Leopold And Loeb

(…)

Έκλαψα χθές σαν έλαβα ένα γράμμα από τον φίλο Ρ… που ταξιδεύει χρόνια στις επαρχιακές κωμοπόλεις.

Μου γράφει: θυμάσαι τις βάρκες τα μεσάνυχτα γύρω στ’ αγκυροβολημένα φορτηγά;

Μου γράφει: θυμάσαι τις μέρες μιας Άνοιξης, ολόφωτες μέσα στο αιμάτινο φορτίο τους;

Μου γράφει: θυμάσαι τους τέσσερεις τοίχους που φύλαξαν αναφαίρετα τόσον καιρό το μυστικό μας;

Έχασα τα βιβλία μου, φώναζες, έχασα τα χαρτιά μου, έχασα κάθετι που πιότερο στον κόσμο αγαπώ.

Είχες χάσει κάτι πολύ περισσότερο. Μια παντοτινή νεότητα σε κάθε γωνιά της ολόπικρης νόησης.

Μ. Αναγνωστάκης

(καλό ταξίδι και καλώς ήρθατε.

m.m.)