Οι νεαροί Οιδίποδες των παλιών ενόπλων οργανώσεων, το νέο αντάρτικο cosmoπολiς ξαναχτυπά. Και μάλιστα αυτή τη φορά στην προκήρυξη, που ήταν ομολογουμένως πιο χορταστική και πιο μεστή, τα παιδιά της σέχτας επιχείρησαν να μας εξηγήσουν ‘γιατί τα κάνουν όλα αυτά’ (κατά το λενινιστικό ‘τι κάνουμε’) ώστε να βγούμε από το σκοτάδι και να μην απομείνει καμιά αμφιβολία για το ότι βρισκόμαστε επισήμως στη ζώνη του λυκόφωτος…
Η προκήρυξη ξεκινά με ένα μαρξιστικό φλας μπακ. Τα παιδιά τετραγώνισαν τον κύκλο: Ο Μαρξ έκανε λάθος! Δεν υπάρχει τελικά προλεταριάτο και αστική τάξη και άρα «Πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τη συνείδηση ως το βασικότερο όπλο του ένοπλου αγώνα».
Και δεν σταματαν εδώ, στη συνέχεια στο στόχαστρο βάζουν τη μικροαστική τάξη (η δε μεγαλοαστική τάξη σχεδόν επαινείται γιατί αν μη τι άλλο ξέρει ποια είναι..) Ο σκοπός δε όλων αυτών δεν είναι μια καλύτερη κοινωνία, ο κομμουνισμός ή ξέρω-γω-τι-αλλο σχετικό με το μέλλον αλλά μια δράση-πρόταση για το τώρα. Για το πώς ο καθένας από τους έχοντες την «συνείδηση» θα εκφράσει την απελπισία και την οργή του και μέσα από μια κατάσταση εμφυλίου, κόντρα στους μπάτσους και στους μικροαστούς ρουφιανους, θα κάνει τη ζωή του μια καθημερινή, ιδιωτική εξέγερση…
Μετά από την πρώτη κρυάδα και τον συνακόλουθο κλαυσίγελο, στο μυαλό μου γεννιούνται, εύλογα θαρρώ, μερικά ερωτήματα….
Αυτή η «συνείδηση» σε τι συνίσταται; (Διότι αν μιλάμε για συνείδηση της βλακείας, τα παιδιά αυτά πρέπει να αυτοπυρποληθούν..)
Στην προσπάθεια να προσδιορίσουμε την έννοια της συνείδησης κατά σέχτα, πρέπει να περάσουμε πέρα από τα γνώριμα εδάφη της ταξικής ανάλυσης και να περιπλανηθούμε στα σταυροδρόμια των εικασιών, καθώς η προκήρυξη λίγο βοηθά…
Υποψιάζομαι ότι η ιδεολογική τους αφετηρία είναι το χιλιοπαιγμενο σύνθημα «το δίκιο το έχει ο εξεγερμένος» το οποίο είχε εμφανιστεί για να αντικρούσει το μαρξιστικής εμπνεύσεως «νόμος είναι το δίκαιο του εργάτη». Ο α/α/α χώρος μπορεί να αφαίρεσε τη λέξη ‘νόμος’ και ‘εργάτης’, κράτησε όμως την αναγόμενη στα διδάγματα του Διαφωτισμού πίστη που εκφράζει το σύνθημα στην μαρξιστική του μορφή: Υπάρχει μια απόλυτη αλήθεια την οποία κάποιος γνωρίζει και την επιβάλλει σε αυτούς που την αγνοούν.
Ο εξεγερμένος λοιπόν (και όχι ο εργάτης-προλετάριος-μικροαστός) είναι το επαναστατικό υποκείμενο το οποίο έχει τη ‘συνείδηση’, το δίκιο που από ότι φαίνεται διεκδικεί για τον εαυτό της η σέχτα.
Σε αντίθεση βέβαια με το ‘δίκιο του εργάτη’, για τον οποίο με τόση σιχαμάρα μιλανε οι νέας εσοδείας ‘αντάρτες’ της σέχτας, το ‘δίκιο του εξεγερμένου’ είναι τόσο αφηρημένο και ανεπίδεκτο ειδικότερου προσδιορισμού που οδηγεί μοιραία τους απανταχού εξεγερμένους και εξεγερσιοκαπηλους στον συνακόλουθο μηδενισμό, ως αναγκαίο συμπλήρωμα μιας ιδεολογικής κενότητας και ενός αγοραίου ατομισμού.
Πράγματι, δεν αγωνιζόμαστε για το μέλλον, για κάτι που θέλουμε και διεκδικούμε, για κάτι θετικό. Δεν αγωνιζόμαστε μαζί με τους άλλους, για να συναντηθούμε μαζί τους, να τους μιλήσουμε, να δώσουμε μαζί νέο αξιακο φορτίο στις ζωές μας και να συνδημιουργησουμε κοινωνία.
Αγωνιζόμαστε για τους εαυτούς μας, ιδιωτικά. Με μέσα και μεθόδους απρόσιτες στις λαϊκές μάζες και απομακρυσμένες από κάθε είδους κοινωνικού ελεγχου. Αγωνιζόμαστε για το τώρα, για μια στιγμή, για την αδρεναλίνη που καίει τα μηλίγγια, για τα τεντωμένα αντανακλαστικά την ώρα της μάχης. Μέσα σε ένα ναρκισσιστικό παραλήρημα όπου η κατάργηση κάθε εξουσίας (και ταυτόχρονα η απόλυτη ελευθερία) έρχεται στιγμιαία να ενσωματωθεί μέσα στον πεπερασμένο χρόνο αναρχίας για να μετουσιωθεί έπειτα στην πιο απόλυτη και βίαιη εξουσία, την μοναχική επιβολή του τίποτα ως αντάλλαγμα σε μια αδυσώπητη καταστολή…
Τα παιδιά της σέχτας το είχαν πει: κανουνε αντάρτικο και όχι πολιτική.
Σα να λέμε παίζουν ένα ζωντανό play station. Ένα παιχνίδι καταδίωξης επενδυμένο με dada φαντασιώσεις κάπου ανάμεσα στο doomsday και σε ταινία εποχής.
