Leopold And Loeb

Everybody knows that the boat is leaking/

Everybody knows that the captain lied.

That’s how it goes…

we cling to this/

and claim the best/

if this is what you’re offering/

i’ll take the rain.

Sn.

χαμομήλι.

χυμό πορτοκάλι.

λίγη κοτόσουπα.

ponstan κι υπομονή… τίποτα δεν κρατά για πάντα…

Méfiez-vous des apparences.

Lie to me/ it takes less time/ to drink you pretty.

“Δεύτερο δημοσκοπικό σοκ, μέσα σε τρεις μέρες, υφίσταται η Ν.Δ., η οποία εμφανίζεται να είναι δεύτερο κόμμα. Αυτή τη φορά, μάλιστα, το πλήγμα είναι και προσωπικό για τον Κώστα Καραμανλή, καθώς είναι η πρώτη φορά, εδώ και τέσσερα χρόνια, που έρχεται δεύτερος στην απευθείας σύγκρισή του με τον Γιώργο Παπανδρέου.

Η νέα έρευνα έρχεται σε μια στιγμή που έχει ανοίξει ο ασκός του Αιόλου στο κυβερνητικό στρατόπεδο, με αιχμές υπουργών κατά συναδέλφων τους και βουλευτών κατά πάντων και αναμένεται να επιδεινώσει περισσότερο το ήδη αρνητικό κλίμα και να μεγαλώσει την πίεση προς τον πρωθυπουργό να αναλάβει κάποιες πρωτοβουλίες.”

από την Ελευθεροτυπία.

τώρα εγώ γιατί αυθορμήτως δεν εμπιστεύομαι διόλου τις δημοσκοπικές εταιρίες και τις εφημερίδες?

mutatis mutandis εν αναζητησει (κι αλλου) φασκομηλου…

(το σκίτσο είναι του Παντελή Ζερβου)

See de moofin? Und here mit de boomen shooten! dooo-nut!

I have decided

at 25

that something

must change.

Concerned mothers of the west,
Teach your sons, how to truly love.

mutatis mutandis (σε έναν απόηχο καλοκαιρινών διακοπών)

Κανείς δεν είναι της γης το αλάτι
κι όμως όλοι μας μες στη ζωή
κρύβουμε αυτό το ανεκτίμητο κάτι
που είναι το αλάτι της για μια στιγμή

Δεν είναι ένοχοι όλοι οι δολοφόνοι
Ούτε αθώοι όλοι οι δικαστές
Μα θά ‘ταν όμορφο καθώς ξημερώνει
κι οι δύο τους να ανήκαν στο χθες

Τίποτα δεν χτίζεται πάνω στην πέτρα
Όλα πάνω στην άμμο χτίζονται
Μα εγώ θα χτίζω πάνω στην άμμο
Σαν να ήταν η άμμος πέτρα

Μη την λατρέψεις τυφλά την αλήθεια
γιατί ο καθένας μας την έχει αρνηθεί
μέσα σε μια μέρα μονάχα
χίλιες φορές για να σωθεί

Κι αν θα σε βάλει σε πειρασμό το κορμί σου
συγχώρεσέ το κι άκου τι λέει
τι κρύβει το σώμα, τι κρύβει η ψυχή σου
αυτό μπορεί να μην το μάθεις ποτέ

Ούτε η εκδίκηση ούτε η συγνώμη
βρήκανε μέσα μου κάποια γωνιά
Η λησμονιά είναι η μόνη συγνώμη
και η μόνη εκδίκηση η λησμονιά

Ρίξε τα μαργαριτάρια στ’ αγρίμια
Δως την καρδιά σου εκεί στα σκυλιά
όσοι αγαπάνε τη ζωή ξοδεύονται
Δίνονται, δίνονται κι είναι αυτό που μετράει

Ευτυχισμένοι, τέλος, όσοι αγαπάνε
κι όσοι αγαπιόνται δεμένοι σφιχτά
ευτυχισμένοι κι όλοι όσοι μπόρεσαν
να ξεπεράσουνε αυτά τα δεσμά

(σ’αυτούς που καλοκαιριάτικα διαλέγουν να χτίζουν αντάμα, πάνω στην άμμο, όπως πάντα…)

mutatis mutandis

(λίγο καθυστερημένα, αλλά εντελώς αλληλέγγυα… στο άλλο μισό των Leopold&Loeb.)

Όταν οι άνθρωποι θέλουν να πονείς,

μπορούνε με χίλιους τρόπους.

Ρίξε το όπλο και σωριάσου πρηνής,

όταν ακούσεις ανθρώπους.

Όταν ακούσεις ποδοβολητά

λύκων, ο Θεός μαζί σου!

Ξαπλώσου χάμου με μάτια κλειστά

και κράτησε την πνοή σου.

Κράτησε κάποιον τόπο μυστικό,

στον πλατύ κόσμο μια θέση.

Όταν οι άνθρωποι θέλουν το κακό,

του δίνουν όψη ν’αρέσει.

Του δίνουν λόγια χρυσά, που νικούν

με την πειθώ, με το ψέμα,

όταν οι άνθρωποι διαφιλονικούν

την σάρκα σου και το αίμα.

Κ. Καρυωτάκης

(και άλλη μια αφιέρωση, σε αυτούς που θάβουν τις φοιτητικές κινητοποιήσεις πριν καν αρχίσουν, σ’ αυτούς που κρατάνε μαγαζάκι και τους συμπαρομαρτούντες “επαναστάτες” έφηβους χομπίστες του δημόσιου βίου, σε όσους μιλούν ηχηρά στο όνομα της δημόσιας δωρεάν παιδείας και της πολιτικής και της επανάστασης, και τις υπονομεύουν με όσα πράττουν, κοντολογίς στους φοιτητοπατέρες, στις αρπαχτές και στους προβοκάτορες.

και στις έρμες τις ψήφους, που φτιάχνουν, και χαλάνε…)

Δε σε γνωρίζω. Ίσως να ταξιδέψαμε μαζί, όπως το λες, με το “Αλκινόη”

Μα δε σε ξέρω. Από το δρόμο αυτό δεν πέρασες ποτέ σου

Δε διάβασες τα επισκεπτήρια και τις επιγραφές πάνω στους τοίχους.

Όχι δεν πιάνω το χέρι σου. Δε θα κλέψεις το σχήμα του δικού μου.

Μ. Αναγνωστάκης

για την αντιγραφή,

mutatis mutandis