(…)
Έκλαψα χθές σαν έλαβα ένα γράμμα από τον φίλο Ρ… που ταξιδεύει χρόνια στις επαρχιακές κωμοπόλεις.
Μου γράφει: θυμάσαι τις βάρκες τα μεσάνυχτα γύρω στ’ αγκυροβολημένα φορτηγά;
Μου γράφει: θυμάσαι τις μέρες μιας Άνοιξης, ολόφωτες μέσα στο αιμάτινο φορτίο τους;
Μου γράφει: θυμάσαι τους τέσσερεις τοίχους που φύλαξαν αναφαίρετα τόσον καιρό το μυστικό μας;
Έχασα τα βιβλία μου, φώναζες, έχασα τα χαρτιά μου, έχασα κάθετι που πιότερο στον κόσμο αγαπώ.
Είχες χάσει κάτι πολύ περισσότερο. Μια παντοτινή νεότητα σε κάθε γωνιά της ολόπικρης νόησης.
Μ. Αναγνωστάκης
(καλό ταξίδι και καλώς ήρθατε.
m.m.)
Ο αριστερος νεος σημερις τα εχει ολα.
Μια αγελη συντροφων που μαζι μαχονται τον σκληρο καπιταλισμο που υπαρχει “εκει εξω” ή αλλιως “στην κοινωνια” ,
Εναν ευρυτερο χωρο “συντροφων”, δηλαδη νεολαιων με ανησυχιες ,τοσο ανθρωπιστικες για τον καημενο τον εργατη στη φαμπρικα και το παιδακι στην Αφρικη, οσο και καθαρα εγκυκλοπαιδικες οπως για μια οικονομικη κριση που παιζει στην αμερικη κ για κεινον τον μαυρουλη, τον νεο προεδρο των ΗΠΑ.
Ενα ενδοξο παρελθον αγωνων που εκαναν οι προγονοι τους, του Πολυτεχνειου και, βεβαια, των Ζαπατιστας και αλλων εθνικ κινηματικων περιοχων (διοτι πατριδα μας ειναι η φλογα της εξεγερσης, οχι η ελλαδα)
Πεδια που μπορουν να εκφραζουν την εφηβικη τους ορμη και την περισσευουμενη αδρεναλινη οπως πορειες, συντονιστικα, στεκια…
Και το καλυτερο:
Εχουν την “Αριστερα”, ενα σατεν μισοφορι που μεσα χωραμε ολοι, μια λινατσα ξεσκισμενη που καποτε εγραφε κατι και τωρα ειναι γεματη αναρθρες κραυγες, μια εννοια αχρονικη, χωρις παρελθον ει δυνατον, καθαρη και ρομαντικη, ενα ζεστο σπιτακι…
Κι εμεις;
Εμεις που βγηκαμε απο το ζεστο σπιτακι;
Εμεις που οι αριστεροι μας λενε δεξιους, οι δεξιοι αναρχικους και οι αναρχικοι αριστερους;
Που αποποιηθηκαμε ταμπελες και συνυποδηλωσεις και δεν αφησαμε παρα τις πραξεις μας για ονομα;
Δεν πα να μαχομαστε το συστημα,
να κανουμε στεκια,
να φωναζουμε στους δρομους;
Θα ειμαστε εξω απο το ζεστο σπιτακι.
Δεξιοι για τους αριστερους, αναρχικοι για τους δεξιους και αριστεροι για τους αναρχικους.
“Στρατιώτη, θα’ρθει η στιγμή
που θα μιλάνε για τα ρούχα σου
θα ξαναράβουν τα κομμάτια για συγγνώμη…
Θα παίρνουν πίσω όσα έσπειραν για θάνατο
και θα σε στήνουν όρθιο
σαν να ζεις ακόμη…”
Ο νεαρος Θ θεωρει εξουσιαστικο το οτι η Α τον πιεζει να πλυνει το ποτηρι που χρησιμοποιησε στο αυτοδιαχειριζομενο στεκι του και επικαλειται το αναφαιρετο δικαιωμα του στη βρωμα. και επικουρικά την αρνηση της εργασιας.
