Leopold And Loeb

Καιρο ηθελα να βρω χρονο να ανεβασω στο μπλογκ αυτο το μικρο σχολιακι…

Παρακολουθωντας στα παραθυρα τις συζητησεις μεταξυ δημοσιογραφων (θεος να τους κανει), προσωπων του δημοσιου βιου και λοιπων μαϊντανων και κρομμυων σχετικα με τη συλληψη του παλαιοκωστα, η ατακα μιας journaliste κερδισε την προσοχη μου:

“Ο κυριος παλαιοκωστας, λεει με ενα στραβο, ειρωνικο γελακι, πασχει απο το Συνδρομο Ρομπεν των Δασων“! Και ολη η κομπανια καγχασε με το πως ενας εγκληματιας του κοινου ποινικου “προσπαθει να περιβληθει μανδυα λαϊκου ηρωα” (sic) μοιραζοντας λυτρα και κλοπιμαια στον κοσμακη…

Ευθυς η αντιμετωπιση αυτη του Παλαιοκωστα ωσαν εναν τρελλο κακομοιρη, εναν εκκεντρικο τυπο, εναν αφυσικο, ενα φετιχιστη με πρασινα κολλαν, εφερε στο μυαλο μου κατι κουμασια σαν τον Τσουκατο, τον Ζαχοπουλο και αλλους κατεργαρηδες της εποχης μας.

Αραγε απο τι συνδρομο πασχουν αυτοι?

Η δημοσιογραφος, παντως, δεν εκανε καμια ψυχολογικη διαγνωση γι αυτους..

Και βεβαια γιατι να κανει?

Ολοι τουτοι ειναι, βλεπετε, φυσιολογικοι, κομματια της κοινωνιας εντος της οποιας ο Παλαιοκωστας ειναι η πολιτιστικη εξαιρεση, ο τρελλος.

Τι πιο φυσιολογικο να παραφουσκωνει κανεις τις τσεπες του με μιζες, φακελακια, κλοπιμαια, δωροδoκιες, να αγοραζει (ή μαλλον να εκβιαζει) σεξουαλικη ικανοποιηση ως ανταλλαγμα για μια θεση, να παριστανει τον ανθρωπο του λαου μεσα απο τη βιλλα του, να μιλαει για τιμιοτητα και συνεπεια και παταξη της διαφθορας την ωρα που κολυμπαει στα σκατα…?

Ολοι αυτοι δεν πασχουν απο κανενα συνδρομο.

Ειναι τα νομιμα τεκνα ενος σαπιου συστηματος που δεν αντιλαμβανεται αλλο προσωπο περα απο το “εγω”, αλλη θρησκεια περα απο το συμφερον και αλλη λογικη περα απο το “πατα με να σε πατω”.

Ακομα και γι αυτο μονο: γεια σου και χαρα σου Παλαιοκωστα…

Toi et Moi

περί Αμερικής ο λόγος λοιπόν, εν μέσω στρατιωτικών αμά και διπλωματικών ελιγμών (και ασήμαντων αριθμών) στον Καύκασο, αθλητικού πνεύματος ντοπαρισμένου με σπόνσορες και εθνική υπερηφάνεια, αλλά και μεσσιανικών αποχρώσεων ελπίδας για έναν εκ των δύο υποψηφίων για την προεδρία, που το μαρτυρούν οι ενθουσιώδεις ευρωπαίοι υποστηρικτές του (με τόση υποστήριξη που του παρέχεται από τον τύπο και τα λοιπά μμε, εύλογο αν μη τι άλλο…).

Η οικονομική θύελλα όχι μόνον δεν εξασθενεί, αλλά αφήνει εμφανή σημάδια σε όλους τους τομείς της οικονομίας μας στο σύνολό της, δήλωσε ο πρόεδρος της FED.

Ο πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Κεντρικής Τράπεζας (FED), Μπεν Μπερνάνκι, τόνισε με σημερινές δηλώσεις του ότι η μεγάλη οικονομική κρίση, η οποία ξεκίνησε πριν από ένα χρόνο, όχι μόνον δεν εξασθενεί αλλά αρχίζει να αφορά το σύνολο της αμερικανικής οικονομίας.