Σε ένα πράγμα όμως έχουν απόλυτο δίκιο: «… η εξουσία επιβάλλεται αλλά και καταργείται στην κάνη των όπλων»
Το μόνο που μένει να βρεθεί είναι τι από τα δυο τελικά κάνουν οι ίδιοι…
κεκε
Οι ευρωεκλογες του 2009 αφησαν την «ριζοσπαστικη αριστερα» καπως μουδιασμενη…
Σαν να μην εφτανε η καταρρευση των ποσοστων του ΣΥΡΙΖΑ, ηρθε και η αναδειξη του ΛΑ.Ο.Σ. σε τεταρτο κομμα και συμπληρωσε ένα σκηνικο θρηνητικό.. ή μαλλον «δημοκρατικου διαλογου», μπας και βρεθει τι εφταιξε και φτασαμε ως εδω.
Αυτό που παιζει καιριο ρολο όμως σε μια ερευνα του «τις πταιει» είναι η ειλικρίνεια, το κατά ποσο είναι ετοιμος κανεις να δει και να αποδεχτει το περιφημο μηνυμα που εστειλαν οι ρημαδες οι καλπες.
[Και αυτό διοτι, σε αντιθετη περιπτωση, κάθε απολογισμος καταντα μια συνεχιζομενη, χαριτωμενη φυσικα, γκρινια, από αυτές που ενδημούν στα σαλονια αριστερων μαγαζατορων αλλα και στα εναλλακτικα στεκια και μαζωξεις νεαρων πολιτικάντηδων με εφηβικες αριστεριστικες φαντασιωσεις…]
Από ο,τι ως τωρα φαινεται, η διαδικασια απολογισμου στους αριστερους και αυτονομους κυκλους της πολης δεν παει και πολύ καλα…Κινειται γυρω από το εξης μοτιβο:
«Ειμαστε μπροστα σε μια μεγαλη συντηρητική στροφη της ελληνικης κοινωνιας.
Ο κοσμος μετα την μεγαλη εξεγερση του δεκεμβρη και μεσα στην δινη της οικονομικης κρισης εδειξε τα μικροαστικα του συνδρομα και την δειλια του να σπασει τον δικομματισμο, στρεφοντας το βλεμμα ακομη και προς την ακρα δεξια του ΛΑ.Ο.Σ (και εν πασει περιπτωσει όχι στην ριζοσπαστικη αριστερα!)»
Παρα το ότι μια τετοια θεση είναι απλη και βολικη και κατ΄ αποτελεσμα εξαιρετικα ελκυστικη στο να την υιοθετησει κανεις (και να εχει και σοβαρες πιθανοτητες να πηδηξει μαλιστα), εχω έναν προβληματισμο να καταθεσω και γω, ρισκαροντας τα πολυτιμα αριστεροσημα μου…
Εχει ένα ενδιαφερον να δει κανεις ψυχραιμα το φαινομενο ΛΑ.Ο.Σ. και να προσπαθησει να αντιληφθει τι σημαινε αυτή η αναδειξη του σε παραγοντα του πολιτικου σκηνικου.
Ο λαός είναι πολλες φορες σοφος όπως λεει η γιαγια μου ή εστω εχει ένα ενστικτο, μια επιταχυμενη λογικη δηλαδης, που του δινει μια ικανοτητα μεσα στην απλοτητα του και με μια ματιά κρυστάλλινη να καταλαβαινει την πραγματικοτητα καλυτερα από κάθε κομματικο γραφειο και κάθε μανατζερ…
Βλεπει την διαφθορα, τα διαπλεκομενα και την πολιτικη συγκλιση των δυο μεγαλων κομματων. Μπορει να συνεχιζει να κρατεί ο δικομματισμος αλλα η ελληνικη κοινωνια εχει αποδεσμευτει από καθε ιδεολογικη ή διεπεραιωτικου τυπου εμπιστοσυνη στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ.
Ειδικα τα λαϊκά κοινωνικα στρωματα εχουν χτυπηθει από την ακρίβεια, τις ιδιωτικοποιησεις, την ελαστικοποιηση της εργασιας, την ανεργία, τον ανταγωνισμο για ποστα ανειδικευτης εργασιας με τους μεταναστες (που ριχνουν το κοστος της εργασιας οντες κι αυτοι θυματα των συγχρονων εταιριων-δουλεμπορων), βλεπουν τις ζωες τους, το αξιακο τους περιεχομενο, τις καθημερινες τους παραδοσεις, να εμπορευματικοποιουνται και να παγκοσμιοποιουνται αλυπητα, και βιωνουν το αδιεξοδο του πολιτικου σκηνικου ακομη πιο εντονο…
Αυτό το αδιεξοδο ηρθε να κεφαλαιοποιησει ο κυριος καρατζαφερης. Ταυτοχρονα, την ιδια εκλογικη πιτα διεκδικουν και τα αριστερα κομματα.
Και εδώ τίθεται ανελεητο το ερωτημα: Γιατι ο ελληνικος λαος δεν εστρεψε μαζικα την απογοητευση και την οργη αλλα και τις ελπιδες του προς την αριστερα;
Περα από την ευκολη απαντηση της «συντηρητικής στροφης» υπαρχει και μια άλλη εξηγηση λιγοτερο βολικη δυστυχως…
Ο κοσμος όχι μονο θελησε αλλα κατεβαλλε προσπαθεια να πιστεψει στα κομματα της αριστερας! Αυτά δεν τον αφηνουν!
Το ΚΚΕ είναι το μονο αριστερο κομμα που παραδοσιακα εχει βαση στα λαϊκά στρωματα στην Ελλάδα. Καταφερνει να κρατα ένα ποσοστο γυρω στο 6 με 8% στις εκλογες και ταυτοχρονα και ένα συμπαθεστατο μαγαζακι το οποιο όμως είναι εγκλωβισμένο και αναχρονιστικο, ιδεολογικα και πολιτικα ενω αδυνατει να περιγραψει την πραγματικοτητα και να εκφρασει ένα κοινωνικο κινημα ανατροπης του πολιτικου σκηνικου…
Σε κάθε περιπτωση το ΚΚΕ είναι μια οαση σε σχεση με τα φυντανακια τυπου ΣΥΡΙΖΑ που μιλουν για τα λαικα στρωματα σαν ντοκυμαντερ του BBC, κατι που οφειλεται στο γεγονος ότι η βαση τους είναι κατά πλειοψηφια κομματια της μεσοαστικης και ενιοτε μεγαλοαστικης ταξης.
