Leopold And Loeb

…αλλα ποτε μην πεις οτι δεν γνωριζεις.

Μαρτίου 16, 2010
Σχολιάστε

 

 

τι να πεις για ένα χώρο που σου κλέβει την αισθητική σου, σε λογοκρίνει, δεν μπορείς κύριε να κουνάς το πόδι ρυθμικά, εδώ είναι δικές μας οι νότες, δική μας κι η ορχήστρα. τι να πεις για μια ελευθερία που σου κλέβει τις λέξεις σου, τις ξεσκίζει, σου απαγορεύει να τις νιώθεις. τι να πεις για τα νυχτοπερπατήματα που σου κλέβουν τους φίλους σου, και τους έρωτές σου, και τους εραστές σου – θεέ και κύριε, μα πού στο καλό ήσουν κι έλειπες από τη συλλογή τη στείρα, τη ναρκισσιστική μας; τι να πεις, που ματώνει το μυαλό ενώ αγωνίζεσαι να υπάρξεις, σε ξεβράζει το κύμα όσο αγωνίζεσαι να συνυπάρξεις, σου επιβάλλεται τη σιωπή όχι γιατί τρομάζεις, αλλά γιατί κανείς δεν μπορεί να σε ακούσει.

τι να πεις για μια μπάντα που ανέβηκε στα σύννεφα και χάθηκε για πάντα; καλό ταξίδι, στο καλό, να μη μου γράφετε. αλλά μην παίρνετε κι άλλους αργοναύτες, αφήστε και κανέναν πίσω να οργώνει τα χωράφια, να συνομωτεί ενάντια στον τύραννο, να βλέπει τις εποχές να αλλάζουν. κάτω τα χέρια λέμε… μα το παιχνίδι είναι χαμένο ήδη. παίχτηκε στην ψυχή του πάρτι, και δεν ήμασταν εμείς… που να τα βάλεις τώρα με τους δαίμονες του κάθε μυαλού. της κάθε ζωής, εξίσου λειψής κι υπέροχης όσο κι η δική σου. που σπαρταρά να είναι, κι όχι να γίνει. τι τα θες τώρα…

τι πιο σκληρό από τον τρόπο που διαλέγουμε; τι πιο σκληρό από το γεγονός οτι διαλέγουμε;

[τρεις καληνύχτες. μια προσωρινή στο όνειρο. μια τεθλιμμένη στην ψευδαίσθηση οτι δεν ήμασταν μόνοι. και μια ειρωνική μες στην αμηχανία της απέναντι σ’αυτό το σκοτάδι το πυκνό, συμπαγές…]

αφιερωμένο.

 

FUG


Αναρτήθηκε στις Σώψυχα...

ερωτικό

Μαρτίου 11, 2010
Σχολιάστε

μπαλάντες για λυπημένες προθέσεις. μπαλάντες για ανεγκέφαλες προσθέσεις. μπαλάντες για ασυνάρτητα λοξοδρομήματα όταν νομίζαμε πως κανείς πια δεν μας βλέπει, τόσο ψηλά πετάμε. κι είμαστε μονάχοι με τη συνείδησή μας, και μπορούμε να κάνουμε ό,τι γουστάρουμε κι άμα το κάνουμε είναι και σωστό.

(το μυστικό; πάντα κάποιος παρακολουθεί. πάντα κάποιος ξέρει.  λίγο μετράει ωστόσο:  «αλίμονο στους τίμιους, που δεν μπορούν να είναι άτιμοι» – τι σόι ελεύθερη βούληση είναι αυτή;)

ένα δωμάτιο ξεθεωμένο, νυσταγμένο, αλλοπαρμένο άλλοτε και κατακόκκινο, που σέρνεται τώρα να βρει προικοθήρα. μια ευθεία γραμμή τεθλασμένη πια, ξεσκισμένη, μια γλυκιά παραζάλη που έγινε όνειρα κι ύστερα λάσπη να φτιάξουμε, κι ύστερα σκόνη, κι ύστερα λάσπη ξανά, και τι φτιάξαμε τελικά; μια βεβαιότητα πια πως πάντα έτσι γίνεται και παντοτινά έτσι θα γίνεται, και μια βεβαιότητα ακόμα: πως δε γίνεται να σταματήσουμε. πάρε τα όλα. πάρε τα σου λέω. γιατί αυτό που φτιάξαμε, κι αυτό που μένει, δεν ήτανε ωραία σχέδια και τούβλα. δεν ήταν ούτε η καθημερινή τριβή που έλαμπε ξαφνικά τόσο θνητή, ούτε η ψευδαίσθηση της αθανασίας. αυτό που φτιάξανε, κι αυτό που φτιάξαμε, με όλα αυτά,

ήμασταν εσύ κι εγώ.

μη μου μιλάς λοιπόν πια για πλοία που ποτέ δεν θα ξεκινήσουν. μη μου πετάξεις ξανά τον καθρέφτη που δεν καταδέχτηκες να κοιτάξεις. πάτησες τους όρκους, βεβήλωσες.

άμα βγάζεις εσύ ο ίδιος στο σφυρί το σπίτι σου, πόση σημασία έχει εντέλει που εσύ είσαι κι ο μειοδότης;

υγ. (αλλαγή παραγράφου. μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει, τι παραλήρημα πιάνει τον άνθρωπο όταν νομίσει οτι βρίσκεται μπροστά στο μεγάλο σταυροδρόμι; να πει το μεγάλο ναι ή το μεγάλο όχι; πώς προσθέτει ανόμοια πράματα; και βάζει στην ίδια σακούλα μήλα και πορτοκάλια, ξεχνώντας πως κάποτε διατυμπάνιζε πως έχει τάχαμου αλλεργίες την άνοιξη; πες το όχι, φίλε μου… πες: όχι. όχι έτσι. μερικές φορές σε πάει πιο πέρα…)


FUG


Αναρτήθηκε στις Σώψυχα...

Πάμε πάλι από την αρχή…

Ιανουαρίου 6, 2010
Σχολιάστε

Ποιος είμαι

Αν προσπαθήσεις να μου βάλεις μια ταμπέλα
και να με περιορίσεις
μέσα σε μια κάσα με λέξεις,
αυτή η κάσα θα γίνει το φέρετρό σου.

Διότι δεν ξέρω ποιος είμαι.

Είμαι μια εκπληκτική διαυγής σύγχυση.

Είμαι η δικιά σου φωνή
που κάνει αντίλαλο
στους τοίχους του Σύμπαντος.

Τζελαλαντίν Ρούμι


δ.κ.


Αναρτήθηκε στις Ποίηση,Σώψυχα...

Νοέμβριος 17, 2009
Σχολιάστε

Ασκήσεις Μνήμης

 

Ο Μάης του ’68
Ο Δεκέμβρης του ’44
Πιο πρόσφατος ο Νοέμβρης του ’73
Σήμερα ενδείξεις μόνο χρονολογικές
Κι οι επίγονοι επιλήσμονες σαν πάντα

Μη βάζετε πια σημάδια σε λέξεις
Σε σπίτια ερειπωμένα ή σε τραγούδια παλιά
Πάντα θα βρίσκετε το δρόμο σας
Και πάντα θα τον χάνετε
Αναζητώντας κάθε τόσο καινούργιους θεούς

 

Κλείτος Κύρου

 

δ.κ.