«Ακόμα κι αν σε ορισμένους επιμέρους τομείς παρατηρείται κάποια ανάκαμψη τώρα, ωστόσο η οικονομική θύελλα όχι μόνον δεν εξασθενεί, αλλά αφήνει εμφανή σημάδια σε όλους τους τομείς της οικονομίας μας, στο σύνολό της, με κύρια γνωρίσματά της την επιβράδυνση της οικονομικής μας ανάπτυξης, αλλά και την αύξηση της ανεργίας μας», σημείωσε ο επικεφαλής της FED.

Συνεχίζοντας επεσήμανε, όπως το συνηθίζει άλλωστε, τις πληθωριστικές πιέσεις που αιωρούνται απειλητικά πάνω από την ομοσπονδιακή οικονομία με την προοπτική «άκρως αβέβαιη», σε μία χρονική στιγμή, μάλιστα, που βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα πρωτόγνωρο διεθνές οικονομικό περιβάλλον. Με πολλή έμφαση διαβεβαίωσε ότι η FED ποτέ δεν θα επιτρέψει ο πληθωρισμός να «τρέξει» πολύ γρήγορα στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Εξάλλου προανήγγειλε αυξημένο εποπτικό ρόλο από την FED για τα πιστωτικά ιδρύματα των ΗΠΑ, ώστε να μην ξαναδημιουργηθεί καμία συναφής αναταραχή, με αυτήν που προκλήθηκε από τα μειωμένης εξασφάλισης ενυπόθηκα στεγαστικά δάνεια.

και:

Ιδιαίτερη προσοχή στη γοργή διόγκωση των μεγάλων χρεών τρισεκατομμυρίων δολαρίων που αντιμετωπίζει η οικονομία των ΗΠΑ πρέπει να επιδείξουν οι αρμόδιες αρχές της χώρας, σύμφωνα με την άποψη του δισεκατομμυριούχου επενδυτή Γουόρεν Μπάφετ.

Ο Μπάφετ αποτελούσε έναν από τους ομιλητές σε συνάντηση που πραγματοποιήθηκε μετά την πρεμιέρα του κινηματογραφικού ντοκιμαντέρ «I.O.U.S.A», στην Ομάχα της Νεμπράσκα την Πεμπτη το βράδι, και το οποίο παρουσιάζει την οικονομική κατάσταση στις ΗΠΑ.

Το εν λόγω ντοκιμαντέρ υποστηρίζει ότι η χώρα θα αντιμετωπίσει οικονομική καταστροφή εάν δεν καταφέρει να εξασφαλίσει τους πόρους που έχει υποσχεθεί για δαπάνες 53 τρισ. δολαρίων, και τους οποίους αυτή τη στιγμή δεν διαθέτει, καθώς πρέπει επίσης να αντιμετωπίσει τη γήρανση του πληθυσμού και τα αυξημένα κόστη της υγειονομικής περίθαλψης και της κοινωνικής ασφάλισης.( ; )

Υποστηρίζει επίσης ότι η οικονομία των ΗΠΑ εξαρτάται πλέον σε μεγάλο βαθμό από τις ξένες επενδύσεις, ενώ οι πολιτικοί δεν διαθέτουν τη ρώμη για τη λήψη των σκληρών πολιτικών αποφάσεων και επιλογών που απαιτούνται.

πηγή:Καθημερινή με στοιχεία από ΑΠΕ-ΜΠΕ και BBC.
δεν ξέρω, αλλά κάποιοι ανησυχούν στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. φτιάχνουν ντοκιμαντέρ, διοργανώνουν σεμινάρια, κάνουν δηλώσεις και δειλά δειλά καλοσωρίζουν τον “αυξημένο εποπτικό ρόλο” της FED για να δώσει χείραν βοηθείας στο αόρατο χέρι της αγοράς…

mutatis mutandis

 Η εικονα των πρωταθλητων στο Πεκινο, των νιτσεϊκων υπερανθρωπων που φουσκωτοι σαν φρεσκοψημμενα τσουρεκακια τρεχουνε, πηδανε, εκσφενδονιζουν, παλευουν κ τα σχετικα ειναι η κοινωνια του θεαματος με σαρκα και οστα.

