Οι ευρωεκλογες του 2009 αφησαν την «ριζοσπαστικη αριστερα» καπως μουδιασμενη…
Σαν να μην εφτανε η καταρρευση των ποσοστων του ΣΥΡΙΖΑ, ηρθε και η αναδειξη του ΛΑ.Ο.Σ. σε τεταρτο κομμα και συμπληρωσε ένα σκηνικο θρηνητικό.. ή μαλλον «δημοκρατικου διαλογου», μπας και βρεθει τι εφταιξε και φτασαμε ως εδω.
Αυτό που παιζει καιριο ρολο όμως σε μια ερευνα του «τις πταιει» είναι η ειλικρίνεια, το κατά ποσο είναι ετοιμος κανεις να δει και να αποδεχτει το περιφημο μηνυμα που εστειλαν οι ρημαδες οι καλπες.
[Και αυτό διοτι, σε αντιθετη περιπτωση, κάθε απολογισμος καταντα μια συνεχιζομενη, χαριτωμενη φυσικα, γκρινια, από αυτές που ενδημούν στα σαλονια αριστερων μαγαζατορων αλλα και στα εναλλακτικα στεκια και μαζωξεις νεαρων πολιτικάντηδων με εφηβικες αριστεριστικες φαντασιωσεις…]
Από ο,τι ως τωρα φαινεται, η διαδικασια απολογισμου στους αριστερους και αυτονομους κυκλους της πολης δεν παει και πολύ καλα…Κινειται γυρω από το εξης μοτιβο:
«Ειμαστε μπροστα σε μια μεγαλη συντηρητική στροφη της ελληνικης κοινωνιας.
Ο κοσμος μετα την μεγαλη εξεγερση του δεκεμβρη και μεσα στην δινη της οικονομικης κρισης εδειξε τα μικροαστικα του συνδρομα και την δειλια του να σπασει τον δικομματισμο, στρεφοντας το βλεμμα ακομη και προς την ακρα δεξια του ΛΑ.Ο.Σ (και εν πασει περιπτωσει όχι στην ριζοσπαστικη αριστερα!)»
Παρα το ότι μια τετοια θεση είναι απλη και βολικη και κατ΄ αποτελεσμα εξαιρετικα ελκυστικη στο να την υιοθετησει κανεις (και να εχει και σοβαρες πιθανοτητες να πηδηξει μαλιστα), εχω έναν προβληματισμο να καταθεσω και γω, ρισκαροντας τα πολυτιμα αριστεροσημα μου…
Εχει ένα ενδιαφερον να δει κανεις ψυχραιμα το φαινομενο ΛΑ.Ο.Σ. και να προσπαθησει να αντιληφθει τι σημαινε αυτή η αναδειξη του σε παραγοντα του πολιτικου σκηνικου.
Ο λαός είναι πολλες φορες σοφος όπως λεει η γιαγια μου ή εστω εχει ένα ενστικτο, μια επιταχυμενη λογικη δηλαδης, που του δινει μια ικανοτητα μεσα στην απλοτητα του και με μια ματιά κρυστάλλινη να καταλαβαινει την πραγματικοτητα καλυτερα από κάθε κομματικο γραφειο και κάθε μανατζερ…
Βλεπει την διαφθορα, τα διαπλεκομενα και την πολιτικη συγκλιση των δυο μεγαλων κομματων. Μπορει να συνεχιζει να κρατεί ο δικομματισμος αλλα η ελληνικη κοινωνια εχει αποδεσμευτει από καθε ιδεολογικη ή διεπεραιωτικου τυπου εμπιστοσυνη στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ.
Ειδικα τα λαϊκά κοινωνικα στρωματα εχουν χτυπηθει από την ακρίβεια, τις ιδιωτικοποιησεις, την ελαστικοποιηση της εργασιας, την ανεργία, τον ανταγωνισμο για ποστα ανειδικευτης εργασιας με τους μεταναστες (που ριχνουν το κοστος της εργασιας οντες κι αυτοι θυματα των συγχρονων εταιριων-δουλεμπορων), βλεπουν τις ζωες τους, το αξιακο τους περιεχομενο, τις καθημερινες τους παραδοσεις, να εμπορευματικοποιουνται και να παγκοσμιοποιουνται αλυπητα, και βιωνουν το αδιεξοδο του πολιτικου σκηνικου ακομη πιο εντονο…
Αυτό το αδιεξοδο ηρθε να κεφαλαιοποιησει ο κυριος καρατζαφερης. Ταυτοχρονα, την ιδια εκλογικη πιτα διεκδικουν και τα αριστερα κομματα.
Και εδώ τίθεται ανελεητο το ερωτημα: Γιατι ο ελληνικος λαος δεν εστρεψε μαζικα την απογοητευση και την οργη αλλα και τις ελπιδες του προς την αριστερα;
Περα από την ευκολη απαντηση της «συντηρητικής στροφης» υπαρχει και μια άλλη εξηγηση λιγοτερο βολικη δυστυχως…
Ο κοσμος όχι μονο θελησε αλλα κατεβαλλε προσπαθεια να πιστεψει στα κομματα της αριστερας! Αυτά δεν τον αφηνουν!
