Leopold And Loeb

Για καποιους καποιους που ειναι μακρια και σχεδιαζουν να πανε ακομα πιο μακρια… 

First we take Manhattan, then we take Berlin

ή το αντιστροφο τελος παντων…

«Δεν γεννήθηκα αριστερός, το επέλεξα»

Τάδε Έφη ο Αντρέας καριτζης, εκπρόσωπος τύπου του ΣΥΝ στην συνέντευξη του στο περιοδικό Ενέδρα.

Το πρώτο πράγμα που ήρθε στο μυαλό μου διαβάζοντας τη συνέντευξη ήταν η φάτσα του Μαρξ, λίγο πιο βλοσυρή από ότι συνήθως απεικονίζεται, να λέει κάτι σαν  αυτό από την Αγία Οικογένεια: ‘Δεν πρόκειται εδώ για το τι ο κάθε προλετάριος η ακόμα και ολάκερο το προλεταριάτο πιστεύουν ότι πρέπει να κάνουν: πρόκειται για το τι είναι στην πραγματικότητα το προλεταριάτο και το τι είναι αναγκασμένο από την ίδια του την ουσία να κάνει μες στην ιστορία.’.

Τα πράγματα όμως πολύ έχουν αλλάξει από την Αγία Οικογένεια, όπως και είναι φυσικό, και η αριστερά (η τέλος πάντων κομμάτια της) έχει ξεφύγει από τη μαρξιστική αντικειμενική συστοιχία ταξικής θέσης, συνείδησης και δράσης.

Μαζί με το τέλος των ιδεολογιών και την σταδιακή αποδόμηση των κοινωνικών υποκειμένων μέσα στη φούρια της παγκοσμιοποίησης, γεννήθηκε η ανάγκη για ανανοηματοδοτηση μιας ‘αριστεράς’ που κοιτάζει αμήχανα την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ και ταυτόχρονα καλοπερνά στα χρυσά χρόνια της σοσιαλδημοκρατίας με το χρήμα να ρέει άφθονο, το ποτήρι σταθερά γεμάτο με martini bianco και τον εργάτη στην πύλη του εργοστασίου να γίνεται σιγά σιγά φολκλόρ και να αντικαθίσταται από κουστουμαρισμένους γιάπηδες με λαπτοπ, αμάξι και ελαστικό ωράριο.

Αυτή η νέα αριστερά κατ επίφαση μαρξιστική (για να κρατάμε τα προσχήματα) αλλά στην ουσία της πολιτιστικά ενσωματωμένη από την κυρίαρχη καταναλωτική κουλτούρα ενσαρκώνεται, σε επίπεδο κεντρικής πολιτικής τουλάχιστον, στον Συνασπισμό, ένα κόμμα που μετά και από την εκλογή του νεαρού τσιπρα έχει μια αξιόλογη άνοδο στις δημοσκοπήσεις και για πολλούς είναι το κόμμα που θα αντικαταστήσει το πασοκ και θα δώσει νέα πνοή στην αριστερά…

Και εδώ θα γυρίσουμε στη μούσα μου, τον Ανδρέα καριτζη ο οποίος λέει ότι ‘Μπροστά στον αριστερό τρόπο ζωής μπορεί να σε φέρει ένα βιβλίο, μια εικόνα, ο λόγος ενός οικείου προσώπου, γενικά ένα ερέθισμα. Γιαυτον ακριβώς τον λόγο πρέπει να είμαστε ανοιχτοί και άνετοι όταν μιλάμε στους άλλους για την αριστερά. Δεν χρειάζεται να προσπαθούμε να πείσουμε για κάτι άλλο παρά για ένα από τα καλύτερα πράγματα που μας έτυχαν στη ζωή μας και οφείλουμε να δώσουμε και σε άλλους τη δυνατότητα να τη γνωρίσουν και να την επιλέξουν.’

Δεν υπάρχει καλύτερη περιγραφή αυτής της νέας αλγολαγνικης αριστεράς που προανέφερα από αυτή του προλαλήσαντα.

Μιλάμε για μια αριστερά «τρόπου ζωής» δηλαδή (για να λέμε και τα πράγματα με το όνομα τους) life style.

