τι να πεις για ένα χώρο που σου κλέβει την αισθητική σου, σε λογοκρίνει, δεν μπορείς κύριε να κουνάς το πόδι ρυθμικά, εδώ είναι δικές μας οι νότες, δική μας κι η ορχήστρα. τι να πεις για μια ελευθερία που σου κλέβει τις λέξεις σου, τις ξεσκίζει, σου απαγορεύει να τις νιώθεις. τι να πεις για τα νυχτοπερπατήματα που σου κλέβουν τους φίλους σου, και τους έρωτές σου, και τους εραστές σου - θεέ και κύριε, μα πού στο καλό ήσουν κι έλειπες από τη συλλογή τη στείρα, τη ναρκισσιστική μας; τι να πεις, που ματώνει το μυαλό ενώ αγωνίζεσαι να υπάρξεις, σε ξεβράζει το κύμα όσο αγωνίζεσαι να συνυπάρξεις, σου επιβάλλεται τη σιωπή όχι γιατί τρομάζεις, αλλά γιατί κανείς δεν μπορεί να σε ακούσει.

τι να πεις για μια μπάντα που ανέβηκε στα σύννεφα και χάθηκε για πάντα; καλό ταξίδι, στο καλό, να μη μου γράφετε. αλλά μην παίρνετε κι άλλους αργοναύτες, αφήστε και κανέναν πίσω να οργώνει τα χωράφια, να συνομωτεί ενάντια στον τύραννο, να βλέπει τις εποχές να αλλάζουν. κάτω τα χέρια λέμε… μα το παιχνίδι είναι χαμένο ήδη. παίχτηκε στην ψυχή του πάρτι, και δεν ήμασταν εμείς… που να τα βάλεις τώρα με τους δαίμονες του κάθε μυαλού. της κάθε ζωής, εξίσου λειψής κι υπέροχης όσο κι η δική σου. που σπαρταρά να είναι, κι όχι να γίνει. τι τα θες τώρα…

τι πιο σκληρό από τον τρόπο που διαλέγουμε; τι πιο σκληρό από το γεγονός οτι διαλέγουμε;

[τρεις καληνύχτες. μια προσωρινή στο όνειρο. μια τεθλιμμένη στην ψευδαίσθηση οτι δεν ήμασταν μόνοι. και μια ειρωνική μες στην αμηχανία της απέναντι σ'αυτό το σκοτάδι το πυκνό, συμπαγές...]

αφιερωμένο.

FUG

(το μυστικό; πάντα κάποιος παρακολουθεί. πάντα κάποιος ξέρει.  λίγο μετράει ωστόσο:  “αλίμονο στους τίμιους, που δεν μπορούν να είναι άτιμοι” – τι σόι ελεύθερη βούληση είναι αυτή;)

ένα δωμάτιο ξεθεωμένο, νυσταγμένο, αλλοπαρμένο άλλοτε και κατακόκκινο, που σέρνεται τώρα να βρει προικοθήρα. μια ευθεία γραμμή τεθλασμένη πια, ξεσκισμένη, μια γλυκιά παραζάλη που έγινε όνειρα κι ύστερα λάσπη να φτιάξουμε, κι ύστερα σκόνη, κι ύστερα λάσπη ξανά, και τι φτιάξαμε τελικά; μια βεβαιότητα πια πως πάντα έτσι γίνεται και παντοτινά έτσι θα γίνεται, και μια βεβαιότητα ακόμα: πως δε γίνεται να σταματήσουμε. πάρε τα όλα. πάρε τα σου λέω. γιατί αυτό που φτιάξαμε, κι αυτό που μένει, δεν ήτανε ωραία σχέδια και τούβλα. δεν ήταν ούτε η καθημερινή τριβή που έλαμπε ξαφνικά τόσο θνητή, ούτε η ψευδαίσθηση της αθανασίας. αυτό που φτιάξανε, κι αυτό που φτιάξαμε, με όλα αυτά,

ήμασταν εσύ κι εγώ.

