τι να πεις για ένα χώρο που σου κλέβει την αισθητική σου, σε λογοκρίνει, δεν μπορείς κύριε να κουνάς το πόδι ρυθμικά, εδώ είναι δικές μας οι νότες, δική μας κι η ορχήστρα. τι να πεις για μια ελευθερία που σου κλέβει τις λέξεις σου, τις ξεσκίζει, σου απαγορεύει να τις νιώθεις. τι να πεις για τα νυχτοπερπατήματα που σου κλέβουν τους φίλους σου, και τους έρωτές σου, και τους εραστές σου - θεέ και κύριε, μα πού στο καλό ήσουν κι έλειπες από τη συλλογή τη στείρα, τη ναρκισσιστική μας; τι να πεις, που ματώνει το μυαλό ενώ αγωνίζεσαι να υπάρξεις, σε ξεβράζει το κύμα όσο αγωνίζεσαι να συνυπάρξεις, σου επιβάλλεται τη σιωπή όχι γιατί τρομάζεις, αλλά γιατί κανείς δεν μπορεί να σε ακούσει.
τι να πεις για μια μπάντα που ανέβηκε στα σύννεφα και χάθηκε για πάντα; καλό ταξίδι, στο καλό, να μη μου γράφετε. αλλά μην παίρνετε κι άλλους αργοναύτες, αφήστε και κανέναν πίσω να οργώνει τα χωράφια, να συνομωτεί ενάντια στον τύραννο, να βλέπει τις εποχές να αλλάζουν. κάτω τα χέρια λέμε… μα το παιχνίδι είναι χαμένο ήδη. παίχτηκε στην ψυχή του πάρτι, και δεν ήμασταν εμείς… που να τα βάλεις τώρα με τους δαίμονες του κάθε μυαλού. της κάθε ζωής, εξίσου λειψής κι υπέροχης όσο κι η δική σου. που σπαρταρά να είναι, κι όχι να γίνει. τι τα θες τώρα…
τι πιο σκληρό από τον τρόπο που διαλέγουμε; τι πιο σκληρό από το γεγονός οτι διαλέγουμε;
[τρεις καληνύχτες. μια προσωρινή στο όνειρο. μια τεθλιμμένη στην ψευδαίσθηση οτι δεν ήμασταν μόνοι. και μια ειρωνική μες στην αμηχανία της απέναντι σ'αυτό το σκοτάδι το πυκνό, συμπαγές...]
αφιερωμένο.
FUG