Αναρτήθηκε στις 1

Νοέμβριος 15, 2009
Σχολιάστε

μπερδεμένα πράγματα… άλλος σε άλλον για άλλον… κάποιος, κάπου, γελάει πολύ.

καλή τύχη σε όλους μας…

 

No sense of doubt or what you could achieve.
Well, I’ve found you out, I’ve seen the life you wish to leave.
But when it kicks like a sleep twitch,
You will choke, choke on the air you try to breathe.

(Darling, now just don’t put down your guns yet.
If there really was a God here,
He’d have raised a hand by now…)

 

δ.κ.


Αναρτήθηκε στις 1

Ιουλίου 19, 2009
1 σχόλιο

(…)


Έκλαψα χθές σαν έλαβα ένα γράμμα από τον φίλο Ρ… που ταξιδεύει χρόνια στις επαρχιακές κωμοπόλεις.


Μου γράφει: θυμάσαι τις βάρκες τα μεσάνυχτα γύρω στ’ αγκυροβολημένα φορτηγά;

Μου γράφει: θυμάσαι τις μέρες μιας Άνοιξης, ολόφωτες μέσα στο αιμάτινο φορτίο τους;

Μου γράφει: θυμάσαι τους τέσσερεις τοίχους που φύλαξαν αναφαίρετα τόσον καιρό το μυστικό μας;


Έχασα τα βιβλία μου, φώναζες, έχασα τα χαρτιά μου, έχασα κάθετι που πιότερο στον κόσμο αγαπώ.


Είχες χάσει κάτι πολύ περισσότερο. Μια παντοτινή νεότητα σε κάθε γωνιά της ολόπικρης νόησης.


Μ. Αναγνωστάκης


(καλό ταξίδι και καλώς ήρθατε.

m.m.)


Αναρτήθηκε στις Ποίηση,Σώψυχα...

«Η συνείδηση της βλακείας» ή «Ιδιωτικοποιώντας την επανάσταση»

Ιουλίου 1, 2009
Σχολιάστε

Οι νεαροί Οιδίποδες των παλιών ενόπλων οργανώσεων, το νέο αντάρτικο cosmoπολiς ξαναχτυπά. Και μάλιστα αυτή τη φορά στην προκήρυξη, που ήταν ομολογουμένως πιο χορταστική και πιο μεστή, τα παιδιά της σέχτας επιχείρησαν να μας εξηγήσουν ‘γιατί τα κάνουν όλα αυτά’ (κατά το λενινιστικό ‘τι κάνουμε’) ώστε να βγούμε από το σκοτάδι και να μην απομείνει καμιά αμφιβολία για το ότι βρισκόμαστε επισήμως στη ζώνη του λυκόφωτος…

 Η προκήρυξη ξεκινά με ένα μαρξιστικό φλας μπακ. Τα παιδιά τετραγώνισαν τον κύκλο: Ο Μαρξ έκανε λάθος! Δεν υπάρχει τελικά προλεταριάτο και αστική τάξη και άρα  «Πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τη συνείδηση ως το βασικότερο όπλο του ένοπλου αγώνα».

Και δεν σταματαν εδώ, στη συνέχεια στο στόχαστρο βάζουν τη μικροαστική τάξη (η δε μεγαλοαστική τάξη σχεδόν επαινείται γιατί αν μη τι άλλο ξέρει ποια είναι..) Ο σκοπός δε όλων αυτών δεν είναι μια καλύτερη κοινωνία, ο κομμουνισμός ή ξέρω-γω-τι-αλλο σχετικό με το μέλλον αλλά μια δράση-πρόταση για το τώρα. Για το πώς ο καθένας από τους έχοντες την «συνείδηση» θα εκφράσει την απελπισία και την οργή του και μέσα από μια κατάσταση εμφυλίου, κόντρα στους μπάτσους και στους μικροαστούς ρουφιανους, θα κάνει τη ζωή του μια καθημερινή, ιδιωτική εξέγερση…

  Μετά από την πρώτη κρυάδα και τον συνακόλουθο κλαυσίγελο, στο μυαλό μου γεννιούνται, εύλογα θαρρώ, μερικά ερωτήματα….

 Αυτή η «συνείδηση» σε τι συνίσταται; (Διότι αν μιλάμε για συνείδηση της βλακείας, τα παιδιά αυτά πρέπει να αυτοπυρποληθούν..)

 Στην προσπάθεια να προσδιορίσουμε την έννοια της συνείδησης κατά σέχτα, πρέπει να περάσουμε πέρα από τα γνώριμα εδάφη της ταξικής ανάλυσης και να περιπλανηθούμε στα σταυροδρόμια των εικασιών, καθώς η προκήρυξη λίγο βοηθά…

 Υποψιάζομαι ότι η ιδεολογική τους αφετηρία είναι το χιλιοπαιγμενο σύνθημα «το δίκιο το έχει ο εξεγερμένος» το οποίο είχε εμφανιστεί για να αντικρούσει το μαρξιστικής εμπνεύσεως «νόμος είναι το δίκαιο του εργάτη». Ο α/α/α χώρος μπορεί να αφαίρεσε τη λέξη ‘νόμος’ και  ‘εργάτης’, κράτησε όμως την αναγόμενη στα διδάγματα του Διαφωτισμού πίστη  που εκφράζει το σύνθημα στην μαρξιστική του μορφή: Υπάρχει μια απόλυτη αλήθεια την οποία κάποιος γνωρίζει και την επιβάλλει σε αυτούς που την αγνοούν.

Ο εξεγερμένος λοιπόν (και όχι ο εργάτης-προλετάριος-μικροαστός) είναι το επαναστατικό υποκείμενο το οποίο έχει τη ‘συνείδηση’, το δίκιο που από ότι φαίνεται διεκδικεί για τον εαυτό της η σέχτα.

 Σε αντίθεση βέβαια με το ‘δίκιο του εργάτη’, για τον οποίο με τόση σιχαμάρα μιλανε οι νέας εσοδείας ‘αντάρτες’ της σέχτας, το ‘δίκιο του εξεγερμένου’ είναι τόσο αφηρημένο και ανεπίδεκτο ειδικότερου προσδιορισμού που οδηγεί μοιραία τους απανταχού εξεγερμένους και εξεγερσιοκαπηλους στον συνακόλουθο μηδενισμό, ως αναγκαίο συμπλήρωμα μιας ιδεολογικής κενότητας και ενός αγοραίου ατομισμού.

Πράγματι, δεν αγωνιζόμαστε για το μέλλον, για κάτι που θέλουμε και διεκδικούμε, για κάτι θετικό. Δεν αγωνιζόμαστε μαζί με τους άλλους, για να συναντηθούμε μαζί τους, να τους μιλήσουμε, να δώσουμε μαζί νέο αξιακο φορτίο στις ζωές μας και να συνδημιουργησουμε κοινωνία.

