Σχόλια για Leopold And Loeb http://leopoldundloeb.wordpress.com Nathan Freudenthal Leopold, Jr. (November 19, 1904 – August 29, 1971) and Richard A. Loeb (June 11, 1905 – January 28, 1936), more commonly known as Leopold and Loeb, were two wealthy University of Chicago students who murdered 14-year-old Bobby Franks in 1924, and were sentenced to life in prison. The duo was motivated to murder Franks by their desire to commit a perfect crime. Once apprehended, Leopold and Loeb retained Clarence Darrow as counsel for the defense; Darrow’s summation in their trial is noted for its influential criticisms of the capital punishment and retributive, as opposed to rehabilitative, penal systems. Sat, 17 Oct 2009 15:19:16 +0000 http://wordpress.com/ hourly 1 Σχόλιο στο από Λήζαρντ Κίνγκ http://leopoldundloeb.wordpress.com/2009/07/19/300/#comment-21 Λήζαρντ Κίνγκ Sat, 17 Oct 2009 15:19:16 +0000 http://leopoldundloeb.wordpress.com/?p=300#comment-21 Περικαλώ γράψτε τίποτε... ολόκληρη σοσιαλιστική επανάστασις συνέβη στον τόπο κι εσείς... κιχ... λυπηθείτε κι εμάς τους αναγνώστας.. Περικαλώ γράψτε τίποτε… ολόκληρη σοσιαλιστική επανάστασις συνέβη στον τόπο κι εσείς… κιχ… λυπηθείτε κι εμάς τους αναγνώστας..

]]> Σχόλιο στο Ανορθοδοξο e-shopping… από mutatis mutandis http://leopoldundloeb.wordpress.com/2008/09/14/%ce%b1%ce%bd%ce%bf%cf%81%ce%b8%ce%bf%ce%b4%ce%bf%ce%be%ce%bf-e-shopping/#comment-19 mutatis mutandis Sun, 14 Sep 2008 15:24:17 +0000 http://leopoldundloeb.wordpress.com/?p=108#comment-19 α όλα κι όλα... μπορεί να μην μπορώ να πάω στο άγιο όρος αλλά τώρα μπορώ μέσω του "ζωντανού βυζαντίου" να γεμίσω την ψυχή μου και το εικονικό καλάθι μου με τις κατηχήσεις του Elder Joseph the Hesychast (sic.)... και λίγο θυμίαμα "νυκτολούλουδο" και "άνθος της ερήμου", να βρίσκεται... δόξα σοι το Επιχειρηματικό Δαιμόνιο! (πονηρές συκοφαντίες αναφέρουν πως ούτε με εξορκισμό φεύγει ετούτο...) α όλα κι όλα… μπορεί να μην μπορώ να πάω στο άγιο όρος αλλά τώρα μπορώ μέσω του “ζωντανού βυζαντίου” να γεμίσω την ψυχή μου και το εικονικό καλάθι μου με τις κατηχήσεις του Elder Joseph the Hesychast (sic.)… και λίγο θυμίαμα “νυκτολούλουδο” και “άνθος της ερήμου”, να βρίσκεται… δόξα σοι το Επιχειρηματικό Δαιμόνιο! (πονηρές συκοφαντίες αναφέρουν πως ούτε με εξορκισμό φεύγει ετούτο…)

]]> Σχόλιο στο από m.m. http://leopoldundloeb.wordpress.com/2008/09/14/105/#comment-18 m.m. Sun, 14 Sep 2008 14:42:18 +0000 http://leopoldundloeb.wordpress.com/?p=105#comment-18 τα κενά είναι για να συμπληρώνονται αγαπητή μου... τα κενά είναι για να συμπληρώνονται αγαπητή μου…

]]> Σχόλιο στο από keke http://leopoldundloeb.wordpress.com/2008/09/14/105/#comment-17 keke Sun, 14 Sep 2008 13:49:57 +0000 http://leopoldundloeb.wordpress.com/?p=105#comment-17 Ξεχασες τον αγαπημενο μου στιχο... Περνανε οι νυχτες τα δεπτερολεπτα βαρια στους λεπτοδεικτες Ζητωντας κατι που να μη γινεται ουρλιαχτο κ οφθαλμαπατη Ευχαριστω πολυ παντως... Ξεχασες τον αγαπημενο μου στιχο…