Η δε νεαρα Τ δεν αντεχει άλλο τις ηγεμονικες τασεις της Κ η οποια της φωναζει συνεχως επειδη σταθερα αργει στη συνελευση και εγκαταλειπει εν τελει τη συλλογικοτητα επικαλουμενη με τη σειρα της το habea corpus και το θεμελιωδες δικαιωμα αυτοδιαθεσης των λαων…
Τωρα, αν αντανακλαστικα ταυτιστηκατε με τους Θ κ Τ ειναι μαλλον ματαιο να συνεχισετε στην αναγνωση του υπολοιπου κειμενου. Αν ομως ταυτστηκατε με τους Α κ Κ ισως θα βρειτε στα παρακατω καποιο ενδιαφερον…
Ο λογος είναι για ολους τους παρολιγον παθιασμενους επαναστατες που όμως καποιος τους εμποδισε, τους κατεστειλε, δεν τους αφησε να εκφραστουν με αποτελεσμα κι αυτοι να μαζεψουν τα μπογαλακια τους και να επιστρεψουν σπιτι.
Τα κομματα εμποδιζουν τον ανενταχτο να ενεργοποιηθει, οι συνδικαλιστες καταστελουν τον αναρχικο, η πουτανα η κοινωνια παγιδευει τον ονειροπολο νέο και ο κυκλος της καταπιεσης συνεχιζεται στο απειρο καταληγοντας αισιως σε ένα βολικο συλλογικο ανευθυνο.
Οι απογοητευμενοι συντροφοι (που στο εξης θα απαντωνται στο κειμενο με τον κοινωνιολογικο ορο: οι εμποδισμενοι) ιδεα δεν εχουν ποσο τελεια ενσαρκωνουν τον νέο του καιρου μας και ποσο η αντιεξουσιαστικη τους προσεγγιση εφαπτεται της φιλελευθερης αγοραιας κουλτουρας των δυτικων μας κοινωνιων..
Μια τυπικη και βολικα ξεκαθαρη περιγραφη της σχεσης εξουσιασης είναι η εξης:
Ο εξουσιαστης καταπιεζει και καταστελει τον εξουσιαζομενο μην αφηνοντας τον να πραξει ελευθερα, συμφωνα με τη βουληση του.
Πανω σε μια τετοια επιφανειακη οριοθετηση δομειται ολοκληρος ο αντιεξουσιαστικος λογος:
« Το κρατος είναι συμφυτο με την καταστολη, ο νομος, η θρησκεια, η δημοκρατια είναι δεσμα και το δικιο όπως και ναχει το εχουν οι εξεγερμενοι, πολη που καιγεται λουλουδι που ανθιζει»
Την ιδια στιγμη, πανω στην ιδια οριοθετηση δομειται και ο φιλελευθερος λογος με την αγοραια κουλτουρα του:
« Ο καθενας είναι ελευθερος να κανει ο,τι θελει, να καταναλωνει ο,τι θελει και τελος παντων ας βγαλουμε το κρατος από τη μεση και ας αφησουμε την ιδιωτικη πρωτοβουλια να ανθισει»
Η παραπανω συνάντηση της αντεξουσιας και του φιλελευθερισμου (που βεβαια δεν είναι ουτε η πρωτη ουτε η τελευταια) ουδολως προβληματιζει τον αντιεξουσιαστικο χωρο (ο οποιος βεβαια εχει βολευτει μια χαρα στις καταληψεις του και τις γκρουπες του οποτε γιατι να κατσει να σκασει).
Ο νεαρος Θ που δεν πλενει το ποτηρι του δεν αντιλαμβανεται ότι δημιουργει την πιεστικη A και διεκδικει την υπαρξη της προκειμενου να επιβιωσει το στεκι και να μην τους φανε οι κατσαριδες.
Ουτε περνα από το μυαλο της T που αργει ότι στην πραγματικοτητα ασκει μεγαλυτερη εξουσια από την Α καθως στην ουσια εξαρτα την διεξαγωγη της συνελευσης από το ποτε εκεινη επιλεγει να ερθει.
Βρισκομαστε μπροστα σε ένα πολύ ενδιαφερον φαινομενο! Ο εμποδισμενος στην πραγματικοτητα διεκδικει, δημιουργει θετικα τον εξουσιαστη, πραγμα που στο κατω κατω τον βολευει διπλα. Αφενος απαλλασεται από πολύ κοπο και ευθυνες (καθως αν δεν εμποδιστει θα είναι υποχρεωμενος, θου κυριε, να δουλεψει) και αφετερου εχει ετσι ένα πρωτης ταξεως αλλοθι για να εγκαταλλειψει χωρις τυψεις, στην πρωτη ευκαιρια, όταν τα πραγματα ζορισουν ή όταν καταναλωσει τα φρουτα που ειχε να του προσφερει μια συνυπαρξη και βαρεθει.