Αγωνιζόμαστε για τους εαυτούς μας, ιδιωτικά. Με μέσα και μεθόδους απρόσιτες στις λαϊκές μάζες και απομακρυσμένες από κάθε είδους κοινωνικού ελεγχου. Αγωνιζόμαστε για το τώρα, για μια στιγμή, για την αδρεναλίνη που καίει τα μηλίγγια, για τα τεντωμένα αντανακλαστικά την ώρα της μάχης. Μέσα σε ένα  ναρκισσιστικό παραλήρημα όπου η κατάργηση κάθε εξουσίας (και ταυτόχρονα η απόλυτη ελευθερία) έρχεται στιγμιαία να ενσωματωθεί μέσα στον πεπερασμένο χρόνο αναρχίας για να μετουσιωθεί έπειτα στην πιο απόλυτη και βίαιη εξουσία, την μοναχική επιβολή του τίποτα ως αντάλλαγμα σε μια αδυσώπητη καταστολή…

Τα παιδιά της σέχτας το είχαν πει: κανουνε αντάρτικο και όχι πολιτική.

Σα να λέμε παίζουν ένα ζωντανό play station. Ένα παιχνίδι καταδίωξης επενδυμένο με dada φαντασιώσεις κάπου ανάμεσα στο doomsday και σε ταινία εποχής.

Σε ένα πράγμα όμως έχουν απόλυτο δίκιο: «… η εξουσία επιβάλλεται αλλά και καταργείται στην κάνη των όπλων»

Το μόνο που μένει να βρεθεί είναι τι από τα δυο τελικά κάνουν οι ίδιοι…

 κεκε


Λ.Μ.Α.Τ. (Λούμπεν ΜικροΑστικό Τραγούδι)…

Ιουνίου 26, 2009
Σχολιάστε

Αναρτήθηκε στις Σχολιάκια

Το «φαινόμενο ΛΑ.Ο.Σ» ή αλλιως «βρισκομαστε μπροστα σε μια συντηρητικη στροφη της ελληνικης κοινωνιας;»

Ιουνίου 11, 2009
Σχολιάστε

 Οι ευρωεκλογες του 2009 αφησαν την «ριζοσπαστικη αριστερα» καπως μουδιασμενη…

Σαν να μην εφτανε η καταρρευση των ποσοστων του ΣΥΡΙΖΑ, ηρθε και η αναδειξη του ΛΑ.Ο.Σ. σε τεταρτο κομμα και συμπληρωσε ένα σκηνικο θρηνητικό.. ή μαλλον «δημοκρατικου διαλογου», μπας και βρεθει τι εφταιξε και φτασαμε ως εδω.
 Αυτό που παιζει καιριο ρολο όμως σε μια ερευνα του «τις πταιει» είναι η ειλικρίνεια, το κατά ποσο είναι ετοιμος κανεις να δει και να αποδεχτει το περιφημο μηνυμα που εστειλαν οι ρημαδες οι καλπες.
 [Και αυτό διοτι, σε αντιθετη περιπτωση, κάθε απολογισμος καταντα μια συνεχιζομενη, χαριτωμενη φυσικα, γκρινια, από αυτές που ενδημούν στα σαλονια αριστερων μαγαζατορων αλλα και στα  εναλλακτικα στεκια και μαζωξεις νεαρων πολιτικάντηδων με εφηβικες αριστεριστικες φαντασιωσεις…]

 Από ο,τι ως τωρα φαινεται, η διαδικασια απολογισμου στους αριστερους και αυτονομους κυκλους της πολης δεν παει και πολύ καλα…Κινειται γυρω από το εξης μοτιβο:
 «Ειμαστε μπροστα σε μια μεγαλη συντηρητική στροφη της ελληνικης κοινωνιας.
Ο κοσμος μετα την μεγαλη εξεγερση του δεκεμβρη και μεσα στην δινη της οικονομικης κρισης εδειξε τα μικροαστικα του συνδρομα και την δειλια του να σπασει τον δικομματισμο, στρεφοντας το βλεμμα ακομη και προς την ακρα δεξια του ΛΑ.Ο.Σ (και εν πασει περιπτωσει όχι στην ριζοσπαστικη αριστερα!)»

 Παρα το ότι μια τετοια θεση είναι απλη και βολικη και κατ΄ αποτελεσμα εξαιρετικα ελκυστικη στο να την υιοθετησει κανεις (και να εχει και σοβαρες πιθανοτητες να πηδηξει μαλιστα), εχω έναν προβληματισμο να καταθεσω και γω, ρισκαροντας τα πολυτιμα αριστεροσημα μου…

 Εχει ένα ενδιαφερον να δει κανεις ψυχραιμα το φαινομενο ΛΑ.Ο.Σ. και να προσπαθησει να αντιληφθει τι σημαινε αυτή η αναδειξη του σε παραγοντα του πολιτικου σκηνικου.

Ο λαός είναι πολλες φορες σοφος όπως λεει η γιαγια μου ή εστω εχει ένα ενστικτο, μια επιταχυμενη λογικη δηλαδης, που του δινει μια ικανοτητα μεσα στην απλοτητα του και με μια ματιά κρυστάλλινη να καταλαβαινει την πραγματικοτητα καλυτερα από κάθε κομματικο γραφειο και κάθε μανατζερ…
Βλεπει την διαφθορα, τα διαπλεκομενα και την πολιτικη συγκλιση των δυο μεγαλων κομματων. Μπορει να συνεχιζει να κρατεί ο δικομματισμος αλλα η ελληνικη κοινωνια εχει αποδεσμευτει από καθε ιδεολογικη ή διεπεραιωτικου τυπου  εμπιστοσυνη στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ.

Ειδικα τα λαϊκά κοινωνικα στρωματα εχουν χτυπηθει από την ακρίβεια, τις ιδιωτικοποιησεις, την ελαστικοποιηση της εργασιας, την ανεργία, τον ανταγωνισμο για ποστα ανειδικευτης εργασιας με τους μεταναστες (που ριχνουν το κοστος της εργασιας οντες κι αυτοι θυματα των συγχρονων εταιριων-δουλεμπορων), βλεπουν τις ζωες τους, το αξιακο τους περιεχομενο, τις καθημερινες τους παραδοσεις, να εμπορευματικοποιουνται και να παγκοσμιοποιουνται αλυπητα, και βιωνουν το αδιεξοδο του πολιτικου σκηνικου ακομη πιο εντονο…

Αυτό το αδιεξοδο ηρθε να κεφαλαιοποιησει ο κυριος καρατζαφερης. Ταυτοχρονα, την ιδια εκλογικη πιτα διεκδικουν και τα αριστερα κομματα.
 Και εδώ τίθεται ανελεητο το ερωτημα: Γιατι ο ελληνικος λαος δεν εστρεψε μαζικα την απογοητευση και την οργη αλλα και τις ελπιδες του προς την αριστερα;

Περα από την ευκολη απαντηση της «συντηρητικής στροφης» υπαρχει και μια άλλη εξηγηση λιγοτερο βολικη δυστυχως…
Ο κοσμος όχι μονο θελησε αλλα κατεβαλλε προσπαθεια να πιστεψει στα κομματα της αριστερας! Αυτά δεν τον αφηνουν!