μη μου μιλάς λοιπόν πια για πλοία που ποτέ δεν θα ξεκινήσουν. μη μου πετάξεις ξανά τον καθρέφτη που δεν καταδέχτηκες να κοιτάξεις. πάτησες τους όρκους, βεβήλωσες.

άμα βγάζεις εσύ ο ίδιος στο σφυρί το σπίτι σου, πόση σημασία έχει εντέλει που εσύ είσαι κι ο μειοδότης;

υγ. (αλλαγή παραγράφου. μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει, τι παραλήρημα πιάνει τον άνθρωπο όταν νομίσει οτι βρίσκεται μπροστά στο μεγάλο σταυροδρόμι; να πει το μεγάλο ναι ή το μεγάλο όχι; πώς προσθέτει ανόμοια πράματα; και βάζει στην ίδια σακούλα μήλα και πορτοκάλια, ξεχνώντας πως κάποτε διατυμπάνιζε πως έχει τάχαμου αλλεργίες την άνοιξη; πες το όχι, φίλε μου… πες: όχι. όχι έτσι. μερικές φορές σε πάει πιο πέρα…)

FUG

Αν προσπαθήσεις να μου βάλεις μια ταμπέλα
και να με περιορίσεις
μέσα σε μια κάσα με λέξεις,
αυτή η κάσα θα γίνει το φέρετρό σου.

Διότι δεν ξέρω ποιος είμαι.

Είμαι μια εκπληκτική διαυγής σύγχυση.

Είμαι η δικιά σου φωνή
που κάνει αντίλαλο
στους τοίχους του Σύμπαντος.

Τζελαλαντίν Ρούμι

δ.κ.

Ο Μάης του ’68
Ο Δεκέμβρης του ’44
Πιο πρόσφατος ο Νοέμβρης του ’73
Σήμερα ενδείξεις μόνο χρονολογικές
Κι οι επίγονοι επιλήσμονες σαν πάντα

Μη βάζετε πια σημάδια σε λέξεις
Σε σπίτια ερειπωμένα ή σε τραγούδια παλιά
Πάντα θα βρίσκετε το δρόμο σας
Και πάντα θα τον χάνετε
Αναζητώντας κάθε τόσο καινούργιους θεούς

Κλείτος Κύρου

δ.κ.

μπερδεμένα πράγματα… άλλος σε άλλον για άλλον… κάποιος, κάπου, γελάει πολύ.

καλή τύχη σε όλους μας…

No sense of doubt or what you could achieve.
Well, I’ve found you out, I’ve seen the life you wish to leave.
But when it kicks like a sleep twitch,
You will choke, choke on the air you try to breathe.

(Darling, now just don’t put down your guns yet.
If there really was a God here,
He’d have raised a hand by now…)

δ.κ.

Έκλαψα χθές σαν έλαβα ένα γράμμα από τον φίλο Ρ… που ταξιδεύει χρόνια στις επαρχιακές κωμοπόλεις.

Μου γράφει: θυμάσαι τις βάρκες τα μεσάνυχτα γύρω στ’ αγκυροβολημένα φορτηγά;

Μου γράφει: θυμάσαι τις μέρες μιας Άνοιξης, ολόφωτες μέσα στο αιμάτινο φορτίο τους;

Μου γράφει: θυμάσαι τους τέσσερεις τοίχους που φύλαξαν αναφαίρετα τόσον καιρό το μυστικό μας;

Έχασα τα βιβλία μου, φώναζες, έχασα τα χαρτιά μου, έχασα κάθετι που πιότερο στον κόσμο αγαπώ.

Είχες χάσει κάτι πολύ περισσότερο. Μια παντοτινή νεότητα σε κάθε γωνιά της ολόπικρης νόησης.

Μ. Αναγνωστάκης

(καλό ταξίδι και καλώς ήρθατε.

m.m.)

