αφιερωμένο σε κάθε εκλογική διαδικασία και στην καθημερινή απαξίωση της πολιτικής. αν και δεν είναι καθόλου μα καθόλου άρρηκτα συνδεδεμένα – οι εκλογές και η πολιτική εννοώ.
μπορείς άραγε να πεις κάτι σε κάποιον που σου λέει πολύ απλά και πολύ πολύ ειλικρινά:
I’d love to change the world
But I don’t know what to do
So I’ll leave it up to you…
(μπορείς..; εγώ όχι.
η αλήθεια δεν κάνει θόρυβο, είπε κάποτε κάποιος. η απομάκρυνση του κόσμου από την πολιτική, να προτιμάς την καφετέρια από τη γενική συνέλευση, να προτιμάς το μπάνιο σου από το να ψηφίσεις, να κουτσομπολεύεις τη γειτόνισσα και να φτιάχνεις κεφτεδάκια αντί να αυτοοργανωθείς στη γειτονιά σου, να προτιμάς να καταγγέλεις τα πάντα και να απογοητεύεσαι από το να σηκωθείς από τον καναπέ σου, να ανέχεσαι την καταπίεση αντί να εξεγείρεσαι, να παθαίνεις ανοσία στο ψέμα αντί να καίγεσαι για την αλήθεια, να καταναλώνεις αντί να δημιουργείς και να κοινωνείς, τι δείχνει;
ένα σάπιο άνθρωπο ή ένα σάπιο σύστημα;
τα ανθρωπολογικά όρια του καπιταλισμού, ένα λάθος στο μοντέλο της αστικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, ή μια αδυναμία στο dna μας;
σε κάθε περίπτωση, δείχνει αυτό που υπάρχει. και δεν μπορείς να πείς τίποτα σε κάποιον που σου λέει,
ναι, θα’θελα να αλλάξω τον κόσμο,
μόνο να, δεν ξέρω πώς…
οπότε το αφήνω στους άλλους…
γιατί, πολύ απλά, σου λέει την αλήθεια…)
mutatis mutandis