Αυτά τα μορφωματα αναπαραγουν με ορους θεαματος ένα ελευθεριακο κακέκτυπο αντίστασης στο υπαρχον σκηνικο, το οποιο όμως καταληγει βαθια φιλελευθερο. Ταυτοχρονα, αδυνατουν να εκφρασουν τον πολιτη καθως διακατεχονται από μια αβαστακτη ελαφροτητα η οποια σε συνδυασμο με μια φετιχιστικη προβολη ενός νεολαιίστικου υφους και έναν ξενδιαντροπο οπορτουνισμο αναδυουν μια εντονη οσμη αναξιοπιστιας…
Από την άλλη το ΛΑ.Ο.Σ. με το προφιλ του κυριου καρατζαφερη ως: «ανεξαρτητου πολιτικου, λαικου ανθρωπου, χωρις τζακι, με οργη για την κατασταση αλλα και με προτασεις, με μια περιγραφη της πραγματικοτητας που βιωνει ο μεσος ανθρωπος όπως αυτή είναι, χωρις ξυλινο λογο», διεκδικει κι αυτό ένα κομματι της εκλογικης πιτας των απογοητευμενων πολιτων… Εξαιτιας δε του γεγονοτος οτι το κομμα αυτο ειναι νεοεμφανιζομενο εχει την πολυτελεια να μην μετρα στο ενεργητικο του σκανδαλα και μεγαλα λαθη, πολιτικα ή επικοινωνιακα, ενω οι διασυνδεσεις του με διαπλεκομενους κεφαλαιουχους και καναλια μενουν προς το παρον διακριτικα προσατατευμενες απο τη γνωση του κοινου και απο το δελτιο των 8…
Μεγαλο κομματι των ψηφοφορων του ΛΑ.Ο.Σ. είναι απογοητευμενοι νεοδημοκρατες, αλλοι ακροδεξιοι, αλλοι απογοητευμενοι σκετο και ένα 6% αυτοχαρακτηριζεται, λενε οι δημοσκοπησεις, και ως «αντικαπιταλιστες – αντιεξουσιαστες».
Μεσα σε αυτό το κλιμα γενικευμενης δυσαρεσκειας αλλα και εντος μιας μεγαλης οικονομικης κρισης που φερνει με τη σειρα της βιαιες αναδιαρθρωσεις του κεφαλαιου που πληττουν εντονα τα λαικα στρωματα, η γράφουσα καθολου δε σοκαρεται ή απορει με το κραμα των απογοητευμενων που στις ευρωεκλογες εφτασε να δωσει στο ΛΑ.Ο.Σ. 2 ευρωβουλευτες.
Αυτό που βρισκω αντιθετα εξαιρετικα ενδιαφερον είναι το ότι η ελληνικη κοινωνια, μεσα στην απογοητευση από τα 2 μεγαλα κομματα και με μια αλγολαγνικη αριστερα ανικανη να εκφρασει αυτή τη δυσαρεσκεια, αρνηθηκε να δωσει τα θεαματικα ποσοστα που εδωσαν αλλοι ευρωπαικοι λαοι σε ακροδεξιους ηγετες (βλ Λεπεν) στον κυριο καρατζαφερη! Κι αυτό για έναν λογο: Επειδη είναι ακροδεξιος.
Η ελληνικη κοινωνια δεν εκανε μια συντηρητικη στροφη.
Αντιστεκεται σε ακροδεξιες επιλογες και παλινωδεί αναμεσα σε μια σοσιαλδημοκρατια που είναι νεκρη και μια αριστερα που ειτε μπουσουλαει ειτε παει με μαγκουρα…
Υ.Γ. …Και αυτό κανει ακομη πιο επιτακτικη την αναγκη για μια λαικη αριστερη δυναμη, που θα γινει το αντιβαρο σε μια πορεια φιλελευθερισμου και παγκοσμιοποιησης…
κεκε
Καιρο ηθελα να βρω χρονο να ανεβασω στο μπλογκ αυτο το μικρο σχολιακι…
Παρακολουθωντας στα παραθυρα τις συζητησεις μεταξυ δημοσιογραφων (θεος να τους κανει), προσωπων του δημοσιου βιου και λοιπων μαϊντανων και κρομμυων σχετικα με τη συλληψη του παλαιοκωστα, η ατακα μιας journaliste κερδισε την προσοχη μου:
“Ο κυριος παλαιοκωστας, λεει με ενα στραβο, ειρωνικο γελακι, πασχει απο το Συνδρομο Ρομπεν των Δασων“! Και ολη η κομπανια καγχασε με το πως ενας εγκληματιας του κοινου ποινικου “προσπαθει να περιβληθει μανδυα λαϊκου ηρωα” (sic) μοιραζοντας λυτρα και κλοπιμαια στον κοσμακη…
Ευθυς η αντιμετωπιση αυτη του Παλαιοκωστα ωσαν εναν τρελλο κακομοιρη, εναν εκκεντρικο τυπο, εναν αφυσικο, ενα φετιχιστη με πρασινα κολλαν, εφερε στο μυαλο μου κατι κουμασια σαν τον Τσουκατο, τον Ζαχοπουλο και αλλους κατεργαρηδες της εποχης μας.
Αραγε απο τι συνδρομο πασχουν αυτοι?
Η δημοσιογραφος, παντως, δεν εκανε καμια ψυχολογικη διαγνωση γι αυτους..
Και βεβαια γιατι να κανει?
Ολοι τουτοι ειναι, βλεπετε, φυσιολογικοι, κομματια της κοινωνιας εντος της οποιας ο Παλαιοκωστας ειναι η πολιτιστικη εξαιρεση, ο τρελλος.