 Η προκήρυξη ξεκινά με ένα μαρξιστικό φλας μπακ. Τα παιδιά τετραγώνισαν τον κύκλο: Ο Μαρξ έκανε λάθος! Δεν υπάρχει τελικά προλεταριάτο και αστική τάξη και άρα  «Πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τη συνείδηση ως το βασικότερο όπλο του ένοπλου αγώνα».

Και δεν σταματαν εδώ, στη συνέχεια στο στόχαστρο βάζουν τη μικροαστική τάξη (η δε μεγαλοαστική τάξη σχεδόν επαινείται γιατί αν μη τι άλλο ξέρει ποια είναι..) Ο σκοπός δε όλων αυτών δεν είναι μια καλύτερη κοινωνία, ο κομμουνισμός ή ξέρω-γω-τι-αλλο σχετικό με το μέλλον αλλά μια δράση-πρόταση για το τώρα. Για το πώς ο καθένας από τους έχοντες την «συνείδηση» θα εκφράσει την απελπισία και την οργή του και μέσα από μια κατάσταση εμφυλίου, κόντρα στους μπάτσους και στους μικροαστούς ρουφιανους, θα κάνει τη ζωή του μια καθημερινή, ιδιωτική εξέγερση…

  Μετά από την πρώτη κρυάδα και τον συνακόλουθο κλαυσίγελο, στο μυαλό μου γεννιούνται, εύλογα θαρρώ, μερικά ερωτήματα….

 Αυτή η «συνείδηση» σε τι συνίσταται; (Διότι αν μιλάμε για συνείδηση της βλακείας, τα παιδιά αυτά πρέπει να αυτοπυρποληθούν..)

 Στην προσπάθεια να προσδιορίσουμε την έννοια της συνείδησης κατά σέχτα, πρέπει να περάσουμε πέρα από τα γνώριμα εδάφη της ταξικής ανάλυσης και να περιπλανηθούμε στα σταυροδρόμια των εικασιών, καθώς η προκήρυξη λίγο βοηθά…

 Υποψιάζομαι ότι η ιδεολογική τους αφετηρία είναι το χιλιοπαιγμενο σύνθημα «το δίκιο το έχει ο εξεγερμένος» το οποίο είχε εμφανιστεί για να αντικρούσει το μαρξιστικής εμπνεύσεως «νόμος είναι το δίκαιο του εργάτη». Ο α/α/α χώρος μπορεί να αφαίρεσε τη λέξη ‘νόμος’ και  ‘εργάτης’, κράτησε όμως την αναγόμενη στα διδάγματα του Διαφωτισμού πίστη  που εκφράζει το σύνθημα στην μαρξιστική του μορφή: Υπάρχει μια απόλυτη αλήθεια την οποία κάποιος γνωρίζει και την επιβάλλει σε αυτούς που την αγνοούν.

Ο εξεγερμένος λοιπόν (και όχι ο εργάτης-προλετάριος-μικροαστός) είναι το επαναστατικό υποκείμενο το οποίο έχει τη ‘συνείδηση’, το δίκιο που από ότι φαίνεται διεκδικεί για τον εαυτό της η σέχτα.

 Σε αντίθεση βέβαια με το ‘δίκιο του εργάτη’, για τον οποίο με τόση σιχαμάρα μιλανε οι νέας εσοδείας ‘αντάρτες’ της σέχτας, το ‘δίκιο του εξεγερμένου’ είναι τόσο αφηρημένο και ανεπίδεκτο ειδικότερου προσδιορισμού που οδηγεί μοιραία τους απανταχού εξεγερμένους και εξεγερσιοκαπηλους στον συνακόλουθο μηδενισμό, ως αναγκαίο συμπλήρωμα μιας ιδεολογικής κενότητας και ενός αγοραίου ατομισμού.

Πράγματι, δεν αγωνιζόμαστε για το μέλλον, για κάτι που θέλουμε και διεκδικούμε, για κάτι θετικό. Δεν αγωνιζόμαστε μαζί με τους άλλους, για να συναντηθούμε μαζί τους, να τους μιλήσουμε, να δώσουμε μαζί νέο αξιακο φορτίο στις ζωές μας και να συνδημιουργησουμε κοινωνία.