 Η βαση: επαγγελματισμος, αναβολικα, ανταγωνισμος, κορμια που διαλυονται μετα τα 40, στοιχηματα, υπερπαραγωγες, χρημα, διαφημιση, κοπρεμυ και συμφεροντα

Κ βεβαια το εποικοδομημα: ολυμπιακη φλογα, αρχαιο πνεμα αθανατο, ευγενης αμιλλα, δυνατα κορμια, πολυπολιτισμος, γνωριμια και μια ανθρωπινη υπερβαση

Προτιμουμε τα κουνελακια της duracel… αυτα τουλαχιστον παραδεχονται οτι λειτουργουν με μπαταρια.

Ο νεαρος Θ θεωρει εξουσιαστικο το οτι η Α τον πιεζει να πλυνει το ποτηρι που χρησιμοποιησε στο αυτοδιαχειριζομενο στεκι του και επικαλειται το αναφαιρετο δικαιωμα του στη βρωμα. και επικουρικά την αρνηση της εργασιας.

Η δε νεαρα Τ δεν αντεχει άλλο τις ηγεμονικες τασεις της Κ η οποια της φωναζει συνεχως επειδη σταθερα αργει στη συνελευση και εγκαταλειπει εν τελει τη συλλογικοτητα επικαλουμενη με τη σειρα της το habea corpus και το θεμελιωδες δικαιωμα αυτοδιαθεσης των λαων…

Τωρα, αν αντανακλαστικα ταυτιστηκατε με τους Θ κ Τ ειναι μαλλον ματαιο να συνεχισετε στην αναγνωση του υπολοιπου κειμενου. Αν ομως ταυτστηκατε με τους Α κ Κ ισως θα βρειτε στα παρακατω καποιο ενδιαφερον…

Ο λογος είναι για ολους τους παρολιγον παθιασμενους επαναστατες που όμως καποιος τους εμποδισε, τους κατεστειλε, δεν τους αφησε να εκφραστουν με αποτελεσμα κι αυτοι να μαζεψουν τα μπογαλακια τους και να επιστρεψουν σπιτι.

Τα κομματα εμποδιζουν τον ανενταχτο να ενεργοποιηθει, οι συνδικαλιστες καταστελουν τον αναρχικο, η πουτανα η κοινωνια παγιδευει τον ονειροπολο νέο και ο κυκλος της καταπιεσης συνεχιζεται στο απειρο καταληγοντας αισιως σε ένα βολικο συλλογικο ανευθυνο.

Οι απογοητευμενοι συντροφοι (που στο εξης θα απαντωνται στο κειμενο με τον κοινωνιολογικο ορο: οι εμποδισμενοι) ιδεα δεν εχουν ποσο τελεια ενσαρκωνουν τον νέο του καιρου μας και ποσο η αντιεξουσιαστικη τους προσεγγιση εφαπτεται της φιλελευθερης αγοραιας κουλτουρας των δυτικων μας κοινωνιων..

Μια τυπικη και βολικα ξεκαθαρη περιγραφη της σχεσης εξουσιασης είναι η εξης:

 Ο εξουσιαστης καταπιεζει και καταστελει τον εξουσιαζομενο μην αφηνοντας τον να πραξει ελευθερα, συμφωνα με τη βουληση του.