Το ΚΚΕ είναι το μονο αριστερο κομμα που παραδοσιακα εχει βαση στα λαϊκά στρωματα στην Ελλάδα. Καταφερνει να κρατα ένα ποσοστο γυρω στο 6 με 8% στις εκλογες και ταυτοχρονα και ένα συμπαθεστατο μαγαζακι το οποιο όμως είναι εγκλωβισμένο και αναχρονιστικο, ιδεολογικα και πολιτικα ενω αδυνατει να περιγραψει την πραγματικοτητα  και να εκφρασει ένα κοινωνικο κινημα ανατροπης του πολιτικου σκηνικου…

Σε κάθε περιπτωση το ΚΚΕ είναι μια οαση σε σχεση με τα φυντανακια τυπου ΣΥΡΙΖΑ που μιλουν για τα λαικα στρωματα σαν ντοκυμαντερ του BBC, κατι που οφειλεται στο γεγονος ότι η βαση τους είναι κατά πλειοψηφια κομματια της μεσοαστικης και ενιοτε μεγαλοαστικης ταξης.
Αυτά τα μορφωματα αναπαραγουν με ορους θεαματος ένα ελευθεριακο κακέκτυπο αντίστασης στο υπαρχον σκηνικο, το οποιο όμως καταληγει βαθια φιλελευθερο. Ταυτοχρονα, αδυνατουν να εκφρασουν τον πολιτη καθως διακατεχονται από μια αβαστακτη ελαφροτητα η οποια σε συνδυασμο με μια φετιχιστικη προβολη ενός νεολαιίστικου υφους και έναν ξενδιαντροπο οπορτουνισμο αναδυουν μια εντονη οσμη αναξιοπιστιας…

 Από την άλλη το ΛΑ.Ο.Σ. με το προφιλ του κυριου καρατζαφερη ως: «ανεξαρτητου πολιτικου, λαικου ανθρωπου, χωρις τζακι, με οργη για την κατασταση αλλα και με προτασεις, με μια περιγραφη της πραγματικοτητας που βιωνει ο μεσος ανθρωπος όπως αυτή είναι, χωρις ξυλινο λογο», διεκδικει κι αυτό ένα κομματι της εκλογικης πιτας των απογοητευμενων πολιτων… Εξαιτιας δε του γεγονοτος οτι το κομμα αυτο ειναι νεοεμφανιζομενο εχει την πολυτελεια να μην μετρα στο ενεργητικο του σκανδαλα και μεγαλα λαθη, πολιτικα ή επικοινωνιακα, ενω οι διασυνδεσεις του με διαπλεκομενους κεφαλαιουχους και καναλια μενουν προς το παρον διακριτικα προσατατευμενες απο τη γνωση του κοινου και απο το δελτιο των 8…
 Μεγαλο κομματι των ψηφοφορων του ΛΑ.Ο.Σ. είναι απογοητευμενοι νεοδημοκρατες, αλλοι ακροδεξιοι, αλλοι απογοητευμενοι σκετο και ένα 6% αυτοχαρακτηριζεται, λενε οι δημοσκοπησεις, και ως «αντικαπιταλιστες – αντιεξουσιαστες».

 Μεσα σε αυτό το κλιμα γενικευμενης δυσαρεσκειας αλλα και εντος μιας μεγαλης οικονομικης κρισης που φερνει με τη σειρα της βιαιες αναδιαρθρωσεις του κεφαλαιου που πληττουν εντονα τα λαικα στρωματα, η γράφουσα καθολου δε σοκαρεται ή απορει με το κραμα των απογοητευμενων που στις ευρωεκλογες εφτασε να δωσει στο ΛΑ.Ο.Σ. 2 ευρωβουλευτες.

 Αυτό που βρισκω αντιθετα εξαιρετικα ενδιαφερον είναι το ότι η ελληνικη κοινωνια, μεσα στην απογοητευση από τα 2 μεγαλα κομματα και με μια αλγολαγνικη αριστερα ανικανη να εκφρασει αυτή τη δυσαρεσκεια,  αρνηθηκε να δωσει τα θεαματικα ποσοστα που εδωσαν αλλοι ευρωπαικοι λαοι σε ακροδεξιους ηγετες (βλ Λεπεν) στον κυριο καρατζαφερη! Κι αυτό για έναν λογο: Επειδη είναι ακροδεξιος.

 Η ελληνικη κοινωνια δεν εκανε μια συντηρητικη στροφη.
Αντιστεκεται σε ακροδεξιες επιλογες και παλινωδεί αναμεσα σε μια σοσιαλδημοκρατια που είναι νεκρη και μια αριστερα που ειτε μπουσουλαει ειτε παει με μαγκουρα…

 Υ.Γ. …Και αυτό κανει ακομη πιο επιτακτικη την αναγκη για μια λαικη αριστερη δυναμη, που θα γινει το αντιβαρο σε μια πορεια φιλελευθερισμου και παγκοσμιοποιησης…

κεκε


Ιουνίου 7, 2009
Σχολιάστε

Everybody knows that the boat is leaking/

Everybody knows that the captain lied.

That’s how it goes…


Αναρτήθηκε στις εσωκομματικά

περί της μη ελπίδας.

Ιουνίου 6, 2009
Σχολιάστε

αφιερωμένο σε κάθε εκλογική διαδικασία και στην καθημερινή απαξίωση της πολιτικής. αν και δεν είναι καθόλου μα καθόλου άρρηκτα συνδεδεμένα – οι εκλογές και η πολιτική εννοώ.

μπορείς άραγε να πεις κάτι σε κάποιον που σου λέει πολύ απλά και πολύ πολύ ειλικρινά:

I’d love to change the world

But I don’t know what to do

So I’ll leave it up to you…

(μπορείς..; εγώ όχι.

η αλήθεια δεν κάνει θόρυβο, είπε κάποτε κάποιος. η απομάκρυνση του κόσμου από την πολιτική, να προτιμάς την καφετέρια από τη γενική συνέλευση, να προτιμάς το μπάνιο σου από το να ψηφίσεις, να κουτσομπολεύεις τη γειτόνισσα και να φτιάχνεις κεφτεδάκια αντί να αυτοοργανωθείς στη γειτονιά σου, να προτιμάς να καταγγέλεις τα πάντα και να απογοητεύεσαι από το να σηκωθείς από τον καναπέ σου, να ανέχεσαι την καταπίεση αντί να εξεγείρεσαι, να παθαίνεις ανοσία στο ψέμα αντί να καίγεσαι για την αλήθεια, να καταναλώνεις αντί να δημιουργείς και να κοινωνείς, τι δείχνει;

ένα σάπιο άνθρωπο ή ένα σάπιο σύστημα;

τα ανθρωπολογικά όρια του καπιταλισμού, ένα λάθος στο μοντέλο της αστικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, ή μια αδυναμία στο dna μας;

σε κάθε περίπτωση, δείχνει αυτό που υπάρχει. και δεν μπορείς να πείς τίποτα σε κάποιον που σου λέει,

ναι, θα’θελα να αλλάξω τον κόσμο,

μόνο να, δεν ξέρω πώς…

οπότε το αφήνω στους άλλους…

γιατί, πολύ απλά, σου λέει την αλήθεια)

mutatis mutandis


Αναρτήθηκε στις Σχολιάκια

Μαΐου 7, 2009
Σχολιάστε

Αναρτήθηκε στις εσωκομματικά

Απρίλιος 27, 2009
Σχολιάστε

Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής
Των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων
Και θα πεθάνω μια βραδιά σαν όλες τις βραδιές
Χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων.