Αγωνιζόμαστε για τους εαυτούς μας, ιδιωτικά. Με μέσα και μεθόδους απρόσιτες στις λαϊκές μάζες και απομακρυσμένες από κάθε είδους κοινωνικού ελεγχου. Αγωνιζόμαστε για το τώρα, για μια στιγμή, για την αδρεναλίνη που καίει τα μηλίγγια, για τα τεντωμένα αντανακλαστικά την ώρα της μάχης. Μέσα σε ένα  ναρκισσιστικό παραλήρημα όπου η κατάργηση κάθε εξουσίας (και ταυτόχρονα η απόλυτη ελευθερία) έρχεται στιγμιαία να ενσωματωθεί μέσα στον πεπερασμένο χρόνο αναρχίας για να μετουσιωθεί έπειτα στην πιο απόλυτη και βίαιη εξουσία, την μοναχική επιβολή του τίποτα ως αντάλλαγμα σε μια αδυσώπητη καταστολή…

Τα παιδιά της σέχτας το είχαν πει: κανουνε αντάρτικο και όχι πολιτική.

Σα να λέμε παίζουν ένα ζωντανό play station. Ένα παιχνίδι καταδίωξης επενδυμένο με dada φαντασιώσεις κάπου ανάμεσα στο doomsday και σε ταινία εποχής.

Σε ένα πράγμα όμως έχουν απόλυτο δίκιο: «… η εξουσία επιβάλλεται αλλά και καταργείται στην κάνη των όπλων»

Το μόνο που μένει να βρεθεί είναι τι από τα δυο τελικά κάνουν οι ίδιοι…

 κεκε

Σαν να μην εφτανε η καταρρευση των ποσοστων του ΣΥΡΙΖΑ, ηρθε και η αναδειξη του ΛΑ.Ο.Σ. σε τεταρτο κομμα και συμπληρωσε ένα σκηνικο θρηνητικό.. ή μαλλον «δημοκρατικου διαλογου», μπας και βρεθει τι εφταιξε και φτασαμε ως εδω.
 Αυτό που παιζει καιριο ρολο όμως σε μια ερευνα του «τις πταιει» είναι η ειλικρίνεια, το κατά ποσο είναι ετοιμος κανεις να δει και να αποδεχτει το περιφημο μηνυμα που εστειλαν οι ρημαδες οι καλπες.
 [Και αυτό διοτι, σε αντιθετη περιπτωση, κάθε απολογισμος καταντα μια συνεχιζομενη, χαριτωμενη φυσικα, γκρινια, από αυτές που ενδημούν στα σαλονια αριστερων μαγαζατορων αλλα και στα  εναλλακτικα στεκια και μαζωξεις νεαρων πολιτικάντηδων με εφηβικες αριστεριστικες φαντασιωσεις…]

 Από ο,τι ως τωρα φαινεται, η διαδικασια απολογισμου στους αριστερους και αυτονομους κυκλους της πολης δεν παει και πολύ καλα…Κινειται γυρω από το εξης μοτιβο:
 «Ειμαστε μπροστα σε μια μεγαλη συντηρητική στροφη της ελληνικης κοινωνιας.
Ο κοσμος μετα την μεγαλη εξεγερση του δεκεμβρη και μεσα στην δινη της οικονομικης κρισης εδειξε τα μικροαστικα του συνδρομα και την δειλια του να σπασει τον δικομματισμο, στρεφοντας το βλεμμα ακομη και προς την ακρα δεξια του ΛΑ.Ο.Σ (και εν πασει περιπτωσει όχι στην ριζοσπαστικη αριστερα!)»