Τι πιο φυσιολογικο να παραφουσκωνει κανεις τις τσεπες του με μιζες, φακελακια, κλοπιμαια, δωροδoκιες, να αγοραζει (ή μαλλον να εκβιαζει) σεξουαλικη ικανοποιηση ως ανταλλαγμα για μια θεση, να παριστανει τον ανθρωπο του λαου μεσα απο τη βιλλα του, να μιλαει για τιμιοτητα και συνεπεια και παταξη της διαφθορας την ωρα που κολυμπαει στα σκατα…?
Ολοι αυτοι δεν πασχουν απο κανενα συνδρομο.
Ειναι τα νομιμα τεκνα ενος σαπιου συστηματος που δεν αντιλαμβανεται αλλο προσωπο περα απο το “εγω”, αλλη θρησκεια περα απο το συμφερον και αλλη λογικη περα απο το “πατα με να σε πατω”.
Ακομα και γι αυτο μονο: γεια σου και χαρα σου Παλαιοκωστα…
Toi et Moi
Ο νεαρος Θ θεωρει εξουσιαστικο το οτι η Α τον πιεζει να πλυνει το ποτηρι που χρησιμοποιησε στο αυτοδιαχειριζομενο στεκι του και επικαλειται το αναφαιρετο δικαιωμα του στη βρωμα. και επικουρικά την αρνηση της εργασιας.
Η δε νεαρα Τ δεν αντεχει άλλο τις ηγεμονικες τασεις της Κ η οποια της φωναζει συνεχως επειδη σταθερα αργει στη συνελευση και εγκαταλειπει εν τελει τη συλλογικοτητα επικαλουμενη με τη σειρα της το habea corpus και το θεμελιωδες δικαιωμα αυτοδιαθεσης των λαων…
Τωρα, αν αντανακλαστικα ταυτιστηκατε με τους Θ κ Τ ειναι μαλλον ματαιο να συνεχισετε στην αναγνωση του υπολοιπου κειμενου. Αν ομως ταυτστηκατε με τους Α κ Κ ισως θα βρειτε στα παρακατω καποιο ενδιαφερον…
Ο λογος είναι για ολους τους παρολιγον παθιασμενους επαναστατες που όμως καποιος τους εμποδισε, τους κατεστειλε, δεν τους αφησε να εκφραστουν με αποτελεσμα κι αυτοι να μαζεψουν τα μπογαλακια τους και να επιστρεψουν σπιτι.
Τα κομματα εμποδιζουν τον ανενταχτο να ενεργοποιηθει, οι συνδικαλιστες καταστελουν τον αναρχικο, η πουτανα η κοινωνια παγιδευει τον ονειροπολο νέο και ο κυκλος της καταπιεσης συνεχιζεται στο απειρο καταληγοντας αισιως σε ένα βολικο συλλογικο ανευθυνο.
Οι απογοητευμενοι συντροφοι (που στο εξης θα απαντωνται στο κειμενο με τον κοινωνιολογικο ορο: οι εμποδισμενοι) ιδεα δεν εχουν ποσο τελεια ενσαρκωνουν τον νέο του καιρου μας και ποσο η αντιεξουσιαστικη τους προσεγγιση εφαπτεται της φιλελευθερης αγοραιας κουλτουρας των δυτικων μας κοινωνιων..
Μια τυπικη και βολικα ξεκαθαρη περιγραφη της σχεσης εξουσιασης είναι η εξης:
Ο εξουσιαστης καταπιεζει και καταστελει τον εξουσιαζομενο μην αφηνοντας τον να πραξει ελευθερα, συμφωνα με τη βουληση του.
Πανω σε μια τετοια επιφανειακη οριοθετηση δομειται ολοκληρος ο αντιεξουσιαστικος λογος:
« Το κρατος είναι συμφυτο με την καταστολη, ο νομος, η θρησκεια, η δημοκρατια είναι δεσμα και το δικιο όπως και ναχει το εχουν οι εξεγερμενοι, πολη που καιγεται λουλουδι που ανθιζει»
Την ιδια στιγμη, πανω στην ιδια οριοθετηση δομειται και ο φιλελευθερος λογος με την αγοραια κουλτουρα του:
« Ο καθενας είναι ελευθερος να κανει ο,τι θελει, να καταναλωνει ο,τι θελει και τελος παντων ας βγαλουμε το κρατος από τη μεση και ας αφησουμε την ιδιωτικη πρωτοβουλια να ανθισει»
Η παραπανω συνάντηση της αντεξουσιας και του φιλελευθερισμου (που βεβαια δεν είναι ουτε η πρωτη ουτε η τελευταια) ουδολως προβληματιζει τον αντιεξουσιαστικο χωρο (ο οποιος βεβαια εχει βολευτει μια χαρα στις καταληψεις του και τις γκρουπες του οποτε γιατι να κατσει να σκασει).
Ο νεαρος Θ που δεν πλενει το ποτηρι του δεν αντιλαμβανεται ότι δημιουργει την πιεστικη A και διεκδικει την υπαρξη της προκειμενου να επιβιωσει το στεκι και να μην τους φανε οι κατσαριδες.
Ουτε περνα από το μυαλο της T που αργει ότι στην πραγματικοτητα ασκει μεγαλυτερη εξουσια από την Α καθως στην ουσια εξαρτα την διεξαγωγη της συνελευσης από το ποτε εκεινη επιλεγει να ερθει.
Βρισκομαστε μπροστα σε ένα πολύ ενδιαφερον φαινομενο! Ο εμποδισμενος στην πραγματικοτητα διεκδικει, δημιουργει θετικα τον εξουσιαστη, πραγμα που στο κατω κατω τον βολευει διπλα. Αφενος απαλλασεται από πολύ κοπο και ευθυνες (καθως αν δεν εμποδιστει θα είναι υποχρεωμενος, θου κυριε, να δουλεψει) και αφετερου εχει ετσι ένα πρωτης ταξεως αλλοθι για να εγκαταλλειψει χωρις τυψεις, στην πρωτη ευκαιρια, όταν τα πραγματα ζορισουν ή όταν καταναλωσει τα φρουτα που ειχε να του προσφερει μια συνυπαρξη και βαρεθει.