Πανω σε μια τετοια επιφανειακη οριοθετηση δομειται ολοκληρος ο αντιεξουσιαστικος λογος:

« Το κρατος είναι συμφυτο με την καταστολη, ο νομος, η θρησκεια, η δημοκρατια είναι δεσμα και το δικιο όπως και ναχει το εχουν οι εξεγερμενοι, πολη που καιγεται λουλουδι που ανθιζει»

Την ιδια στιγμη, πανω στην ιδια οριοθετηση δομειται και ο φιλελευθερος λογος με την αγοραια κουλτουρα του:

 « Ο καθενας είναι ελευθερος να κανει  ο,τι θελει, να καταναλωνει ο,τι θελει και τελος παντων ας βγαλουμε το κρατος από τη μεση και ας αφησουμε την ιδιωτικη πρωτοβουλια να ανθισει»

Η παραπανω συνάντηση της αντεξουσιας και του φιλελευθερισμου (που βεβαια δεν είναι ουτε η πρωτη ουτε η τελευταια) ουδολως προβληματιζει τον αντιεξουσιαστικο χωρο (ο οποιος βεβαια εχει βολευτει μια χαρα στις καταληψεις του και τις γκρουπες του οποτε γιατι να κατσει να σκασει).

 Ο νεαρος Θ που δεν πλενει το ποτηρι του δεν αντιλαμβανεται ότι δημιουργει την πιεστικη A και διεκδικει την υπαρξη της προκειμενου να επιβιωσει το στεκι και να μην τους φανε οι κατσαριδες.

Ουτε περνα από το μυαλο της T που αργει ότι στην πραγματικοτητα ασκει μεγαλυτερη εξουσια από την Α καθως στην ουσια εξαρτα την διεξαγωγη της συνελευσης από το ποτε εκεινη επιλεγει να ερθει.

Βρισκομαστε μπροστα σε ένα πολύ ενδιαφερον φαινομενο! Ο εμποδισμενος στην πραγματικοτητα διεκδικει, δημιουργει θετικα τον εξουσιαστη, πραγμα που στο κατω κατω τον βολευει διπλα. Αφενος απαλλασεται από πολύ κοπο και ευθυνες (καθως αν δεν εμποδιστει θα είναι υποχρεωμενος, θου κυριε, να δουλεψει) και αφετερου εχει ετσι ένα πρωτης ταξεως αλλοθι για να εγκαταλλειψει χωρις τυψεις, στην πρωτη ευκαιρια, όταν τα πραγματα ζορισουν ή όταν καταναλωσει τα φρουτα που ειχε να του προσφερει μια συνυπαρξη και βαρεθει.

Το παραπανω σχημα αποτελει μια αναποδογυρισμενη εξουσιαστικη σχεση κομμενη και ραμμενη  στα μετρα μιας κοινωνιας οπου διαλυονται τα κοινωνικα υποκειμενα, προωθειται ο ακρατος ατομισμος, ο αυτοπροσδιορισμος μεσα από την καταναλωση, η αγορα καταστρεφει τα στοιχεια πολιτιστικης συνοχης των πολιτων παγκοσμιοποιοντας τα αλυπητα και  κυριαρχει μια  γενικευμενη συνθηκη επισφαλειας…

Και βεβαια, εμεις, οι πολιτες αυτης της κοινωνιας, εμπειρικα οικουμενικοι, κληρονομουμε ένα πανακριβο, γιγαντωμενο εγω και μια ανάπηρη συλλογικη συνειδηση.

Δομουμε τις σχεσεις μας με ελαστικοτητα, αποφευγουμε τη δεσμευση, δυσκολευομαστε να σχετιστουμε και πνιγομαστε με κάθε αποπειρα συνυπαρξης, με καθε υποχωρηση της ατομικης βολης που μας ζηταται… Αρνουμαστε την ευθυνη μας για τα χαλια μας και θυματοποιουμαστε, παιζοντας τον ρολο του εμποδισμενου ο οποιος ηθελε μεν να αλλαξει τον κοσμο, τσακιστηκε αλλοιμονο όμως από τους πρωτους κραδασμους της νεφελωδους ουτοπιας του…

Πανω στα καπριτσια, την ανταγωνιστικοτητα, την ανειλικρινια, την βαθια μας πληξη  και μια υποκριτικη ευθιξια είναι που συναντιεται η αγοραια κουλτουρα του φιλελευθερου ιδιωτη από τη μια και οι φετιχισμοι, τα κομπλεξ και οι φοβιες του εξουσιοφοβικου βολεμενου μεσοαστου που ψελλιζει αντιεξουσιαστικες δικαιολογιες από την αλλη.

