Leopold And Loeb

το παραδίπλα σκίτσο (disclaimer: του Ηλία Μακρή από την Καθημερινή) με αφορμή το προηγούμενο ποστ… :)

και όσο εμείς ασχολούμαστε με τους επιχειρηματικούς ελιγμούς των πολιτικών μας αμά τε και του κράτους (λέγε με Ολυμπιακή και αποκρατικοποιούμαι οσονούπω, πράγμα που με κάποιο μεταφυσικό τρόπο θα καταλήξει από οικονομικής σκοπιάς να είναι για το καλό όλων μας-των εργαζομένων της, των φορολογούμενων, των αστέγων κτλ κτλ.), στην άλλη μεριά του ωκεανού γίνονται κοσμογονικά βήματα.

Στους από πάνω, το χρηματοπιστωτικό σύστημα κλυδωνίζεται επικίνδυνα καθώς γίγαντες της αγοράς των ενυπόθηκων δανείων χρεωκοπούν και πέφτουν σαν ντόμινο, σηκώνοντας σκόνη που πνίγει τα απανταχού χρηματιστήρια. Και δεν θα πω “καταρρέει” (ακόμα), γιατί ο deus ex machina με τη μορφή του κατάπτυστου και σκοτεινού κράτους και της FED επεμβαίνει και μοιράζει δάνεια εξαγοράζοντας μετοχές που κανείς άλλος δεν θέλει. (Διότι ποιός κερδοσκοπικός εκ φύσεως θα θελήσει μετοχές-βόμβες? Απλούστεροι και της Μονόπολης οι κανόνες.) Κι ο Μπάρακ δηλώνει: αυτό που ζούμε τις τελευταίες μέρες είναι η κατάρρευση μιας συγκεκριμένης οικονομικής πολιτικής. (Αν και προφανώς δεν εννοεί αυτό που θα εννοούσα εγώ με τα ίδια λόγια…)

Στους από κάτω τώρα, πρέσβεις ανακηρύσσονται personae non gratae, οι εθνικοποιήσεις προχωρούν και στις διαδηλώσεις πίσω από τα μαντήλια των αυτονομιστών κρύβονται οι άνθρωποι που ζητούν το παντεσπάνι (κι όχι το ψωμί) που τους πήρανε. Κι ο Τσάβες δηλώνει πως νιώθει πολίτης της ευρύτερης Λατινοαμερικάνικης πατρίδας…

Κι όση ώρα τα γράφω αυτά, ο Χατζηδάκης στη συνέντευξη Τύπου θάβει με λύσσα την Ολυμπιακή…

mutatis mutandis