Στο ακουσμα του ονοματος της αοιδου αλκηστις μου ερχονταν στο μυαλο διαφορες οδυνηρες παραπομπες του τυπου “θωμα εισαι σπιτι? αντε τσακισου πανε στην τραπεζα να σηκωσεις το μηνιατικο να παμε στη χαβαη” κ τα σχετικα. Συνεπως, δεν ειχα κανει ποτε τον κοπο να ανατρεξω στην προγενεστερη δισκογραφια της, περα απο τα χιτακια της που μοιραια εφταναν στα αυτια μου.
Τα εφεραν ομως ετσι οι συγκυριες και επεσε στα χερια μου ενα σιντι με τραγουδια της του ‘70 και κατι.
Και εκει ηταν που βρηκα τον σαββοπουλο. Ο ατιμος ειναι η εποχη του. Και στην εποχη του τον βρισκεις παντου. Ακομα και στη μουσικη της πρωτοψαλτη.
Προς δε αποδειξη των παραπανω αλλα και απο προσωπικο γουστο παραθετω το επομενο..:
“Θα σταματησω τωρα πια στους δρομους να γυρναω
τη λυπη μου στον καφενε να την κερναω
και μες στα σινεμα να την ξεχναω.
Κι υστερα παλι λες καλα ειναι κι ετσι
κλεισ το παραθυρο γιατι θα βρεξει
κι ασ τον φεγγιτη λιγακι ανοιχτο
ισα για να παιρνει τον καπνο.
Αυριο ειναι κυριακη αργια, μα τη δευτερα κατεβαινω απεργια.
Αυριο ειναι κυριακη αργια και τη δευτερα κατεβαινουμε απεργια.”
(Α.πρωτοψαλτη, “κι υστερα παλι λες”, 1975)
I have decided
at 25
that something
must change.
Concerned mothers of the west,
Teach your sons, how to truly love.
mutatis mutandis (σε έναν απόηχο καλοκαιρινών διακοπών)
Κανείς δεν είναι της γης το αλάτι
κι όμως όλοι μας μες στη ζωή
κρύβουμε αυτό το ανεκτίμητο κάτι
που είναι το αλάτι της για μια στιγμή
Δεν είναι ένοχοι όλοι οι δολοφόνοι
Ούτε αθώοι όλοι οι δικαστές
Μα θά ‘ταν όμορφο καθώς ξημερώνει
κι οι δύο τους να ανήκαν στο χθες
Τίποτα δεν χτίζεται πάνω στην πέτρα
Όλα πάνω στην άμμο χτίζονται
Μα εγώ θα χτίζω πάνω στην άμμο
Σαν να ήταν η άμμος πέτρα
Μη την λατρέψεις τυφλά την αλήθεια
γιατί ο καθένας μας την έχει αρνηθεί
μέσα σε μια μέρα μονάχα
χίλιες φορές για να σωθεί
Κι αν θα σε βάλει σε πειρασμό το κορμί σου
συγχώρεσέ το κι άκου τι λέει
τι κρύβει το σώμα, τι κρύβει η ψυχή σου
αυτό μπορεί να μην το μάθεις ποτέ
Ούτε η εκδίκηση ούτε η συγνώμη
βρήκανε μέσα μου κάποια γωνιά
Η λησμονιά είναι η μόνη συγνώμη
και η μόνη εκδίκηση η λησμονιά
Ρίξε τα μαργαριτάρια στ’ αγρίμια
Δως την καρδιά σου εκεί στα σκυλιά
όσοι αγαπάνε τη ζωή ξοδεύονται
Δίνονται, δίνονται κι είναι αυτό που μετράει
Ευτυχισμένοι, τέλος, όσοι αγαπάνε
κι όσοι αγαπιόνται δεμένοι σφιχτά
ευτυχισμένοι κι όλοι όσοι μπόρεσαν
να ξεπεράσουνε αυτά τα δεσμά
(σ’αυτούς που καλοκαιριάτικα διαλέγουν να χτίζουν αντάμα, πάνω στην άμμο, όπως πάντα…)
mutatis mutandis
Ενα σαββατοκυριακο στο ποσειδι αρκει για να καταλαβει κανεις τι εννοει ο Oργουελ και επειτα και ο Μισεα με τα περι common decency.
Σου λεει ο ανθρωπος οτι στην εποχη μας εχει εκλειψει η αισθηση κοινωνικης σχεσης, πραγμα απαραιτητο για να συνυπαρχουμε με ανθρωπους τους οποιους δεν εχουμε επιλεξει, δεν εχουμε κοινα μαζι τους και τελος παντων καν δεν συμπαθουμε.
Οι κοινωνιες που δομουνται πανω στη διαφορετικοτητα αντικαθιστανται απο αγελαιες και συχνα ελιτιστικες γκρουπες.
Ο ατομισμος, η ανταγωνιστικοτητα η αναγκη για τη διαφορα που πουλιεται αφειδως στα εμπορικα κεντρα εχουν πεταξει εξω απο το μενου την common decency:τις αρχες κ τις αξιες, τα ηθικα και συμπεριφορικα θεμελια της κοινωνικης ανοχης-της συνυπαρξης.
Στο ποσειδι που λετε,που ειναι κατι σαν φοιτητικο theme park, μπορει κανεις (οταν και αν ειναι νηφαλιος απο το αλκοολ) να υπαγαγει σε εμπειρικο επιπεδο τα παραπανω.
