Δε λες κουβέντα,
κρατάς κρυμμένα μυστικά
και ντοκουμέντα
κι ακούω μόνο
συνθήματα μεταλλικά
των μικροφώνων
Ξέρω τ’ όνομά σου
την εικόνα σου και πάλι από την αρχή
ψάχνω για μια διέξοδο γυρεύοντας
μια αλλιώτικη ζωή
Στων χιλιομέτρων
την ερημιά και στη σιωπή των χρονομέτρων
ακούγονται τώρα
σειρήνες μεταγωγικά κι ασθενοφόρα.
Ξεχασες τον αγαπημενο μου στιχο…
Περνανε οι νυχτες
τα δεπτερολεπτα βαρια
στους λεπτοδεικτες
Ζητωντας κατι
που να μη γινεται ουρλιαχτο
κ οφθαλμαπατη
Ευχαριστω πολυ παντως…
Σχόλιο από keke — Σεπτεμβρίου 14, 2008 @ 4:49 μμ
τα κενά είναι για να συμπληρώνονται αγαπητή μου…
Σχόλιο από m.m. — Σεπτεμβρίου 14, 2008 @ 5:42 μμ