μπαλάντες για λυπημένες προθέσεις. μπαλάντες για ανεγκέφαλες προσθέσεις. μπαλάντες για ασυνάρτητα λοξοδρομήματα όταν νομίζαμε πως κανείς πια δεν μας βλέπει, τόσο ψηλά πετάμε. κι είμαστε μονάχοι με τη συνείδησή μας, και μπορούμε να κάνουμε ό,τι γουστάρουμε κι άμα το κάνουμε είναι και σωστό.
(το μυστικό; πάντα κάποιος παρακολουθεί. πάντα κάποιος ξέρει. λίγο μετράει ωστόσο: “αλίμονο στους τίμιους, που δεν μπορούν να είναι άτιμοι” – τι σόι ελεύθερη βούληση είναι αυτή;)
ένα δωμάτιο ξεθεωμένο, νυσταγμένο, αλλοπαρμένο άλλοτε και κατακόκκινο, που σέρνεται τώρα να βρει προικοθήρα. μια ευθεία γραμμή τεθλασμένη πια, ξεσκισμένη, μια γλυκιά παραζάλη που έγινε όνειρα κι ύστερα λάσπη να φτιάξουμε, κι ύστερα σκόνη, κι ύστερα λάσπη ξανά, και τι φτιάξαμε τελικά; μια βεβαιότητα πια πως πάντα έτσι γίνεται και παντοτινά έτσι θα γίνεται, και μια βεβαιότητα ακόμα: πως δε γίνεται να σταματήσουμε. πάρε τα όλα. πάρε τα σου λέω. γιατί αυτό που φτιάξαμε, κι αυτό που μένει, δεν ήτανε ωραία σχέδια και τούβλα. δεν ήταν ούτε η καθημερινή τριβή που έλαμπε ξαφνικά τόσο θνητή, ούτε η ψευδαίσθηση της αθανασίας. αυτό που φτιάξανε, κι αυτό που φτιάξαμε, με όλα αυτά,
ήμασταν εσύ κι εγώ.
μη μου μιλάς λοιπόν πια για πλοία που ποτέ δεν θα ξεκινήσουν. μη μου πετάξεις ξανά τον καθρέφτη που δεν καταδέχτηκες να κοιτάξεις. πάτησες τους όρκους, βεβήλωσες.
άμα βγάζεις εσύ ο ίδιος στο σφυρί το σπίτι σου, πόση σημασία έχει εντέλει που εσύ είσαι κι ο μειοδότης;
υγ. (αλλαγή παραγράφου. μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει, τι παραλήρημα πιάνει τον άνθρωπο όταν νομίσει οτι βρίσκεται μπροστά στο μεγάλο σταυροδρόμι; να πει το μεγάλο ναι ή το μεγάλο όχι; πώς προσθέτει ανόμοια πράματα; και βάζει στην ίδια σακούλα μήλα και πορτοκάλια, ξεχνώντας πως κάποτε διατυμπάνιζε πως έχει τάχαμου αλλεργίες την άνοιξη; πες το όχι, φίλε μου… πες: όχι. όχι έτσι. μερικές φορές σε πάει πιο πέρα…)
FUG