Το παραπανω σχημα αποτελει μια αναποδογυρισμενη εξουσιαστικη σχεση κομμενη και ραμμενη στα μετρα μιας κοινωνιας οπου διαλυονται τα κοινωνικα υποκειμενα, προωθειται ο ακρατος ατομισμος, ο αυτοπροσδιορισμος μεσα από την καταναλωση, η αγορα καταστρεφει τα στοιχεια πολιτιστικης συνοχης των πολιτων παγκοσμιοποιοντας τα αλυπητα και κυριαρχει μια γενικευμενη συνθηκη επισφαλειας…
Και βεβαια, εμεις, οι πολιτες αυτης της κοινωνιας, εμπειρικα οικουμενικοι, κληρονομουμε ένα πανακριβο, γιγαντωμενο εγω και μια ανάπηρη συλλογικη συνειδηση.
Δομουμε τις σχεσεις μας με ελαστικοτητα, αποφευγουμε τη δεσμευση, δυσκολευομαστε να σχετιστουμε και πνιγομαστε με κάθε αποπειρα συνυπαρξης, με καθε υποχωρηση της ατομικης βολης που μας ζηταται… Αρνουμαστε την ευθυνη μας για τα χαλια μας και θυματοποιουμαστε, παιζοντας τον ρολο του εμποδισμενου ο οποιος ηθελε μεν να αλλαξει τον κοσμο, τσακιστηκε αλλοιμονο όμως από τους πρωτους κραδασμους της νεφελωδους ουτοπιας του…
Πανω στα καπριτσια, την ανταγωνιστικοτητα, την ανειλικρινια, την βαθια μας πληξη και μια υποκριτικη ευθιξια είναι που συναντιεται η αγοραια κουλτουρα του φιλελευθερου ιδιωτη από τη μια και οι φετιχισμοι, τα κομπλεξ και οι φοβιες του εξουσιοφοβικου βολεμενου μεσοαστου που ψελλιζει αντιεξουσιαστικες δικαιολογιες από την αλλη.
Όμως, το ειπε ο ποιητης:
Θελει αρετη και τολμη η ελευθερια…
(και παθος και υπομονη και ευθυνη , βεβαιως βεβαιως…)
Πεισιστρατος
Ενα σαββατοκυριακο στο ποσειδι αρκει για να καταλαβει κανεις τι εννοει ο Oργουελ και επειτα και ο Μισεα με τα περι common decency.
Σου λεει ο ανθρωπος οτι στην εποχη μας εχει εκλειψει η αισθηση κοινωνικης σχεσης, πραγμα απαραιτητο για να συνυπαρχουμε με ανθρωπους τους οποιους δεν εχουμε επιλεξει, δεν εχουμε κοινα μαζι τους και τελος παντων καν δεν συμπαθουμε.
Οι κοινωνιες που δομουνται πανω στη διαφορετικοτητα αντικαθιστανται απο αγελαιες και συχνα ελιτιστικες γκρουπες.
Ο ατομισμος, η ανταγωνιστικοτητα η αναγκη για τη διαφορα που πουλιεται αφειδως στα εμπορικα κεντρα εχουν πεταξει εξω απο το μενου την common decency:τις αρχες κ τις αξιες, τα ηθικα και συμπεριφορικα θεμελια της κοινωνικης ανοχης-της συνυπαρξης.
Στο ποσειδι που λετε,που ειναι κατι σαν φοιτητικο theme park, μπορει κανεις (οταν και αν ειναι νηφαλιος απο το αλκοολ) να υπαγαγει σε εμπειρικο επιπεδο τα παραπανω.
Ο λογος ειναι για το πανεπιστημιακο camping στη χαλκιδικη στο οποιο παραθεριζει τεραστιο μερος του φοιτηταριατου, ανεξαρτητως ετους, στυλ, μουσικων προτιμησεων, πολιτικων πεποιθησεων, οικονομικης καταστασεως ή οποιουδηποτε αλλου κριτηριου.
Σε διπλανες σκηνες βρισκει κανεις πανκιδες της ναυαρινου και αρχιδαπιτες, χιππιδες με λεπια και τυπους που κανουν ουρες στις τουαλετες απο τις 7 για να ετοιμαστουν στην τριχα για το beachομπαρο…
Σε αυτες λοιπον τις σχεδον εργαστηριακες συνθηκες παρατηρησης ανθιζει το φαινομενο της νεοελληνικης “κοινωνιας” οι εκφανσεις του οποιου ποικιλουν αναλογα με τη σεζον που θα σε φερει η μοιρα στο ποσειδι.
Ο καθεις κανει ο,τι ποθει.
Μιλαμε ομως για την απολυτη ελευθερια.
Ο ενας στηνει τη σκηνη του και επειτα την περιφραζει γυρω γυρω για να εξασφαλισει την εδαφικη του κυριαρχια απεναντι σε επιδοξους γειτονες. Ο αλλος εχει φερει μαζι του το τεραστιο ταμπουρλο του το οποιο και χτυπα με λυσσα καθε φορα που του ερχεται η ακαταμαχητη διαθεση να εκτονωσει την τεστοστερονη του διατρανωνoντας σε ολους το ποσο γαματη ειναι η δαπ (ή ο μπαοκ) (ακομα και αν ειναι 6 το πρωι και ολοι κοιμουνται). Ο τριτος αραζει μερα νυχτα σε ενα παγκακι και πινει μεχρι λιποθυμιας (η οποια κατα κανονα γινεται ισοπεδωνοντας τη σκηνη καποιου ανυποψιαστου και κοιμωμενου ασχετου).Ο δε τεταρτος μαζι με τον πεμπτο εχουν αραξει τα αμαξια τους διπλα διπλα, βαζουνε τερμα ο ενας σκυλαδικα και ο αλλος ανελεητα μπητια και ανταγωνιζονται για το ποιος εχει τα ισχυροτερα ηχεια ωστε το “σαγαπαω κοιτα” να υπερισχυσει των αξιομνημονευτων stavento…
Μεσα σε αυτην την ετεροτητα και τον πολυ(α)πολιτισμο ο μαγικος συνεκτικος κρικος που κανει το χαος ταξη και ερχεται να προσφερει και κατι παραπανω στον αγαπητο Μισεα ειναι η καταναλωση…
Καταναλωστε γιατι χανομαστε.