Ο λογος ειναι για το πανεπιστημιακο camping στη χαλκιδικη στο οποιο παραθεριζει τεραστιο μερος του φοιτηταριατου, ανεξαρτητως ετους, στυλ, μουσικων προτιμησεων, πολιτικων πεποιθησεων, οικονομικης καταστασεως ή οποιουδηποτε αλλου κριτηριου.
Σε διπλανες σκηνες βρισκει κανεις πανκιδες της ναυαρινου και αρχιδαπιτες, χιππιδες με λεπια και τυπους που κανουν ουρες στις τουαλετες απο τις 7 για να ετοιμαστουν στην τριχα για το beachομπαρο…
Σε αυτες λοιπον τις σχεδον εργαστηριακες συνθηκες παρατηρησης ανθιζει το φαινομενο της νεοελληνικης “κοινωνιας” οι εκφανσεις του οποιου ποικιλουν αναλογα με τη σεζον που θα σε φερει η μοιρα στο ποσειδι.
Ο καθεις κανει ο,τι ποθει.
Μιλαμε ομως για την απολυτη ελευθερια.
Ο ενας στηνει τη σκηνη του και επειτα την περιφραζει γυρω γυρω για να εξασφαλισει την εδαφικη του κυριαρχια απεναντι σε επιδοξους γειτονες. Ο αλλος εχει φερει μαζι του το τεραστιο ταμπουρλο του το οποιο και χτυπα με λυσσα καθε φορα που του ερχεται η ακαταμαχητη διαθεση να εκτονωσει την τεστοστερονη του διατρανωνoντας σε ολους το ποσο γαματη ειναι η δαπ (ή ο μπαοκ) (ακομα και αν ειναι 6 το πρωι και ολοι κοιμουνται). Ο τριτος αραζει μερα νυχτα σε ενα παγκακι και πινει μεχρι λιποθυμιας (η οποια κατα κανονα γινεται ισοπεδωνοντας τη σκηνη καποιου ανυποψιαστου και κοιμωμενου ασχετου).Ο δε τεταρτος μαζι με τον πεμπτο εχουν αραξει τα αμαξια τους διπλα διπλα, βαζουνε τερμα ο ενας σκυλαδικα και ο αλλος ανελεητα μπητια και ανταγωνιζονται για το ποιος εχει τα ισχυροτερα ηχεια ωστε το “σαγαπαω κοιτα” να υπερισχυσει των αξιομνημονευτων stavento…
Μεσα σε αυτην την ετεροτητα και τον πολυ(α)πολιτισμο ο μαγικος συνεκτικος κρικος που κανει το χαος ταξη και ερχεται να προσφερει και κατι παραπανω στον αγαπητο Μισεα ειναι η καταναλωση…
Καταναλωστε γιατι χανομαστε.
Η ακριβεια, η ανεργια, οι χριστοπαναγιες και τα σμπρωξιματα που εχουμε ανταλλαξει σε γενικες συνελευσεις, τα ζορια μας, οι διαφορες μας πηγαινουν στην ακρη οχι επειδη σεβομαστε το διαφορετικο, συνυπαρχουμε, βρισκουμε κοινους κωδικες και κανονες και συνεννοουμαστε τελικως αλλα επειδη λικνιζουμε ολοι μαζι το κορμι μας στην αμμο στους ρυθμους του beachομπαρου, πινουμε την ιδια μπυρα και το ιδιο ουισκυ μεχρι αποπληξιας, ξεροψηνομαστε κατω απο τον ιδιο ηλιο και βουταμε στην ιδια θαλασσα μεσα στην οποια εχουμε βεβαιως ολοι πεταξει τα μπυροκουτια μας σε μια τελεια εφαρμογη της αρχης της ισης επιβαρυνσης…
Οι εντασεις λογω της ετεροτητας αλλα και της πληρους αδιαφοριας για την υπαρξη και τις επιθυμιες του αλλου αποφευγονται λογω μιας καλης διαθεσης, καλοκαιρινης, λογω της “θετικης μας ενεργειας” και της θελησης μας ο,τι και να γινει να περασουμε καλα. .
Και οπως φαινεται αυτο αρκει στο ποσειδι. Αρκει διοτι δεν δομουμε κοινωνια, δεν συνυπαρχουμε, δεν αλληλεπιδρουμε. Απλα απομυζουμε χρησιμοτητα απο το περιβαλλον μας εξαντλωντας το και ενωνομαστε συμπτωματικα στη φωτια και την ηδονη του κοινου μας πλιατσικου…
Αυτο αρκει και στις υπερκαταναλωτικες μας κοινωνιες.
Αυτο αρκει και ας πανε τα πραγματα απο το κακο στο χειροτερο.
Και συμπεριλαμβανω και τον εαυτο μου στo παραπανω αναθεμα.
Αφενος διοτι περασα και εγω μια χαρα στο ποσειδι και αφετερου γιατι διαβαζοντας ακομα και η ιδια το κειμενο μου κουραζομαι απο μια γκρινια που οπως και ναχει καλοκαιριατικα δεν εχει κανενα νοημα.
Στο διαολο και η common decency, στο διαολο και ο Μισεα.
…Αnd if you want cοme to athens to burn it all!
οπως ειπε και ενας απο τους επτα σοφους των εξαρχειων…
κ.