Περνανε οι νυχτες
τα δεπτερολεπτα βαρια
στους λεπτοδεικτες

Ζητωντας κατι
που να μη γινεται ουρλιαχτο
κ οφθαλμαπατη

Ευχαριστω πολυ παντως…

]]> Σχόλιο στο donut. από keke http://leopoldundloeb.wordpress.com/2008/09/04/the-swedish-chef/#comment-16 keke Fri, 05 Sep 2008 00:38:14 +0000 http://leopoldundloeb.wordpress.com/?p=100#comment-16 λιωνω στα γελια που καθε φορα που πεταει πισω τα κουταλοπιρουνα κοιταει μετα να δει που πεσανε, σχεδον με εκπληξη! λιωνω στα γελια που καθε φορα που πεταει πισω τα κουταλοπιρουνα κοιταει μετα να δει που πεσανε, σχεδον με εκπληξη!

]]> Σχόλιο στο donut. από leopoldundloeb http://leopoldundloeb.wordpress.com/2008/09/04/the-swedish-chef/#comment-15 leopoldundloeb Thu, 04 Sep 2008 18:24:27 +0000 http://leopoldundloeb.wordpress.com/?p=100#comment-15 @ boomen: καταπληκτικουφεν που θα έλεγε και ο σεφ! @ Σκαντζόχοιρο: εκεί που δίνει ρέστα ο σεφ είναι με τα διάφορα ζωάκια που προτίθεται να μαγειρέψει και τα φέρνει ζωντανά, κ εκείνα του την σκάνε. αγαπημένο μου από αυτά είναι η κότα - κ συγκεκριμένα το chicken in the basket! m.m. @ boomen: καταπληκτικουφεν που θα έλεγε και ο σεφ!

@ Σκαντζόχοιρο: εκεί που δίνει ρέστα ο σεφ είναι με τα διάφορα ζωάκια που προτίθεται να μαγειρέψει και τα φέρνει ζωντανά, κ εκείνα του την σκάνε. αγαπημένο μου από αυτά είναι η κότα – κ συγκεκριμένα το chicken in the basket!

m.m.

]]> Σχόλιο στο donut. από Σκαντζόχοιρος http://leopoldundloeb.wordpress.com/2008/09/04/the-swedish-chef/#comment-14 Σκαντζόχοιρος Thu, 04 Sep 2008 14:20:39 +0000 http://leopoldundloeb.wordpress.com/?p=100#comment-14 Τώρα το είδα! Όλα τα λεφτά. Τσεκάρετε κι αυτό: http://www.youtube.com/watch?v=j1KSaUEu_T4&feature=related Πολύ γέλιο Τώρα το είδα! Όλα τα λεφτά. Τσεκάρετε κι αυτό:
http://www.youtube.com/watch?v=j1KSaUEu_T4&feature=related

Πολύ γέλιο

]]> Σχόλιο στο donut. από boomen http://leopoldundloeb.wordpress.com/2008/09/04/the-swedish-chef/#comment-13 boomen Thu, 04 Sep 2008 11:24:59 +0000 http://leopoldundloeb.wordpress.com/?p=100#comment-13 apla katapliktiko! apla katapliktiko!