Όμως, το ειπε ο ποιητης:

Θελει αρετη και τολμη η ελευθερια…

(και παθος και υπομονη και ευθυνη , βεβαιως βεβαιως…)

Πεισιστρατος

«Θέλετε να καταστρέψετε το περιβάλλον; Κάντε ένα παιδάκι.»

Έτσι ξεκινούσε το άρθρο. Και συνέχιζε (σε ελεύθερη απόδοση):

«Κάθε μπόμπιρας καταναλώνει κι άλλο από το φαγητό που προσφέρει ο πλανήτης, γεμίζει με πάνες στις χωματερές, αγαλλιάζει με πλαστικά παιχνίδια και καταλήγει σε έναν ενήλικα που απομυζά τις φυσικές πηγές και παράγει απορρίμματα όπως οι υπόλοιποι. (κοιτώντας με ανασηκωμένο φρύδι και μια έκφραση δυσπιστίας τη σελίδα, στην τελευταία περίοδο αναθάρρησα. και πίστεψα φευγαλέα ότι θα μιλούσε για τον υπερπληθυσμό.) Εντούτοις, τα μωρά είναι απίστευτα χαριτωμένα. Με δεδομένο ότι οι περισσότεροι άνθρωποι σκοπεύουν να συνεχίσουν την αναπαραγωγή του είδους, τι θα πρέπει να κάνει ένας γονιός με περιβαλλοντική συνείδηση;»

Τι άραγε? «Οι σημερινές οικογένειες με “πράσινη νοοτροπία” πηγαίνουν πολύ πέρα από τον “οικο-καταναλωτισμό” (“eco-consumerism”). Πείτε το “eco-parenting”…»

(εδώ πήρα την πρώτη γερή δόση αηδίας με τον ευπώλητο νεολογισμό, κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του σύγχρονου urban εναλλακτικού νεολαίου…)

Σαν να το ‘ξερα. Παρακάτω στην ιστορία μας, μια μητέρα ζητά την βοήθεια της εταιρίας Green Life Guru για να αξιολογήσει την «οικολογικότητα» (μα πως στο καλό να μεταφράσω το «eco-fitness»; ) του σπιτιού της, μας συστήνονται βιβλία επί του θέματος (ενδεικτικοί τίτλοι; “Raising Baby Green”, “Growing Up Green!”…) και ιστοσελίδες όπου πωλούνται μεταχειρισμένα παιδικά παιχνίδια, παιδικά ρούχα και άλλα σχετικά. Η ίδια η συγγραφέας τα λέει καλύτερα από μένα: «Naturally, a host of new books have sprouted to guide the eco-parent.» και εταιρίες, και ιστοσελίδες και υπηρεσίες θα πρόσθετα εγώ, και φυσικά άρθρα στον «έγκυρο» Τύπο για να μας αποκαλύψουν την πραγματικότητά μας. Να μας ενημερώσουν για (ή να δημιουργήσουν; ) τη νέα τάση. Eco-parents του κόσμου, ενωθείτε. Κι ας ανοίξουμε μια από τις πολλές Βίβλους που μας παρουσιάζονται (μόνο και ανακαλύψω τίτλο τύπου «Οι γονείς είναι από τη γη, οι οικο-γονείς από τη Μητέρα Γη.»…) να μάθουμε όλοι μαζί, όπως μας προτρέπει η συγγραφέας του άρθρου (και ω του θαύματος, συγγραφεύς συναφών βιβλίων και η ίδια) να κάνουμε «lobbying for greener legislation».

mutatis mutandis

ΥΓ. κάπου εκεί έκλεισα το ΤΙΜΕ και άνοιξα το Κόμιξ. που ξάφνου μου φάνηκε απείρως εποικοδομητικότερο. Ειδικά ιστορίες σαν την Κοιλάδα της Τραλαλά ή Το Πνέυμα των Ουίντιγκο…