 Παρα το ότι μια τετοια θεση είναι απλη και βολικη και κατ΄ αποτελεσμα εξαιρετικα ελκυστικη στο να την υιοθετησει κανεις (και να εχει και σοβαρες πιθανοτητες να πηδηξει μαλιστα), εχω έναν προβληματισμο να καταθεσω και γω, ρισκαροντας τα πολυτιμα αριστεροσημα μου…

 Εχει ένα ενδιαφερον να δει κανεις ψυχραιμα το φαινομενο ΛΑ.Ο.Σ. και να προσπαθησει να αντιληφθει τι σημαινε αυτή η αναδειξη του σε παραγοντα του πολιτικου σκηνικου.

Ο λαός είναι πολλες φορες σοφος όπως λεει η γιαγια μου ή εστω εχει ένα ενστικτο, μια επιταχυμενη λογικη δηλαδης, που του δινει μια ικανοτητα μεσα στην απλοτητα του και με μια ματιά κρυστάλλινη να καταλαβαινει την πραγματικοτητα καλυτερα από κάθε κομματικο γραφειο και κάθε μανατζερ…
Βλεπει την διαφθορα, τα διαπλεκομενα και την πολιτικη συγκλιση των δυο μεγαλων κομματων. Μπορει να συνεχιζει να κρατεί ο δικομματισμος αλλα η ελληνικη κοινωνια εχει αποδεσμευτει από καθε ιδεολογικη ή διεπεραιωτικου τυπου  εμπιστοσυνη στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ.

Ειδικα τα λαϊκά κοινωνικα στρωματα εχουν χτυπηθει από την ακρίβεια, τις ιδιωτικοποιησεις, την ελαστικοποιηση της εργασιας, την ανεργία, τον ανταγωνισμο για ποστα ανειδικευτης εργασιας με τους μεταναστες (που ριχνουν το κοστος της εργασιας οντες κι αυτοι θυματα των συγχρονων εταιριων-δουλεμπορων), βλεπουν τις ζωες τους, το αξιακο τους περιεχομενο, τις καθημερινες τους παραδοσεις, να εμπορευματικοποιουνται και να παγκοσμιοποιουνται αλυπητα, και βιωνουν το αδιεξοδο του πολιτικου σκηνικου ακομη πιο εντονο…

Αυτό το αδιεξοδο ηρθε να κεφαλαιοποιησει ο κυριος καρατζαφερης. Ταυτοχρονα, την ιδια εκλογικη πιτα διεκδικουν και τα αριστερα κομματα.
 Και εδώ τίθεται ανελεητο το ερωτημα: Γιατι ο ελληνικος λαος δεν εστρεψε μαζικα την απογοητευση και την οργη αλλα και τις ελπιδες του προς την αριστερα;

Περα από την ευκολη απαντηση της «συντηρητικής στροφης» υπαρχει και μια άλλη εξηγηση λιγοτερο βολικη δυστυχως…
Ο κοσμος όχι μονο θελησε αλλα κατεβαλλε προσπαθεια να πιστεψει στα κομματα της αριστερας! Αυτά δεν τον αφηνουν!

Το ΚΚΕ είναι το μονο αριστερο κομμα που παραδοσιακα εχει βαση στα λαϊκά στρωματα στην Ελλάδα. Καταφερνει να κρατα ένα ποσοστο γυρω στο 6 με 8% στις εκλογες και ταυτοχρονα και ένα συμπαθεστατο μαγαζακι το οποιο όμως είναι εγκλωβισμένο και αναχρονιστικο, ιδεολογικα και πολιτικα ενω αδυνατει να περιγραψει την πραγματικοτητα  και να εκφρασει ένα κοινωνικο κινημα ανατροπης του πολιτικου σκηνικου…