]]> Σχόλιο στο εργαστήριο… από Σκαντζόχοιρος http://leopoldundloeb.wordpress.com/2008/08/23/world-laboratory/#comment-12 Σκαντζόχοιρος Wed, 27 Aug 2008 07:23:10 +0000 http://leopoldundloeb.wordpress.com/?p=76#comment-12 Υπάρχει ένα μοτίβο που χαρακτηρίζει την πτώση των αυτοκρατοριών, γι' αυτό και υπάρχουν πάμπολλες αναλογίες του τι συμβαίνει σήμερα στις ΗΠΑ με το τι συνέβη τότε στη Ρώμη. Οι ΗΠΑ έχουν απωλέσει την οικονομική τους πρωτοκαθεδρία εδώ και μία 15ετία και στήριζαν την υπεροπλία τους στην τεχνολογική υπεροχή αλλά και στην στρατιωτική τους δύναμη. Το παράδοξο είναι ότι η αρχή του τέλους της αμερικανικής οικονομικής πρωτοκαθεδρίας προέκυψε από την... αόρατη χείρα της αγοράς που οι ίδιες προωθούσαν. Διότι, η Κίνα, η Ινδία κλπ μπόρεσαν να αναδυθούν ως αυτόνομοι οικονομικοί πόλοι ακριβώς μέσα από τους μηχανισμούς του ελεύθερου εμπορίου (διότι τα οικονομικά συγκριτικα τους πλεονεκτήματα ήταν αδιαμφισβήτητα). Έτσι, με FED ή χωρίς είναι αναγκασμένοι τώρα να επαιτούν για τις επενδύσεις των "κιτρινιαρέων". Υπάρχει ένα μοτίβο που χαρακτηρίζει την πτώση των αυτοκρατοριών, γι’ αυτό και υπάρχουν πάμπολλες αναλογίες του τι συμβαίνει σήμερα στις ΗΠΑ με το τι συνέβη τότε στη Ρώμη.

Οι ΗΠΑ έχουν απωλέσει την οικονομική τους πρωτοκαθεδρία εδώ και μία 15ετία και στήριζαν την υπεροπλία τους στην τεχνολογική υπεροχή αλλά και στην στρατιωτική τους δύναμη.

Το παράδοξο είναι ότι η αρχή του τέλους της αμερικανικής οικονομικής πρωτοκαθεδρίας προέκυψε από την… αόρατη χείρα της αγοράς που οι ίδιες προωθούσαν.

Διότι, η Κίνα, η Ινδία κλπ μπόρεσαν να αναδυθούν ως αυτόνομοι οικονομικοί πόλοι ακριβώς μέσα από τους μηχανισμούς του ελεύθερου εμπορίου (διότι τα οικονομικά συγκριτικα τους πλεονεκτήματα ήταν αδιαμφισβήτητα).

Έτσι, με FED ή χωρίς είναι αναγκασμένοι τώρα να επαιτούν για τις επενδύσεις των “κιτρινιαρέων”.

]]> Σχόλιο στο Eνα πανακριβο, γιγαντωμενο εγω και μια ανάπηρη συλλογικη συνειδηση… από mutatis mutandis http://leopoldundloeb.wordpress.com/2008/08/10/e%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%ba%cf%81%ce%b9%ce%b2%ce%bf-%ce%b3%ce%b9%ce%b3%ce%b1%ce%bd%cf%84%cf%89%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%bf-%ce%b5%ce%b3%cf%89-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%b1/#comment-11 mutatis mutandis Sun, 10 Aug 2008 22:44:05 +0000 http://leopoldundloeb.wordpress.com/?p=57#comment-11 το’πε (σε ελεύθερη ανάγνωση) κι ένας από εκείνους τους αρχαίους κυρίους που πάνω τους διατείνεται πως πάτησε ο δυτικός μας πολιτισμός για να κατορθώσει τα όσα θαυμαστά του, μαζί και τη σύλληψη ακόμη και της συμμετοχής στα κοινά και της δημοκρατίας ως “ατομικού δικαιώματος”:εκείνο που συνέχει τις πόλεις (ή τις κοινωνίες προς ένα σκοπό, θα έλεγα εγώ) είναι η φιλία περισσότερο, παρά η δικαιοσύνη. αντίθετα εμείς, κατακερματισμένοι σε μονάδες που ψάχνουν να πραγματώσουν τα ατομικιστικά ιδεώδη των συλλογικών εθισμών μας, συχνά κουκουλωμένα -βεβαίως βεβαίως- πίσω από ενέργειες που αποκαλύπτουν προθέσεις αυτού που θα θέλαμε οι άλλοι να νομίζουν ότι είμαστε, συναντιόμαστε σε αθροίσματα “εγώ” για όσο καιρό παραμένουμε χρήσιμοι ο ένας στον άλλο. κι ύστερα, πιστοί στη εσωτερική μας ηθική που υπαγορεύει το “δίκαιο”, πως κανείς δε δικαιούται να μας καταπιέζει και να εξουσιάζει τον ελεύθερο χρόνο μας, ανίκανοι (και με τι φόντα; ) να συνδημιουργήσουμε τη φιλία που θα μας κρατούσε μαζί, πετάμε στο βρόντο κάτι που ποτέ άλλωστε δε νιώσαμε “δικό μας” και πάμε σ’ άλλη παραλία. αλλά προσωπικά δεν θεωρώ πως ο Θ, η Τ, ο Χ, η Ψ κι ο Ω “δεν αντιλαμβάνονται” ότι δημιουργούν τους αχυρανθρώπους τους στους “εξουσιαστικούς” συνοδοιπόρους τους. ξέρουν, και ξέρεις ότι ξέρουν, και υποψιάζονται ότι ξέρεις ότι ξέρουν, κι όλοι μαζί χορεύουμε στο γαϊτανάκι, γιατί με ποιούς άλλους να δουλέψεις; “όλα είναι συνειδητά”… όπως κατέληξε με την εμπεδωμένη εμπειρική σοφια του κι ο λαός, «ασ’τον τρελό στην τρέλα του», και τον εμποδισμένο να αναπολεί την αδικοχαμένη του επανάσταση… ασ’τον και σήκω να πάμε παραπέρα λοιπόν (λιγάκι πιο πέρα, έστω), όπως έλεγε ένας άλλος αρχαίος, αλλά όχι τόσο όσο ο πρώτος, κύριος, -με μούσια πάντως κι αυτός. το’πε (σε ελεύθερη ανάγνωση) κι ένας από εκείνους τους αρχαίους κυρίους που πάνω τους διατείνεται πως πάτησε ο δυτικός μας πολιτισμός για να κατορθώσει τα όσα θαυμαστά του, μαζί και τη σύλληψη ακόμη και της συμμετοχής στα κοινά και της δημοκρατίας ως “ατομικού δικαιώματος”:εκείνο που συνέχει τις πόλεις (ή τις κοινωνίες προς ένα σκοπό, θα έλεγα εγώ) είναι η φιλία περισσότερο, παρά η δικαιοσύνη.

