιάξω για τα σκοτεινά συμφέροντα και τα διαβρωμένα κέντρα εξουσίας που λυμαίνονται τη ζωή μου και τη ζωή σου χωρίς να το παίρνουμε πρέφα. Ποια δυνατότητα έχω τελικά να το πάρω πρέφα…και πόση διάθεση..?

mutatis mutandis