Η ακριβεια, η ανεργια, οι χριστοπαναγιες και τα σμπρωξιματα που εχουμε ανταλλαξει σε γενικες συνελευσεις, τα ζορια μας, οι διαφορες μας πηγαινουν στην ακρη οχι επειδη σεβομαστε το διαφορετικο, συνυπαρχουμε, βρισκουμε κοινους κωδικες και κανονες και συνεννοουμαστε τελικως αλλα επειδη λικνιζουμε ολοι μαζι το κορμι μας στην αμμο στους ρυθμους του beachομπαρου, πινουμε την ιδια μπυρα και το ιδιο ουισκυ μεχρι αποπληξιας, ξεροψηνομαστε κατω απο τον ιδιο ηλιο και βουταμε στην ιδια θαλασσα μεσα στην οποια εχουμε βεβαιως ολοι πεταξει τα μπυροκουτια μας σε μια τελεια εφαρμογη της αρχης της ισης επιβαρυνσης…
Οι εντασεις λογω της ετεροτητας αλλα και της πληρους αδιαφοριας για την υπαρξη και τις επιθυμιες του αλλου αποφευγονται λογω μιας καλης διαθεσης, καλοκαιρινης, λογω της “θετικης μας ενεργειας” και της θελησης μας ο,τι και να γινει να περασουμε καλα. .
Και οπως φαινεται αυτο αρκει στο ποσειδι. Αρκει διοτι δεν δομουμε κοινωνια, δεν συνυπαρχουμε, δεν αλληλεπιδρουμε. Απλα απομυζουμε χρησιμοτητα απο το περιβαλλον μας εξαντλωντας το και ενωνομαστε συμπτωματικα στη φωτια και την ηδονη του κοινου μας πλιατσικου…
Αυτο αρκει και στις υπερκαταναλωτικες μας κοινωνιες.
Αυτο αρκει και ας πανε τα πραγματα απο το κακο στο χειροτερο.
Και συμπεριλαμβανω και τον εαυτο μου στo παραπανω αναθεμα.
Αφενος διοτι περασα και εγω μια χαρα στο ποσειδι και αφετερου γιατι διαβαζοντας ακομα και η ιδια το κειμενο μου κουραζομαι απο μια γκρινια που οπως και ναχει καλοκαιριατικα δεν εχει κανενα νοημα.
Στο διαολο και η common decency, στο διαολο και ο Μισεα.
…Αnd if you want cοme to athens to burn it all!
οπως ειπε και ενας απο τους επτα σοφους των εξαρχειων…
κ.
«Δεν γεννήθηκα αριστερός, το επέλεξα»
Τάδε Έφη ο Αντρέας καριτζης, εκπρόσωπος τύπου του ΣΥΝ στην συνέντευξη του στο περιοδικό Ενέδρα.
Το πρώτο πράγμα που ήρθε στο μυαλό μου διαβάζοντας τη συνέντευξη ήταν η φάτσα του Μαρξ, λίγο πιο βλοσυρή από ότι συνήθως απεικονίζεται, να λέει κάτι σαν αυτό από την Αγία Οικογένεια: ‘Δεν πρόκειται εδώ για το τι ο κάθε προλετάριος η ακόμα και ολάκερο το προλεταριάτο πιστεύουν ότι πρέπει να κάνουν: πρόκειται για το τι είναι στην πραγματικότητα το προλεταριάτο και το τι είναι αναγκασμένο από την ίδια του την ουσία να κάνει μες στην ιστορία.’.
Τα πράγματα όμως πολύ έχουν αλλάξει από την Αγία Οικογένεια, όπως και είναι φυσικό, και η αριστερά (η τέλος πάντων κομμάτια της) έχει ξεφύγει από τη μαρξιστική αντικειμενική συστοιχία ταξικής θέσης, συνείδησης και δράσης.
Μαζί με το τέλος των ιδεολογιών και την σταδιακή αποδόμηση των κοινωνικών υποκειμένων μέσα στη φούρια της παγκοσμιοποίησης, γεννήθηκε η ανάγκη για ανανοηματοδοτηση μιας ‘αριστεράς’ που κοιτάζει αμήχανα την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ και ταυτόχρονα καλοπερνά στα χρυσά χρόνια της σοσιαλδημοκρατίας με το χρήμα να ρέει άφθονο, το ποτήρι σταθερά γεμάτο με martini bianco και τον εργάτη στην πύλη του εργοστασίου να γίνεται σιγά σιγά φολκλόρ και να αντικαθίσταται από κουστουμαρισμένους γιάπηδες με λαπτοπ, αμάξι και ελαστικό ωράριο.
Αυτή η νέα αριστερά κατ επίφαση μαρξιστική (για να κρατάμε τα προσχήματα) αλλά στην ουσία της πολιτιστικά ενσωματωμένη από την κυρίαρχη καταναλωτική κουλτούρα ενσαρκώνεται, σε επίπεδο κεντρικής πολιτικής τουλάχιστον, στον Συνασπισμό, ένα κόμμα που μετά και από την εκλογή του νεαρού τσιπρα έχει μια αξιόλογη άνοδο στις δημοσκοπήσεις και για πολλούς είναι το κόμμα που θα αντικαταστήσει το πασοκ και θα δώσει νέα πνοή στην αριστερά…
Και εδώ θα γυρίσουμε στη μούσα μου, τον Ανδρέα καριτζη ο οποίος λέει ότι ‘Μπροστά στον αριστερό τρόπο ζωής μπορεί να σε φέρει ένα βιβλίο, μια εικόνα, ο λόγος ενός οικείου προσώπου, γενικά ένα ερέθισμα. Γιαυτον ακριβώς τον λόγο πρέπει να είμαστε ανοιχτοί και άνετοι όταν μιλάμε στους άλλους για την αριστερά. Δεν χρειάζεται να προσπαθούμε να πείσουμε για κάτι άλλο παρά για ένα από τα καλύτερα πράγματα που μας έτυχαν στη ζωή μας και οφείλουμε να δώσουμε και σε άλλους τη δυνατότητα να τη γνωρίσουν και να την επιλέξουν.’