Για το Μαντράς τη Σιγκαπούρη τ’ Αλγέρι και το Σφαξ
Θ’ αναχωρούν σαν πάντοτε περήφανα τα πλοία
Κι εγώ σκυφτός σ’ ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς
Θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία.

Θα πάψω πια για μακρινά ταξίδια να μιλώ
Οι φίλοι θα νομίζουνε πως τα ‘χω πια ξεχάσει
Κι η μάνα μου χαρούμενη θα λέει σ’ όποιον ρωτά
-Ήταν μια λόξα νεανική, μα τώρα έχει περάσει.

Μα ο εαυτός μου μια βραδιά εμπρός μου θα υψωθεί
Και λόγο ως ένας δικαστής στυγνός θα μου ζητήσει
Κι αυτό το ανάξιο χέρι μου που τρέμει θα οπλιστεί
Θα σημαδέψει κι άφοβα το φταίχτη θα χτυπήσει.

Κι εγώ που τόσο επόθησα μια μέρα να ταφώ
Σε κάποια θάλασσα βαθιά στις μακρινές Ινδίες
Θα έχω ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ
Και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες.

Ν. Καββαδίας


Αναρτήθηκε στις Ποίηση

Απρίλιος 24, 2009
Σχολιάστε

Μη με λες λοιπόν σύντροφο
έχω ένα σταχτί ουρανό μέσα μου
κρύβω στην τσέπη μου ένα όνειρο κουρελιασμένο
σφίγγω στα χέρια τ’ άγνωστο όνομά μου
σαν το παιδάκι που αγκαλιάζει ένα ξύλινο πόδι
ακουμπισμένο σε μια γωνιά.

Μη με λες λοιπόν σύντροφο.
Την ώρα που οι συντρόφοι μας πεθαίνουνε τραγουδώντας
την ώρα που εσύ ακονίζεις στο μίσος τη σκληρή σου παλάμη
εγώ σε προδίνω
καθώς μέσα στη νύχτα κρυώνω και φοβάμαι τη λησμονιά.

Το ξέρω, ένας σύντροφος πρέπει να ζήσει μιαν άλλη ζωή
και να πεθάνει απλά
όπως κανείς τραβάει την κουβέρτα ως τα μάτια του
κι αποκοιμιέται.

Μα όταν εγώ κι αυτούς εδώ τους στίχους τους γράφω
μήπως μιλήσουν για μένα – όχι, μη με λες σύντροφο.
Είμαι ένα τσαλακωμένο χαρτί που κόλλησε στην αρβύλα σου
καθώς προχωράς.

τ. λειβαδίτης


Αναρτήθηκε στις Ποίηση

Μαρτίου 18, 2009
Σχολιάστε

we cling to this/

and claim the best/

if this is what you’re offering/

i’ll take the rain.


Sn.


Αναρτήθηκε στις εσωκομματικά

Μαρτίου 2, 2009
Σχολιάστε

2 τετράστιχα για τις εκλογές που μας έρχονται.

και περαστικά μας, γενικώς…


Τα όνειρά σου μην τα λες γιατί μια μέρα κρύα

μπορεί και οι φροϊδιστές να ‘ρθούν στην εξουσία.

Δέκα λογιώ οι παλικαριές οι εννιά να δραπετεύεις

και οι αγάπες δυο λογιώ στη μια καλογερεύεις.


Χαρά να σε γιαούρτωνα εκεί που ρητορεύεις

εκεί που με χειροκροτάς χωρίς να το πιστεύεις

παίρνεις την αλήθεια μου και μου την κάνεις λιώμα

απ’ το πόδι με τραβάς βαθιά μέσα στο χώμα.


m.m.


Αναρτήθηκε στις Σχολιάκια

cool it.

Φεβρουαρίου 7, 2009
Σχολιάστε

χαμομήλι.

χυμό πορτοκάλι.

λίγη κοτόσουπα.

ponstan κι υπομονή… τίποτα δεν κρατά για πάντα…


Αναρτήθηκε στις εσωκομματικά

μπαρακ εσυ σουπερ σταρ

Ιανουαρίου 26, 2009
Σχολιάστε

είναι τυχαίο που  τέτοιες εικόνες :4443_176866691έγιναν πρωτοσέλιδο πολύ περισσότερο από π.χ. τέτοιες εικόνες; :4436_176764871(ο Ομπάμα υπογράφει το κλείσιμο του Γκουαντάναμο, αλλά γενικά βρε παιδί μου, ο Ομπάμα κάνει κάτι ως πρόεδρος, ούτε χορεύει ούτε χασκογελάει ούτε αγκαλιάζει ως στοργικός πατήρ τις κόρες του, τρομάρα του…)

ότι είσαι, αυτό θα πάρεις. μια κοινωνία του θεάματος και του ιδιωτεύειν, έναν celebrity μεσσία θα αποθεώσει…

barack-obama-is-superman1

m.m.


Αναρτήθηκε στις Σχολιάκια

Ιανουαρίου 18, 2009
Σχολιάστε

Σ’ εκείνους που μέσα σε θυελλώδεις νύχτες εξεγέρσεων ψάχνουν

για ένα φεγγάρι παιδικό

σ’ αυτούς που δεν τους έμεινε καιρός, σ’ εκείνους που τους ξέχασαν

στην γλυκύτητα του ύπνου όταν όλοι μας είχαν εγκαταλείψει

στους καθρέφτες που κοιταχτήκαμε, στις θάλασσες που δεν θα ταξιδέψουμε

στα μονοπάτια που περπατήσαμε ερωτευμένοι κι ίσως να μην ξαναγυρίσαμε από τότε

στη Μοίρα, στην ωραία νεότητα, στους διαβάτες

( κι εγώ πού πήγαινα; κι ήταν τόσα πολλά αυτά που ζήτησα; Μα τώρα είναι αργά – ώρα να φεύγω )

στα αποδημητικά πουλιά, στις ατμομηχανές που κουράστηκαν κι

έγειραν στο πλευρό να κοιμηθούνε

στις καλαμποκιές όταν τις λούζει το φεγγάρι, στα κορίτσια που

βγάζουν το φουστάνι τους για να μπούν στον ουρανό,

στην αλληλογραφία ενός αγγέλου μ’ ένα παιδί, σ’ εκείνους που άργησαν,

σ’ αυτούς που δε θα ξανάρθουν

στη γυναίκα που ρίχνει τα χαρτιά, στο γέρο που κλαίει

στην Οδύσσεια που ζει ο ποιητής γράφοντας το πιο μικρό ποίημα

στη φευγαλέα στιγμή που έζησε ένας άνθρωπος ζώντας

μια ολόκληρη ζωή.