Μια αριστερά που τη μαθαίνεις από τα βιβλία και τις εικόνες και μια ταξική οργή κάλπικη και υποκριτική σαν τον αναστεναγμό του βολεμένου μεσοαστού όταν βλέπει στην TV, στην θαλπωρή του καναπέ του, τα παιδάκια του μακρινού τρίτου κόσμου που πεθαίνουν από πείνα.

Μια αριστερά προϊόν, από τα καλύτερα μαγικά φίλτρα κοινωνικοποίησης και απενοχοποιημενης κατανάλωσης που προσφέρει την αίσθηση του ανηκειν κάπου σε μια αλλοτριωμένη νεολαία με εφηβικές κοινωνικές και ανθρωπιστικές ανησυχίες.

Σε αυτήν την αριστερά είμαστε άνετοι γιατί δεν έχουμε την δεσμευτικότητα και τη στράτευση κόμματος σαν το ΚΚΕ που έχει θέσεις και στρατηγικές (κακές στραβές αλλά έχει) αλλά δεν είμαστε και ‘θεατές’, συμμετέχουμε γαρ στα πράγματα, συμμετέχουμε και στη βουλή. Είμαστε αντικομφορμιστές επειδή δε φοράμε γραβάτα και ο Αλέξης πηγαίνει στη βουλή με μηχανή.

Στη μεσοαστική μας αριστερά έχουμε λύσει το βιοποριστικό μας και επιλεγούμε να είμαστε ‘αριστεροί’, με μια νεφελώδη αντίληψη του όρου ως χόμπι, ως ‘όμορφες και δυνατές εμπειρίες ζωής» που λέει και ο καριτζης.

Περά όμως από την νεολαία, οι νέας εσοδείας μεσόκοποι διανοούμενοι της νέας αυτής αριστεράς έχουν βρει καταφύγιο ( αφού κατακυνηγηθηκαν στο φαντασιακό τους από τους σταλινικούς από την μια και τους χουντικούς από την άλλη) στα πανεπιστήμια και τις φοιτητριουλες όπου προωθούνται συντροφικά μεταξύ τους στην ιεραρχία και κάνουν έναντι αδρας αμοιβής τα ερευνητικά τους για τον ΣΕΒ και άλλους ‘κοινωνικούς φορείς’ ως μια υστάτη προσπάθεια να διαβρώσουν τον καπιταλισμό εκ των εσω. Την δε real politique αφήνουν στην νεολαία η οποία έχει μετατραπεί σε έννοια γένους, σε φετιχισμό, πράγμα που οφείλεται στην πέραση που έχει αυτή τη σεζόν η νεολαία στην αγορά ψήφων…

Μέσα λοιπόν στην ιδιαίτερα έντονη κρίση του δικομματισμού των ημερών μας το φιντανάκι του συνασπισμού βρίσκει ευκαιρία να απλώνει τις ρίζες του σε μια κατακερματισμένη, καταναλωτική, αποπολιτικοποιημενη και παγκοσμιοποιημενη κοινωνία και ανθίζει. Το δε λουλούδι του ελλειψει περιεχομένου, θέσεων, στράτευσης και σοβαρότητας επιτελεί μια και μόνη λειτουργία: αναπαράγει με όρους θεάματος ένα ελευθεριακο κακέκτυπο αντίστασης στον φιλελευθερισμό το οποίο ναρκισσιστικά επιβιώνει καταφάσκοντας και αντιφάσκοντας την πραγματικότητα.

Τέλος, παραθέτω τα λόγια του Νίκου Αντωνόπουλου που δεν επέλεξε να είναι αριστερός. Απλά ήταν. Και η αριστερά του τον έστειλε όχι στο κάμπινγκ του δικτύου αλλά εξορία.

«Κάθε μέρα που περνά,

Ο κλοιός τριγύρω μας στενεύει

Και το νιώθουμε.

Σιδερένια κάγκελα μας έζωσαν το κορμί

Τείχη πέτρινα κυκλώπεια μας έφραξαν την ψυχή.

Σε λίγο ο αγώνας θε να αρχίσει,

Η πάλη, για να βγούμε από τα σίδερα,

Ο μόχθος για να γκρεμιστούν τα τείχη.»

Κεκε