Δε λες κουβέντα,
κρατάς κρυμμένα μυστικά
και ντοκουμέντα
κι ακούω μόνο
συνθήματα μεταλλικά
των μικροφώνων
Ξέρω τ’ όνομά σου
την εικόνα σου και πάλι από την αρχή
ψάχνω για μια διέξοδο γυρεύοντας
μια αλλιώτικη ζωή
Στων χιλιομέτρων
την ερημιά και στη σιωπή των χρονομέτρων
ακούγονται τώρα
σειρήνες μεταγωγικά κι ασθενοφόρα.
Αποσπασμα απο την οπερα του Πουτσινι “La boeme”
Το λεγομενο βαλς της Μουζεττας.
Η θρασυτατη νεαρα προσπαθει να κανει τον πρωην εραστη της, τον Μαρτσελο, να ζηλεψει εμφανιζομενη δημοσιως με τη συνοδεια ενος πλουσιου ηλικιωμενου κυριου..
Το κολπο μαλλον πετυχαινει καθως ο Μαρτσελο ενδιδει τελικως και εκεινη ξεφορτωνεται τον ηλικιωμενο προφασιζομενη οτι την χτυπησε το παπουτσι της…
Στο ακουσμα του ονοματος της αοιδου αλκηστις μου ερχονταν στο μυαλο διαφορες οδυνηρες παραπομπες του τυπου “θωμα εισαι σπιτι? αντε τσακισου πανε στην τραπεζα να σηκωσεις το μηνιατικο να παμε στη χαβαη” κ τα σχετικα. Συνεπως, δεν ειχα κανει ποτε τον κοπο να ανατρεξω στην προγενεστερη δισκογραφια της, περα απο τα χιτακια της που μοιραια εφταναν στα αυτια μου.
Τα εφεραν ομως ετσι οι συγκυριες και επεσε στα χερια μου ενα σιντι με τραγουδια της του ‘70 και κατι.
Και εκει ηταν που βρηκα τον σαββοπουλο. Ο ατιμος ειναι η εποχη του. Και στην εποχη του τον βρισκεις παντου. Ακομα και στη μουσικη της πρωτοψαλτη.
Προς δε αποδειξη των παραπανω αλλα και απο προσωπικο γουστο παραθετω το επομενο..:
“Θα σταματησω τωρα πια στους δρομους να γυρναω
τη λυπη μου στον καφενε να την κερναω
και μες στα σινεμα να την ξεχναω.
Κι υστερα παλι λες καλα ειναι κι ετσι
κλεισ το παραθυρο γιατι θα βρεξει
κι ασ τον φεγγιτη λιγακι ανοιχτο
ισα για να παιρνει τον καπνο.
Αυριο ειναι κυριακη αργια, μα τη δευτερα κατεβαινω απεργια.
Αυριο ειναι κυριακη αργια και τη δευτερα κατεβαινουμε απεργια.”
(Α.πρωτοψαλτη, “κι υστερα παλι λες”, 1975)