τ. λειβαδίτης


Αναρτήθηκε στις Ποίηση

Ιανουαρίου 2, 2009
Σχολιάστε

…dance me through the panic ’til I’m gathered safely in…



Αναρτήθηκε στις Ποίηση

τα αγαπημένα μου παραμύθια: εξοστρακισμοί και άλλες ιστορίες…

Δεκέμβριος 17, 2008
Σχολιάστε

Από το Έθνος:

Ξεπέρασε κάθε όριο ο 37χρονος ειδικός φρουρός της Αστυνομίας Επαμεινώνδας Κορκονέας, ο οποίος προκειμένου να παρουσιάσει τον εαυτό του ως θύμα του καθήκοντος και ως θύμα «σκοπιμότητας των ΜΜΕ και όχι ανεξάρτητων δημοσιογράφων», όπως αναφέρει, χρησιμοποιεί ένα… μακάβριο ψέμα!…

Στην αίτηση αποφυλάκισής του, επικαλείται μεταξύ άλλων την περίπτωση του 24χρονου αστυνομικού Παναγιώτη Τομαρά, για τον οποίον αναφέρει ότι «… μόλις προχτές «έσβησε», ενάμιση χρόνο μετά τη βίαιη επίθεση που είχε δεχτεί, όταν μαζί με τον συνάδελφό του, βρισκόταν σε περιπολία στην περιοχή γύρω από το γήπεδο του μπέιζμπολ στο Ελληνικό και τριάντα τουλάχιστον άτομα, του αντιεξουσιαστικού χώρου προέβησαν σε βιαιοπραγίες εναντίον τους, με σιδερολοστούς, ρόπαλα και άλλα αντικείμενα, οι οποίες και επέφεραν στον άτυχο ήρωα αστυνομικό βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, τον περιήγαγαν σε μόνιμη κωματώδη κατάσταση και τελικώς οδήγησαν στην άδικη απώλειά του, χωρίς όμως στη δική του περίπτωση τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης να κάνουν, έστω και μια μικρή αναφορά στο περιστατικό, τιμώντας τη μνήμη του».

Οπως, όμως δήλωσε στο «Εθνος» ο εκπρόσωπος Τύπου της αστυνομίας, ο αστυνομικός Παναγιώτης Τομαράς ζει και σιγά σιγά ξεπερνάει τα σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει.

Το υπουργείο Εσωτερικών, έως χθες το βράδυ, δεν προτίθετο να εκδώσει ανακοίνωση με την οποία να διαψεύδει τα όσα λέγονται περί θανάτου του νεαρού αστυνομικού.

Οπως είπε ο εκπρόσωπος Τύπου του Αρχηγείου της ΕΛ.ΑΣ. κ. Παναγιώτης Στάθης, «η αστυνομία δεν μπορεί να βγάζει ανακοινώσεις για να διαψεύδει φήμες που κυκλοφορούν σε διάφορα σάιτ. Εάν το παιδί είχε υποκύψει, θα είχε βγει σχετική ανακοίνωση», τόνισε.

Επαναλαμβάνει ότι είναι αθώος και ότι η σφαίρα εξοστρακίστηκε, ενώ χαρακτηρίζει «δήθεν αυτόπτες» τρεις μάρτυρες που ήταν παρόντες στη σκηνή της δολοφονίας και μίλησαν για «ευθεία στόχευση».

εξοστρακισμοί και άλλες ιστορίες...


τελικά να έχεις τον Κούγια δικηγόρο είναι μεγάλη κατάρα…

m. m.


Αναρτήθηκε στις Σχολιάκια

Χυδαίος

Δεκέμβριος 7, 2008
Σχολιάστε

Ατάκα Γιακουμάτου σε πρωϊνό τοκ σόου:

Συνομιλητής:  «ένα παιδί σκοτώθηκε»

Γιακουμάτος:  «ναι, ένα παιδί σκοτώθηκε αλλά κι ένας αστυνομικός με τρία παιδιά καταστράφηκε…»

και λίγα λες. πώς δεν το σκεφτήκαμε ως τώρα. «καταστράφηκε» από κάτι εξωγενές προφανώς, από την κακή μας τη μοίρα, από αφρικάνικους δαίμονες, από την κακιά στιγμή και το δυνατό αέρα που άλλαξε την πορεία της σφαίρας. όχι με ευθύνη του ίδιου που έτσι έμαθε, έτσι είδε γύρω του, έτσι πολώθηκε, έτσι διάλεξε, έτσι έπραξε.

κι οι «πολιτικοί» (ο θεός να τους κάνει) κάθονται στη γωνία, παρατηρούν, αναλύουν, δεσμεύονται για ανεξαρτησία και απόδοση ευθυνών και νίπτουν τας χείρας τους, λες και καμία απολύτως προσωπική σύνδεση δεν έχουν με το σύστημα και καμία συμβολή στην έντεχνη αναπαραγωγή του, λες και ιδέα δεν έχουν για την κόλαση που συμβαίνει καθημερινά μες στα αστυνομικά τμήματα και τις φυλακές, λες και δεν έχουν ουδεμία ευθύνη για την «εκπαίδευση» ειδικών φρουρών και άλλων λουλουδιών της ελληνικής νεολαίας και για τα συνακόλουθα έργα και τις ημέρες τους.

η πιο ωραία ατάκα ήταν μετά όμως:

«αν επιτρέψουμε σε αυτή τη χρηματοπιστωτική κρίση να εξελιχθεί σε κοινωνική κρίση, ουαί κι αλίμονό μας»

α, καλάαα…


Αναρτήθηκε στις Σχολιάκια

Εξω απο το ζεστο σπιτακι της αριστερας…

Νοέμβριος 13, 2008
Σχολιάστε

Ο αριστερος νεος σημερις τα εχει ολα.

Μια αγελη συντροφων που μαζι μαχονται τον σκληρο καπιταλισμο που υπαρχει «εκει εξω» ή αλλιως «στην κοινωνια» ,

Εναν ευρυτερο χωρο «συντροφων», δηλαδη νεολαιων με ανησυχιες ,τοσο ανθρωπιστικες για τον καημενο τον εργατη στη φαμπρικα και το παιδακι στην Αφρικη, οσο και καθαρα εγκυκλοπαιδικες οπως για μια οικονομικη κριση που παιζει στην αμερικη κ για κεινον τον μαυρουλη, τον νεο προεδρο των ΗΠΑ.