Δεν υπάρχει καλύτερη περιγραφή αυτής της νέας αλγολαγνικης αριστεράς που προανέφερα από αυτή του προλαλήσαντα.
Μιλάμε για μια αριστερά «τρόπου ζωής» δηλαδή (για να λέμε και τα πράγματα με το όνομα τους) life style.
Μια αριστερά που τη μαθαίνεις από τα βιβλία και τις εικόνες και μια ταξική οργή κάλπικη και υποκριτική σαν τον αναστεναγμό του βολεμένου μεσοαστού όταν βλέπει στην TV, στην θαλπωρή του καναπέ του, τα παιδάκια του μακρινού τρίτου κόσμου που πεθαίνουν από πείνα.
Μια αριστερά προϊόν, από τα καλύτερα μαγικά φίλτρα κοινωνικοποίησης και απενοχοποιημενης κατανάλωσης που προσφέρει την αίσθηση του ανηκειν κάπου σε μια αλλοτριωμένη νεολαία με εφηβικές κοινωνικές και ανθρωπιστικές ανησυχίες.
Σε αυτήν την αριστερά είμαστε άνετοι γιατί δεν έχουμε την δεσμευτικότητα και τη στράτευση κόμματος σαν το ΚΚΕ που έχει θέσεις και στρατηγικές (κακές στραβές αλλά έχει) αλλά δεν είμαστε και ‘θεατές’, συμμετέχουμε γαρ στα πράγματα, συμμετέχουμε και στη βουλή. Είμαστε αντικομφορμιστές επειδή δε φοράμε γραβάτα και ο Αλέξης πηγαίνει στη βουλή με μηχανή.
Στη μεσοαστική μας αριστερά έχουμε λύσει το βιοποριστικό μας και επιλεγούμε να είμαστε ‘αριστεροί’, με μια νεφελώδη αντίληψη του όρου ως χόμπι, ως ‘όμορφες και δυνατές εμπειρίες ζωής» που λέει και ο καριτζης.
Περά όμως από την νεολαία, οι νέας εσοδείας μεσόκοποι διανοούμενοι της νέας αυτής αριστεράς έχουν βρει καταφύγιο ( αφού κατακυνηγηθηκαν στο φαντασιακό τους από τους σταλινικούς από την μια και τους χουντικούς από την άλλη) στα πανεπιστήμια και τις φοιτητριουλες όπου προωθούνται συντροφικά μεταξύ τους στην ιεραρχία και κάνουν έναντι αδρας αμοιβής τα ερευνητικά τους για τον ΣΕΒ και άλλους ‘κοινωνικούς φορείς’ ως μια υστάτη προσπάθεια να διαβρώσουν τον καπιταλισμό εκ των εσω. Την δε real politique αφήνουν στην νεολαία η οποία έχει μετατραπεί σε έννοια γένους, σε φετιχισμό, πράγμα που οφείλεται στην πέραση που έχει αυτή τη σεζόν η νεολαία στην αγορά ψήφων…
Μέσα λοιπόν στην ιδιαίτερα έντονη κρίση του δικομματισμού των ημερών μας το φιντανάκι του συνασπισμού βρίσκει ευκαιρία να απλώνει τις ρίζες του σε μια κατακερματισμένη, καταναλωτική, αποπολιτικοποιημενη και παγκοσμιοποιημενη κοινωνία και ανθίζει. Το δε λουλούδι του ελλειψει περιεχομένου, θέσεων, στράτευσης και σοβαρότητας επιτελεί μια και μόνη λειτουργία: αναπαράγει με όρους θεάματος ένα ελευθεριακο κακέκτυπο αντίστασης στον φιλελευθερισμό το οποίο ναρκισσιστικά επιβιώνει καταφάσκοντας και αντιφάσκοντας την πραγματικότητα.
Τέλος, παραθέτω τα λόγια του Νίκου Αντωνόπουλου που δεν επέλεξε να είναι αριστερός. Απλά ήταν. Και η αριστερά του τον έστειλε όχι στο κάμπινγκ του δικτύου αλλά εξορία.
«Κάθε μέρα που περνά,
Ο κλοιός τριγύρω μας στενεύει
Και το νιώθουμε.
Σιδερένια κάγκελα μας έζωσαν το κορμί
Τείχη πέτρινα κυκλώπεια μας έφραξαν την ψυχή.
Σε λίγο ο αγώνας θε να αρχίσει,
Η πάλη, για να βγούμε από τα σίδερα,
Ο μόχθος για να γκρεμιστούν τα τείχη.»
Κεκε
Ανεκαθεν υπήρξα δύσπιστη απέναντι στους φιλελεύθερους φαφλατάδες που μιλούσαν για το άνοιγμα της ελληνικής αγοράς και την εισαγωγή ιδιωτικών επενδύσεων λες και αυτό ήταν η σωτηρία μας η ίδια και η οποία –αλλοίμονο- εμποδίζεται από συντηρητικές μειοψηφίες και αρτηριοσκληρωμενους αριστεριστές…
Ναι, μιλώ για αυτούς που πιστεύουν ότι με την απαλλαγή μας από το άρθρο 16, παραχρήμα το ΜΙΤ και το Cambridge θα ανοίξουν υποκαταστήματα στην Ελλάδα, αυτούς που παρακολουθούν τώρα ξελιγωμένοι το deal ΟΤΕ – Deutsche Telekom , αυτούς που αναμένουν με χαρά την ιδιωτικοποίηση των λιμανιών και η λίστα μου θα μπορούσε να συνεχίζεται –σχεδόν- επαπειρον…
Η δυσπιστία μου παρότι είναι ζήτημα θέσης –και αυτό την κάνει μεθοδολογικά επισφαλή- καμιά φορά επιβεβαιώνεται βεβαία με τρόπο σχετικά αναμφισβήτητο δηλαδή απεικονίζεται μέχρι και σε μια εφημερίδα όπως η Καθημερινή.
Ο λόγος για ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο της Λιαγγου σε σχέση με το εθνικό μας δίκτυο ηλεκτροδότησης με τίτλο «πρέπει να μάθουν να ζουν με το μπλακ άουτ οι καταναλωτές».