Σε κάθε περιπτωση το ΚΚΕ είναι μια οαση σε σχεση με τα φυντανακια τυπου ΣΥΡΙΖΑ που μιλουν για τα λαικα στρωματα σαν ντοκυμαντερ του BBC, κατι που οφειλεται στο γεγονος ότι η βαση τους είναι κατά πλειοψηφια κομματια της μεσοαστικης και ενιοτε μεγαλοαστικης ταξης.
Αυτά τα μορφωματα αναπαραγουν με ορους θεαματος ένα ελευθεριακο κακέκτυπο αντίστασης στο υπαρχον σκηνικο, το οποιο όμως καταληγει βαθια φιλελευθερο. Ταυτοχρονα, αδυνατουν να εκφρασουν τον πολιτη καθως διακατεχονται από μια αβαστακτη ελαφροτητα η οποια σε συνδυασμο με μια φετιχιστικη προβολη ενός νεολαιίστικου υφους και έναν ξενδιαντροπο οπορτουνισμο αναδυουν μια εντονη οσμη αναξιοπιστιας…

 Από την άλλη το ΛΑ.Ο.Σ. με το προφιλ του κυριου καρατζαφερη ως: «ανεξαρτητου πολιτικου, λαικου ανθρωπου, χωρις τζακι, με οργη για την κατασταση αλλα και με προτασεις, με μια περιγραφη της πραγματικοτητας που βιωνει ο μεσος ανθρωπος όπως αυτή είναι, χωρις ξυλινο λογο», διεκδικει κι αυτό ένα κομματι της εκλογικης πιτας των απογοητευμενων πολιτων… Εξαιτιας δε του γεγονοτος οτι το κομμα αυτο ειναι νεοεμφανιζομενο εχει την πολυτελεια να μην μετρα στο ενεργητικο του σκανδαλα και μεγαλα λαθη, πολιτικα ή επικοινωνιακα, ενω οι διασυνδεσεις του με διαπλεκομενους κεφαλαιουχους και καναλια μενουν προς το παρον διακριτικα προσατατευμενες απο τη γνωση του κοινου και απο το δελτιο των 8…
 Μεγαλο κομματι των ψηφοφορων του ΛΑ.Ο.Σ. είναι απογοητευμενοι νεοδημοκρατες, αλλοι ακροδεξιοι, αλλοι απογοητευμενοι σκετο και ένα 6% αυτοχαρακτηριζεται, λενε οι δημοσκοπησεις, και ως «αντικαπιταλιστες – αντιεξουσιαστες».

 Μεσα σε αυτό το κλιμα γενικευμενης δυσαρεσκειας αλλα και εντος μιας μεγαλης οικονομικης κρισης που φερνει με τη σειρα της βιαιες αναδιαρθρωσεις του κεφαλαιου που πληττουν εντονα τα λαικα στρωματα, η γράφουσα καθολου δε σοκαρεται ή απορει με το κραμα των απογοητευμενων που στις ευρωεκλογες εφτασε να δωσει στο ΛΑ.Ο.Σ. 2 ευρωβουλευτες.

 Αυτό που βρισκω αντιθετα εξαιρετικα ενδιαφερον είναι το ότι η ελληνικη κοινωνια, μεσα στην απογοητευση από τα 2 μεγαλα κομματα και με μια αλγολαγνικη αριστερα ανικανη να εκφρασει αυτή τη δυσαρεσκεια,  αρνηθηκε να δωσει τα θεαματικα ποσοστα που εδωσαν αλλοι ευρωπαικοι λαοι σε ακροδεξιους ηγετες (βλ Λεπεν) στον κυριο καρατζαφερη! Κι αυτό για έναν λογο: Επειδη είναι ακροδεξιος.

 Η ελληνικη κοινωνια δεν εκανε μια συντηρητικη στροφη.
Αντιστεκεται σε ακροδεξιες επιλογες και παλινωδεί αναμεσα σε μια σοσιαλδημοκρατια που είναι νεκρη και μια αριστερα που ειτε μπουσουλαει ειτε παει με μαγκουρα…

 Υ.Γ. …Και αυτό κανει ακομη πιο επιτακτικη την αναγκη για μια λαικη αριστερη δυναμη, που θα γινει το αντιβαρο σε μια πορεια φιλελευθερισμου και παγκοσμιοποιησης…

κεκε

Everybody knows that the boat is leaking/

Everybody knows that the captain lied.

That’s how it goes…