Ενα ενδοξο παρελθον αγωνων που εκαναν οι προγονοι τους, του Πολυτεχνειου και, βεβαια, των Ζαπατιστας και αλλων εθνικ κινηματικων περιοχων (διοτι πατριδα μας ειναι η φλογα της εξεγερσης, οχι η ελλαδα)

Πεδια που μπορουν να εκφραζουν την εφηβικη τους ορμη και την περισσευουμενη αδρεναλινη οπως πορειες, συντονιστικα, στεκια…

Και το καλυτερο:

Εχουν την «Αριστερα», ενα σατεν μισοφορι που μεσα χωραμε ολοι, μια λινατσα ξεσκισμενη που καποτε εγραφε κατι και τωρα ειναι γεματη αναρθρες κραυγες, μια εννοια αχρονικη, χωρις παρελθον ει δυνατον, καθαρη και ρομαντικη, ενα ζεστο σπιτακι…

Κι εμεις;

Εμεις που βγηκαμε απο το ζεστο σπιτακι;

Εμεις που οι αριστεροι μας λενε δεξιους, οι δεξιοι αναρχικους και οι αναρχικοι αριστερους;

Που αποποιηθηκαμε ταμπελες και συνυποδηλωσεις και δεν αφησαμε παρα τις πραξεις μας για ονομα;

Δεν πα να μαχομαστε το συστημα,

να κανουμε στεκια,

να φωναζουμε στους δρομους;

Θα ειμαστε εξω απο το ζεστο σπιτακι.

Δεξιοι για τους αριστερους, αναρχικοι για τους δεξιους και αριστεροι για τους αναρχικους.


Αναρτήθηκε στις Σώψυχα...
Tags: ,

Νοέμβριος 9, 2008
Σχολιάστε

Méfiez-vous des apparences.

Lie to me/ it takes less time/ to drink you pretty.


Αναρτήθηκε στις εσωκομματικά

στις απεργίες και τις καταλήψεις τρώνε παιδάκια…

Οκτώβριος 23, 2008
Σχολιάστε

ανοίγεις την τηλεόραση πρωί πρωί. τίτλος θέματος σε πρωινό (για την απεργία των γιατρών): «του προγραμμάτισαν χειρουργείο και μετά…κήρυξαν απεργία!!!» (ναι, με τρία θαυμαστικά…). κι ο παρουσιαστής να επιμένει: «εμείς, ξέρετε, η απεργία είναι ιερή, και ποτέ δε χτυπάμε τους γιατρούς, και δε μιλάμε ποτέ στην εκπομπή μας για ‘ιατρικά λάθη’, αλλά…». γυρνάς κανάλι. σε ένα άλλο περνά σκρολ από κάτω: «μαθητής λυκείου λιποθύμησε (ή κάτι τέτοιο) μετά από υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ στον προαύλιο χώρο σχολείου που τελούσε υπό κατάληψη«. ε άει σιχτίρ…

και κάτι άλλο:

«Η Goldman Sachs Group Inc. θα μειώσει κατά 3200 θέσεις το εργατικό της δυναμικό, οι οποίες προστίθονται στις 125.000 περικοπές που, μέχρι τώρα, έχει προβεί ο κλάδος. Οι τράπεζες σε παγκόσμιο επίπεδο ελαττώνουν τις επιχειρηματικές συμφωνίες αλλά και των αριθμό των εργαζομένων, αφού η πρωτοφανής αναταραχή στις πιστωτικές αγορές εγείρει ανησυχίες για τις προοπτικές της παγκόσμιας οικονομίας.

Συγκεκριμένα, η επενδυτική τράπεζα θα μειώσει κατά 10% το εργατικό της δυναμικό που διαμορφώνεται στους 32.500 εργαζομένους, καθώς επιδεινώνεται η πιστωτική κρίση. Υπενθυμίζεται, ότι η Citigroup Inc έχει μειώσει τον αριθμό των εργαζομένων κατά 24.000 τους τελευταίους 18 μήνες, περικοπές που δεν έχει κάνει καμιά τράπεζα στο κόσμο, μέχρι τώρα. Η Lehman Brothers Holdings, μείωσε τις θέσεις εργασίας κατά 14.000.»

από εφημερίδα

κι έτσι αρχίζουν τα όργανα… σας συμβουλεύουμε να αρχίσετε να αγοράζετε κι εσείς χρυσές λίρες και να κόψετε σιγά σιγά τις παρτίδες με το Χρηματιστήριο Αθηνών καθότι η ίωση εξαπλώνεται…

m.m.


Αναρτήθηκε στις Σχολιάκια

Οκτώβριος 2, 2008
Σχολιάστε

«Στρατιώτη, θα’ρθει η στιγμή

που θα μιλάνε για τα ρούχα σου

θα ξαναράβουν τα κομμάτια για συγγνώμη…

Θα παίρνουν πίσω όσα έσπειραν για θάνατο

και θα σε στήνουν όρθιο

σαν να ζεις ακόμη…»


Αναρτήθηκε στις Σώψυχα...

«Με πιστοποίηση ποιότητας»…

Σεπτεμβρίου 23, 2008
Σχολιάστε

Η μελαμίνη, λέει, είναι μια ουσία που χρησιμοποιείται στην κατασκευή πλαστικού. Προστέθηκε, λέει, σε αραιωμένο γάλα για να ανεβάσει την φαινόμενη περιεκτικότητά του σε πρωτεΐνες (!!), καθώς είναι πλούσια σε άζωτο. Η κατανάλωσή της προκαλεί νεφρολιθίαση και άλλα νεφρικά προβλήματα* και περί τα 13.000 παιδιά νοσηλεύονται ενώ 4 έχουν πεθάνει.

Η γαλακτοβιομηχανία Sanlu, ο μεγαλύτερος παραγωγός βρεφικού γάλακτος σε σκόνη της Κίνας, έκρυβε εδώ και μήνες τα παράπονα που δεχόταν από τους καταναλωτές της ενώ τα αποτελέσματα του ελέγχου που έκανε τον Ιούνιο του 2008 κάπου της…παράπεσαν, αφού τις αρχές τις ειδοποίησε κοντά 1,5 μήνα μετά. (Εδώ θυμάμαι το ντοκιμαντέρ the Corporation με εκείνη τη σκηνή που το φιλμ ανασκεύαζε και έσβηνε ένα-ένα από τη λίστα τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά που αδυνατούσε να αποδώσει στην Εταιρία, π.χ. ανθρωπιά, φιλότιμο, αξιοπιστία, ανιδιοτέλεια κτλ.).

Θυμάμαι έναν αγαπημένο μου ροκ σταρ που μιλούσε σε μια συνέντευξή του για τις περιόδους που κάνουν τουρνέ με το συγκρότημα, κι έλεγε πάνω κάτω πως αυτό που του φαίνεται πιο απάνθρωπο είναι πως σταματά να ελέγχει ο ίδιος όλα αυτά που είναι φυσιολογικά για κάθε άνθρωπο… Ακόμα και το πότε θα φάω, έλεγε, ακόμα και το τι θα φάω καθορίζεται από κάποιον άλλο. Κι εγώ κοιμάμαι και ξυπνάω μέσα σε λεωφορεία και αεροπλάνα και δωμάτια ξενοδοχείων, γνωρίζοντας μόνο το όνομα και κανένα μπαρ από τις πόλεις που κάθε μέρα εναλλάσσονται… Παραδίδεσαι εντελώς στα χέρια κάποιου άλλου, κι αυτό για πράγματα τόσο θεμελιώδη είναι εξουθενωτικό.