Το ΚΚΕ είναι το μονο αριστερο κομμα που παραδοσιακα εχει βαση στα λαϊκά στρωματα στην Ελλάδα. Καταφερνει να κρατα ένα ποσοστο γυρω στο 6 με 8% στις εκλογες και ταυτοχρονα και ένα συμπαθεστατο μαγαζακι το οποιο όμως είναι εγκλωβισμένο και αναχρονιστικο, ιδεολογικα και πολιτικα ενω αδυνατει να περιγραψει την πραγματικοτητα και να εκφρασει ένα κοινωνικο κινημα ανατροπης του πολιτικου σκηνικου…
Σε κάθε περιπτωση το ΚΚΕ είναι μια οαση σε σχεση με τα φυντανακια τυπου ΣΥΡΙΖΑ που μιλουν για τα λαικα στρωματα σαν ντοκυμαντερ του BBC, κατι που οφειλεται στο γεγονος ότι η βαση τους είναι κατά πλειοψηφια κομματια της μεσοαστικης και ενιοτε μεγαλοαστικης ταξης.
Αυτά τα μορφωματα αναπαραγουν με ορους θεαματος ένα ελευθεριακο κακέκτυπο αντίστασης στο υπαρχον σκηνικο, το οποιο όμως καταληγει βαθια φιλελευθερο. Ταυτοχρονα, αδυνατουν να εκφρασουν τον πολιτη καθως διακατεχονται από μια αβαστακτη ελαφροτητα η οποια σε συνδυασμο με μια φετιχιστικη προβολη ενός νεολαιίστικου υφους και έναν ξενδιαντροπο οπορτουνισμο αναδυουν μια εντονη οσμη αναξιοπιστιας…
Από την άλλη το ΛΑ.Ο.Σ. με το προφιλ του κυριου καρατζαφερη ως: «ανεξαρτητου πολιτικου, λαικου ανθρωπου, χωρις τζακι, με οργη για την κατασταση αλλα και με προτασεις, με μια περιγραφη της πραγματικοτητας που βιωνει ο μεσος ανθρωπος όπως αυτή είναι, χωρις ξυλινο λογο», διεκδικει κι αυτό ένα κομματι της εκλογικης πιτας των απογοητευμενων πολιτων… Εξαιτιας δε του γεγονοτος οτι το κομμα αυτο ειναι νεοεμφανιζομενο εχει την πολυτελεια να μην μετρα στο ενεργητικο του σκανδαλα και μεγαλα λαθη, πολιτικα ή επικοινωνιακα, ενω οι διασυνδεσεις του με διαπλεκομενους κεφαλαιουχους και καναλια μενουν προς το παρον διακριτικα προσατατευμενες απο τη γνωση του κοινου και απο το δελτιο των 8…
Μεγαλο κομματι των ψηφοφορων του ΛΑ.Ο.Σ. είναι απογοητευμενοι νεοδημοκρατες, αλλοι ακροδεξιοι, αλλοι απογοητευμενοι σκετο και ένα 6% αυτοχαρακτηριζεται, λενε οι δημοσκοπησεις, και ως «αντικαπιταλιστες – αντιεξουσιαστες».
Μεσα σε αυτό το κλιμα γενικευμενης δυσαρεσκειας αλλα και εντος μιας μεγαλης οικονομικης κρισης που φερνει με τη σειρα της βιαιες αναδιαρθρωσεις του κεφαλαιου που πληττουν εντονα τα λαικα στρωματα, η γράφουσα καθολου δε σοκαρεται ή απορει με το κραμα των απογοητευμενων που στις ευρωεκλογες εφτασε να δωσει στο ΛΑ.Ο.Σ. 2 ευρωβουλευτες.
Αυτό που βρισκω αντιθετα εξαιρετικα ενδιαφερον είναι το ότι η ελληνικη κοινωνια, μεσα στην απογοητευση από τα 2 μεγαλα κομματα και με μια αλγολαγνικη αριστερα ανικανη να εκφρασει αυτή τη δυσαρεσκεια, αρνηθηκε να δωσει τα θεαματικα ποσοστα που εδωσαν αλλοι ευρωπαικοι λαοι σε ακροδεξιους ηγετες (βλ Λεπεν) στον κυριο καρατζαφερη! Κι αυτό για έναν λογο: Επειδη είναι ακροδεξιος.
Η ελληνικη κοινωνια δεν εκανε μια συντηρητικη στροφη.
Αντιστεκεται σε ακροδεξιες επιλογες και παλινωδεί αναμεσα σε μια σοσιαλδημοκρατια που είναι νεκρη και μια αριστερα που ειτε μπουσουλαει ειτε παει με μαγκουρα…
Υ.Γ. …Και αυτό κανει ακομη πιο επιτακτικη την αναγκη για μια λαικη αριστερη δυναμη, που θα γινει το αντιβαρο σε μια πορεια φιλελευθερισμου και παγκοσμιοποιησης…
κεκε