Η ιστορία εκκινείται αρχές του 2000 όπου οι αρμόδιοι φορείς (υπουργείο ανάπτυξης, ΡΑΕ, ΔΕΣΜΗΕ, ΔΕΗ) προβλέπουν έλλειμμα ισχύος που θα εμφάνιζε το ηλεκτρικό σύστημα της χωράς από τις αρχές του 2005 και μετά.
Οι προβλέψεις στηρίζονταν στο ρυθμό αύξησης της ετησίας ζήτησης και αποτυπώθηκαν στο νόμο 3175/2003 όπου αναφέρεται η ανάγκη ενίσχυσης του συστήματος με 900ΜW μέχρι το 2007.
Ο ίδιος νόμος προέβλεπε η νέα αυτή ισχύς να κατασκευαστεί από ιδιώτες, προκειμένου να εναρμονιστεί η χώρα με το καθεστώς της απελευθέρωσης. Και εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον κομμάτι.
Ιδιωτικοί εγχώριοι όμιλοι μέσα στο 2001 είχαν ήδη εξασφαλίσει άδειες για την παραγωγή 2.500 περίπου ΜW. Όμως δεν προέβηκαν στις σχετικές επενδύσεις. Κι αυτό διότι εκ των υστέρων διαπίστωσαν ότι οι μονάδες δεν μπορούσαν να ανταγωνιστούν τη ΔΕΗ. Έπειτα από μακρές διαβουλεύσεις, κυβέρνηση, επενδυτές και ΔEH κατέληξαν στην κατασκευή των 900 MW μέσω δημοπράτησης για τρεις μονάδες, για τις οποίες ο ΔEΣMHE ανέλαβε την υποχρέωση καταβολής εγγυημένου εισοδήματος για 12 χρόνια.
O ίδιος νόμος απαγόρευε στη ΔEH να συμμετάσχει στους διαγωνισμούς για τη νέα ισχύ. Μη και χάσουμε τους πρόθυμους επενδυτές – ιδιώτες μας.
Eδωσε όμως τη δυνατότητα έπειτα από πίεση της ΓENOΠ-ΔEH να αντικαταστήσει παλαιά ισχύ 1.600 MW με νέα, αφού το μεγαλύτερο μέρος του παραγωγικού δυναμικού της είναι χαμηλής απόδοσης.
Aπό τα 900 MW που ο νόμος προέβλεπε να λειτουργήσουν το 2007 δεν έχει μέχρι στιγμής εγκατασταθεί ούτε ένα.
Στο μεταξύ, οι ανάγκες του συστήματος σε ηλεκτρισμό αυξήθηκαν πέραν των προβλέψεων, κυρίως σε ό,τι αφορά την ισχύ της περιόδου αιχμής. Τα κλιματιστικά σε κάθε δωμάτιο, η αποπνικτική ατμόσφαιρα στα μεγάλα αστικά κέντρα έχουν κάνει τα καλοκαίρια αβίωτα και εξαιρετικά ενεργοβορα.
Mπροστά στην απροθυμία των ιδιωτών να υλοποιήσουν τις επενδύσεις και ενώ η κατάσταση είχε γίνει ήδη οριακή, το υπουργείο Aνάπτυξης αποδέχτηκε τον Ιανουάριο του 2003 το αίτημα της ΔEH για την κατασκευή μιας μονάδας στο Λαύριο που πιεστικά η τότε διοίκηση έθετε από το 2001. H μονάδα λειτούργησε μέσα στο 2006 προσφέροντας στο σύστημα 400 MW. Eνα χρόνο νωρίτερα λειτούργησε η μονάδα των EΛΠE στη Θεσσαλονίκη ισχύος 400 MW, η οποία θα πρέπει να σημειωθεί δεν αποτέλεσε επιχειρηματική επιλογή, αλλά πολιτική εντολή που εξυπηρετούσε προεκλογικούς σκοπούς άσχετους με την ηλεκτροδότηση της χώρας. Aκόμη όμως και έτσι η μονάδα αυτή έκανε την κατάσταση λιγότερο οριακή για την περίοδο από το 2005 και μετά.
Aπό το 2006 υπήρχαν εκτιμήσεις ότι η κατάσταση θα είναι πιο δύσκολη το καλοκαίρι του 2008 και του 2009. Mέχρι και το καλοκαίρι του 2009 δεν προβλέπεται η ένταξη καμίας νέας μονάδας στο σύστημα, με εξαίρεση ίσως τη μονάδα συμπαραγωγής της Aλουμίνιον της Eλλάδας. Tο πρόβλημα γίνεται εντονότερο και λόγω της απόδοσης των παλαιών μονάδων της ΔEH, που χειροτερεύει με την πάροδο του χρόνου. Ταυτόχρονα, η μεγάλη εφεδρεία μας για την θερινή περίοδο: τα υδροηλεκτρικά εργοστάσια έχουν να αντιμετωπίσουν το θέμα της έντονης ξηρασίας.
Η Λιαγγου αποδίδει το όλο πρόβλημα «στην αποτυχία μιας προσπάθειας ανοίγματος της αγοράς..»
Και εγώ βέβαια διερωτώμαι με τη σειρά μου, χαμογελώντας γλυκά στους απανταχού έλληνες φιλελεύθερους, μήπως κάτι δεν πάει καλά εδώ?
Μήπως ο φιλελευθερισμός μας ιδιωτικοποιεί τα κέρδη και κρατικοποιεί, ή μάλλον κοινωνικοποιεί τις ζημιές?
Και μήπως αυτή η όλο και αυξανόμενη κατανάλωση – ρεύματος και όχι μόνο – οδηγεί στα περιβαλλοντικά όρια του τον δυτικό πολιτισμό μας?
Δεν ξέρω για εσάς, εγώ πάντως σαν τον Γουντι Άλεν έχω έτοιμο το survival kit μου, τα κεράκια μου και ετοιμάζομαι για ρομαντικά σκοτεινά tet a tet με τον άντρα μου όταν βρούμε και οι δυο μας χρόνο μέσα στις χαωμένες ζωές μας\