αντίθετα εμείς, κατακερματισμένοι σε μονάδες που ψάχνουν να πραγματώσουν τα ατομικιστικά ιδεώδη των συλλογικών εθισμών μας, συχνά κουκουλωμένα -βεβαίως βεβαίως- πίσω από ενέργειες που αποκαλύπτουν προθέσεις αυτού που θα θέλαμε οι άλλοι να νομίζουν ότι είμαστε, συναντιόμαστε σε αθροίσματα “εγώ” για όσο καιρό παραμένουμε χρήσιμοι ο ένας στον άλλο.

κι ύστερα, πιστοί στη εσωτερική μας ηθική που υπαγορεύει το “δίκαιο”, πως κανείς δε δικαιούται να μας καταπιέζει και να εξουσιάζει τον ελεύθερο χρόνο μας, ανίκανοι (και με τι φόντα; ) να συνδημιουργήσουμε τη φιλία που θα μας κρατούσε μαζί, πετάμε στο βρόντο κάτι που ποτέ άλλωστε δε νιώσαμε “δικό μας” και πάμε σ’ άλλη παραλία.

αλλά προσωπικά δεν θεωρώ πως ο Θ, η Τ, ο Χ, η Ψ κι ο Ω “δεν αντιλαμβάνονται” ότι δημιουργούν τους αχυρανθρώπους τους στους “εξουσιαστικούς” συνοδοιπόρους τους. ξέρουν, και ξέρεις ότι ξέρουν, και υποψιάζονται ότι ξέρεις ότι ξέρουν, κι όλοι μαζί χορεύουμε στο γαϊτανάκι, γιατί με ποιούς άλλους να δουλέψεις; “όλα είναι συνειδητά”…

όπως κατέληξε με την εμπεδωμένη εμπειρική σοφια του κι ο λαός, «ασ’τον τρελό στην τρέλα του», και τον εμποδισμένο να αναπολεί την αδικοχαμένη του επανάσταση… ασ’τον και σήκω να πάμε παραπέρα λοιπόν (λιγάκι πιο πέρα, έστω), όπως έλεγε ένας άλλος αρχαίος, αλλά όχι τόσο όσο ο πρώτος, κύριος, -με μούσια πάντως κι αυτός.

]]>