Το παραπανω σχημα αποτελει μια αναποδογυρισμενη εξουσιαστικη σχεση κομμενη και ραμμενη στα μετρα μιας κοινωνιας οπου διαλυονται τα κοινωνικα υποκειμενα, προωθειται ο ακρατος ατομισμος, ο αυτοπροσδιορισμος μεσα από την καταναλωση, η αγορα καταστρεφει τα στοιχεια πολιτιστικης συνοχης των πολιτων παγκοσμιοποιοντας τα αλυπητα και κυριαρχει μια γενικευμενη συνθηκη επισφαλειας…
Και βεβαια, εμεις, οι πολιτες αυτης της κοινωνιας, εμπειρικα οικουμενικοι, κληρονομουμε ένα πανακριβο, γιγαντωμενο εγω και μια ανάπηρη συλλογικη συνειδηση.
Δομουμε τις σχεσεις μας με ελαστικοτητα, αποφευγουμε τη δεσμευση, δυσκολευομαστε να σχετιστουμε και πνιγομαστε με κάθε αποπειρα συνυπαρξης, με καθε υποχωρηση της ατομικης βολης που μας ζηταται… Αρνουμαστε την ευθυνη μας για τα χαλια μας και θυματοποιουμαστε, παιζοντας τον ρολο του εμποδισμενου ο οποιος ηθελε μεν να αλλαξει τον κοσμο, τσακιστηκε αλλοιμονο όμως από τους πρωτους κραδασμους της νεφελωδους ουτοπιας του…
Πανω στα καπριτσια, την ανταγωνιστικοτητα, την ανειλικρινια, την βαθια μας πληξη και μια υποκριτικη ευθιξια είναι που συναντιεται η αγοραια κουλτουρα του φιλελευθερου ιδιωτη από τη μια και οι φετιχισμοι, τα κομπλεξ και οι φοβιες του εξουσιοφοβικου βολεμενου μεσοαστου που ψελλιζει αντιεξουσιαστικες δικαιολογιες από την αλλη.
Όμως, το ειπε ο ποιητης:
Θελει αρετη και τολμη η ελευθερια…
(και παθος και υπομονη και ευθυνη , βεβαιως βεβαιως…)
Πεισιστρατος
Ενα σαββατοκυριακο στο ποσειδι αρκει για να καταλαβει κανεις τι εννοει ο Oργουελ και επειτα και ο Μισεα με τα περι common decency.
Σου λεει ο ανθρωπος οτι στην εποχη μας εχει εκλειψει η αισθηση κοινωνικης σχεσης, πραγμα απαραιτητο για να συνυπαρχουμε με ανθρωπους τους οποιους δεν εχουμε επιλεξει, δεν εχουμε κοινα μαζι τους και τελος παντων καν δεν συμπαθουμε.
Οι κοινωνιες που δομουνται πανω στη διαφορετικοτητα αντικαθιστανται απο αγελαιες και συχνα ελιτιστικες γκρουπες.
Ο ατομισμος, η ανταγωνιστικοτητα η αναγκη για τη διαφορα που πουλιεται αφειδως στα εμπορικα κεντρα εχουν πεταξει εξω απο το μενου την common decency:τις αρχες κ τις αξιες, τα ηθικα και συμπεριφορικα θεμελια της κοινωνικης ανοχης-της συνυπαρξης.
Στο ποσειδι που λετε,που ειναι κατι σαν φοιτητικο theme park, μπορει κανεις (οταν και αν ειναι νηφαλιος απο το αλκοολ) να υπαγαγει σε εμπειρικο επιπεδο τα παραπανω.
Ο λογος ειναι για το πανεπιστημιακο camping στη χαλκιδικη στο οποιο παραθεριζει τεραστιο μερος του φοιτηταριατου, ανεξαρτητως ετους, στυλ, μουσικων προτιμησεων, πολιτικων πεποιθησεων, οικονομικης καταστασεως ή οποιουδηποτε αλλου κριτηριου.
Σε διπλανες σκηνες βρισκει κανεις πανκιδες της ναυαρινου και αρχιδαπιτες, χιππιδες με λεπια και τυπους που κανουν ουρες στις τουαλετες απο τις 7 για να ετοιμαστουν στην τριχα για το beachομπαρο…
Σε αυτες λοιπον τις σχεδον εργαστηριακες συνθηκες παρατηρησης ανθιζει το φαινομενο της νεοελληνικης “κοινωνιας” οι εκφανσεις του οποιου ποικιλουν αναλογα με τη σεζον που θα σε φερει η μοιρα στο ποσειδι.