Και μου είχε φανεί τότε τόσο απρόσμενο να μην ξέρεις ούτε στο περίπου τι πρόκειται να φας σήμερα… Ή που θα βρίσκεσαι σε μια ώρα. Εν πάση περιπτώσει. Ξαφνικά, μετά από μια βόλτα στο σούπερ μάρκετ σήμερα δε νιώθω τόσο μακριά από αυτόν τον άνθρωπο. Φαγητά μέσα σε κάθε λογής κουτιά-πόσο παράξενο θα φαινόταν αυτό δυο γενιές πριν; Και το χειρότερο ίσως, με κάθε λογής ψέματα και ψέματα στις ετικέτες… «φρέσκο», «αγνό», «δίχως συντηρητικά/προσθήκη ζάχαρης», και, εσχάτως, «βιολογικό». Η απάτη στην ετικέτα. Όχι η τέχνη του να λες ψέματα. Η τέχνη του να μη λες την αλήθεια.

mutatis mutandis

υγ.

* «Έπειτα από το σκάνδαλο που προκλήθηκε από τις μολυσμένες με μελαμίνη κινεζικές ζωοτροφές, οι οποίες εξήχθησαν στις ΗΠΑ προκαλώντας νεφρική ανεπάρκεια και τον θάνατο σε χιλιάδες σκύλους και γάτες, η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ ανακοίνωσε ότι οι έρευνές της οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι η κατανάλωση «χοιρινού, κοτόπουλου, ψαριών και αυγών από ζώα που αθέλητα έχουν τραφεί με ζωοτροφές μολυσμένες με μελαμίνη… δεν είναι πιθανόν να αποτελέσει κίνδυνο για την υγεία του ανθρώπου».

Επικαλούμενος άλλες έρευνες, ο Ντάνιελ Τσαν, καθηγητής νεφρολογίας στο Πανεπιστήμιο του Χονγκ Κονγκ, λέει: «Τα αποτελέσματα των ερευνών που ακολούθησαν την υπόθεση των ζωοτροφών το 2007 έδειξαν ότι το επίπεδο μόλυνσης στη δική μας τροφική αλυσίδα είναι χαμηλό και, κατά συνέπεια, δεν είναι πιθανόν να έχει σημαντικές αρνητικές συνέπειες στους ανθρώπους».»

Τι λες; …Μιλάμε για την έρευνα (και το δημόσιο πανεπιστήμιο);


Αναρτήθηκε στις Σχολιάκια

φασκόμηλο και δημοσκοπήσεις

Σεπτεμβρίου 19, 2008
Σχολιάστε
«Δεύτερο δημοσκοπικό σοκ, μέσα σε τρεις μέρες, υφίσταται η Ν.Δ., η οποία εμφανίζεται να είναι δεύτερο κόμμα. Αυτή τη φορά, μάλιστα, το πλήγμα είναι και προσωπικό για τον Κώστα Καραμανλή, καθώς είναι η πρώτη φορά, εδώ και τέσσερα χρόνια, που έρχεται δεύτερος στην απευθείας σύγκρισή του με τον Γιώργο Παπανδρέου.

Η νέα έρευνα έρχεται σε μια στιγμή που έχει ανοίξει ο ασκός του Αιόλου στο κυβερνητικό στρατόπεδο, με αιχμές υπουργών κατά συναδέλφων τους και βουλευτών κατά πάντων και αναμένεται να επιδεινώσει περισσότερο το ήδη αρνητικό κλίμα και να μεγαλώσει την πίεση προς τον πρωθυπουργό να αναλάβει κάποιες πρωτοβουλίες.»

από την Ελευθεροτυπία.

τώρα εγώ γιατί αυθορμήτως δεν εμπιστεύομαι διόλου τις δημοσκοπικές εταιρίες και τις εφημερίδες?

mutatis mutandis εν αναζητησει (κι αλλου) φασκομηλου…

(το σκίτσο είναι του Παντελή Ζερβου)


Αναρτήθηκε στις εσωκομματικά

Τα σεμνά σόδομα…

Σεπτεμβρίου 18, 2008
Σχολιάστε

pour vous,

του Γιάννη Ιωάννου (φαίνεται άλλωστε), από το http://yannis-ioannou.com/.

m.m.


Αναρτήθηκε στις Σχολιάκια

Σεπτεμβρίου 17, 2008
Σχολιάστε

το παραδίπλα σκίτσο (disclaimer: του Ηλία Μακρή από την Καθημερινή) με αφορμή το προηγούμενο ποστ… :)

και όσο εμείς ασχολούμαστε με τους επιχειρηματικούς ελιγμούς των πολιτικών μας αμά τε και του κράτους (λέγε με Ολυμπιακή και αποκρατικοποιούμαι οσονούπω, πράγμα που με κάποιο μεταφυσικό τρόπο θα καταλήξει από οικονομικής σκοπιάς να είναι για το καλό όλων μας-των εργαζομένων της, των φορολογούμενων, των αστέγων κτλ κτλ.), στην άλλη μεριά του ωκεανού γίνονται κοσμογονικά βήματα.

Στους από πάνω, το χρηματοπιστωτικό σύστημα κλυδωνίζεται επικίνδυνα καθώς γίγαντες της αγοράς των ενυπόθηκων δανείων χρεωκοπούν και πέφτουν σαν ντόμινο, σηκώνοντας σκόνη που πνίγει τα απανταχού χρηματιστήρια. Και δεν θα πω «καταρρέει» (ακόμα), γιατί ο deus ex machina με τη μορφή του κατάπτυστου και σκοτεινού κράτους και της FED επεμβαίνει και μοιράζει δάνεια εξαγοράζοντας μετοχές που κανείς άλλος δεν θέλει. (Διότι ποιός κερδοσκοπικός εκ φύσεως θα θελήσει μετοχές-βόμβες? Απλούστεροι και της Μονόπολης οι κανόνες.) Κι ο Μπάρακ δηλώνει: αυτό που ζούμε τις τελευταίες μέρες είναι η κατάρρευση μιας συγκεκριμένης οικονομικής πολιτικής. (Αν και προφανώς δεν εννοεί αυτό που θα εννοούσα εγώ με τα ίδια λόγια…)

Στους από κάτω τώρα, πρέσβεις ανακηρύσσονται personae non gratae, οι εθνικοποιήσεις προχωρούν και στις διαδηλώσεις πίσω από τα μαντήλια των αυτονομιστών κρύβονται οι άνθρωποι που ζητούν το παντεσπάνι (κι όχι το ψωμί) που τους πήρανε. Κι ο Τσάβες δηλώνει πως νιώθει πολίτης της ευρύτερης Λατινοαμερικάνικης πατρίδας

Κι όση ώρα τα γράφω αυτά, ο Χατζηδάκης στη συνέντευξη Τύπου θάβει με λύσσα την Ολυμπιακή…

mutatis mutandis


Αναρτήθηκε στις Σχολιάκια
Επόμενη σελίδα: »