Ο καθεις κανει ο,τι ποθει.
Μιλαμε ομως για την απολυτη ελευθερια.
Ο ενας στηνει τη σκηνη του και επειτα την περιφραζει γυρω γυρω για να εξασφαλισει την εδαφικη του κυριαρχια απεναντι σε επιδοξους γειτονες. Ο αλλος εχει φερει μαζι του το τεραστιο ταμπουρλο του το οποιο και χτυπα με λυσσα καθε φορα που του ερχεται η ακαταμαχητη διαθεση να εκτονωσει την τεστοστερονη του διατρανωνoντας σε ολους το ποσο γαματη ειναι η δαπ (ή ο μπαοκ) (ακομα και αν ειναι 6 το πρωι και ολοι κοιμουνται). Ο τριτος αραζει μερα νυχτα σε ενα παγκακι και πινει μεχρι λιποθυμιας (η οποια κατα κανονα γινεται ισοπεδωνοντας τη σκηνη καποιου ανυποψιαστου και κοιμωμενου ασχετου).Ο δε τεταρτος μαζι με τον πεμπτο εχουν αραξει τα αμαξια τους διπλα διπλα, βαζουνε τερμα ο ενας σκυλαδικα και ο αλλος ανελεητα μπητια και ανταγωνιζονται για το ποιος εχει τα ισχυροτερα ηχεια ωστε το “σαγαπαω κοιτα” να υπερισχυσει των αξιομνημονευτων stavento…
Μεσα σε αυτην την ετεροτητα και τον πολυ(α)πολιτισμο ο μαγικος συνεκτικος κρικος που κανει το χαος ταξη και ερχεται να προσφερει και κατι παραπανω στον αγαπητο Μισεα ειναι η καταναλωση…
Καταναλωστε γιατι χανομαστε.
Η ακριβεια, η ανεργια, οι χριστοπαναγιες και τα σμπρωξιματα που εχουμε ανταλλαξει σε γενικες συνελευσεις, τα ζορια μας, οι διαφορες μας πηγαινουν στην ακρη οχι επειδη σεβομαστε το διαφορετικο, συνυπαρχουμε, βρισκουμε κοινους κωδικες και κανονες και συνεννοουμαστε τελικως αλλα επειδη λικνιζουμε ολοι μαζι το κορμι μας στην αμμο στους ρυθμους του beachομπαρου, πινουμε την ιδια μπυρα και το ιδιο ουισκυ μεχρι αποπληξιας, ξεροψηνομαστε κατω απο τον ιδιο ηλιο και βουταμε στην ιδια θαλασσα μεσα στην οποια εχουμε βεβαιως ολοι πεταξει τα μπυροκουτια μας σε μια τελεια εφαρμογη της αρχης της ισης επιβαρυνσης…
Οι εντασεις λογω της ετεροτητας αλλα και της πληρους αδιαφοριας για την υπαρξη και τις επιθυμιες του αλλου αποφευγονται λογω μιας καλης διαθεσης, καλοκαιρινης, λογω της “θετικης μας ενεργειας” και της θελησης μας ο,τι και να γινει να περασουμε καλα. .
Και οπως φαινεται αυτο αρκει στο ποσειδι. Αρκει διοτι δεν δομουμε κοινωνια, δεν συνυπαρχουμε, δεν αλληλεπιδρουμε. Απλα απομυζουμε χρησιμοτητα απο το περιβαλλον μας εξαντλωντας το και ενωνομαστε συμπτωματικα στη φωτια και την ηδονη του κοινου μας πλιατσικου…
Αυτο αρκει και στις υπερκαταναλωτικες μας κοινωνιες.
Αυτο αρκει και ας πανε τα πραγματα απο το κακο στο χειροτερο.
Και συμπεριλαμβανω και τον εαυτο μου στo παραπανω αναθεμα.
Αφενος διοτι περασα και εγω μια χαρα στο ποσειδι και αφετερου γιατι διαβαζοντας ακομα και η ιδια το κειμενο μου κουραζομαι απο μια γκρινια που οπως και ναχει καλοκαιριατικα δεν εχει κανενα νοημα.
Στο διαολο και η common decency, στο διαολο και ο Μισεα.
…Αnd if you want cοme to athens to burn it all!
οπως ειπε και ενας απο τους επτα σοφους των εξαρχειων…
κ.
